II SAB/Wa 25/04

PostanowienieWSA w Warszawie2004-03-03

Skład orzekający: Andrzej Kołodziej

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy skarga na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie wniosku o wyznaczenie organu właściwego do załatwienia sprawy podlega kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-4 PPSA?
Ratio decidendi
Skarga na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie wniosku o wyznaczenie organu właściwego do załatwienia sprawy nie podlega kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-4 PPSA, ponieważ przepis art. 26 § 2 kpa, na który powołuje się skarżący, nie przewiduje możliwości wyznaczenia organu na wniosek strony, a sprawa powinna być rozpatrywana w trybie postępowania skargowo-wnioskowego uregulowanego w Kodeksie Postępowania Administracyjnego.
Stan faktyczny
Skarżący Z. L. złożył skargę na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie wniosku o wyznaczenie organu właściwego do załatwienia sprawy. Sąd administracyjny rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym.
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia A. WSA Andrzej Kołodziej (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie wniosku o wyznaczenie organu właściwego do załatwienia sprawy postanawia: odrzucić skargę Zgodnie z art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m.in. decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące czynności lub obowiązków wynikających w przepisów prawa oraz bezczynność w tych przypadkach. Tymczasem wniosek skarżącego dotyczył wyznaczenia przez Prezesa Rady Ministrów organu właściwego do stwierdzenia nieważności orzeczonych aktów. Stosownie do treści art. 26 § 2 kpa, na który powołuje się skarżący, Prezes Rady Ministrów w określonych przypadkach wyznacza właściwy organ, lecz przepis ten nie przewiduje, aby mogło to nastąpić na wniosek strony. W tych okolicznościach rozpoznanie wniosku skarżącego mogło nastąpić trybie postępowania skargowo-wnioskowego uregulowanego w Dziale VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks Postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). W postępowaniu tym zaś brak jest podstaw prawnych do rozpatrzenia wniosku w formie przewidzianej w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i tym samym wyłączona jest sądowa kontrola administracji publicznej w tym zakresie. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1-4 i 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 24.07.2026. · Źródło