II SAB/Wa 25/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Anna Mierzejewska (sprawozdawca) Sędzia WSA – Jacek Fronczyk Sędzia WSA – Andrzej Góraj Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi G. P. na bezczynność Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, 3. zasądza od Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego na rzecz skarżącego G. P. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] października 2012 r. G. P. zwrócił się do Prezesa KRUS, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – zwanej dalej "u.d.i.p.") o udostępnienie informacji publicznej. Wnioskodawca wskazał, że w związku z postępowaniem o zamówienie publiczne prowadzone przez Centralę KRUS na “Usługi eksploatacji, modyfikacji, konserwacji oraz prowadzenia prac rozwojowych systemu do obsługi świadczeń emerytalno-rentowych" zakończonym w sierpniu 2011 r. i w związku z otrzymanymi umowami z podmiotami: 1. "[...]", 2. "[...]" Sp. z o. o., wnosi o nadesłanie "kopii wykonanych przez te firmy pism, opracowań, opinii i wszelkich dokumentów przekazanych KRUS przez te firmy w związku z ww. postępowaniem". Wnioskodawca wskazał, że wnosi o przekazanie żądanej informacji pisemnie, listem poleconym na wskazany adres do korespondencji, w formie kserokopii potwierdzonych za zgodność z oryginałem – dla dokumentów, które istnieją w formie papierowej oraz w formie nagranej płyty CD z kopiami dokumentów – dla dokumentów, które istnieją w formie elektronicznej. W odpowiedzi Prezes KRUS (pismo z dnia [...] listopada 2012 r., [...]) przekazał poświadczone za zgodność z oryginałem kopie ogłoszenia o zamówieniu, specyfikacji istotnych warunków zamówienia oraz umowy, w przygotowaniu, których uczestniczyła "[...]" z siedzibą w S.. Jednocześnie organ poinformował wnioskodawcę, że wskazana we wniosku "[...]" Sp. z o. o. nie brała udziału w postępowaniu o zamówienie publiczne, a tym samym KRUS nie posiada żadnej dokumentacji przygotowanej przez wyżej wymienioną. KRUS zawarł natomiast umowę na świadczenie usług doradczych w zakresie wsparcia przeprowadzenia postępowania przetargowego na eksploatację, modyfikację, konserwację oraz prowadzenia prac rozwojowych systemu do obsługi świadczeń emerytalno-rentowych z "[...]" Sp. z o. o. z siedzibą w W.. W związku z powyższym organ zwrócił się do G. P. o potwierdzenie, czy jego wniosek z dnia [...] października 2012 r. dotyczy wyżej wymienionej spółki. W piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. G. P. potwierdził, że jego wniosek dotyczył dokumentów z firmy "[...]" Sp. z o. o. Jednocześnie zwrócił uwagę, że jego wniosek nie dotyczył dokumentów proceduralnych KRUS, a "wykonanych przez te firmy pism, opracowań, opinii i wszelkich dokumentów przekazanych KRUS przez te firmy w związku z ww. postępowaniem". Podkreślił, że przedmiotem wniosku są dokumenty wytworzone przez obie wskazane firmy. Następnie przy piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. organ przekazał G. P. poświadczone za zgodność z oryginałem kopie specyfikacji istotnych warunków zamówienia przygotowanej przez "[...]" Sp. z o. o. i po jej zatwierdzeniu przekazanej oferentom oraz raport audytora ([...]) zawierający propozycje odpowiedzi na pytania oferentów do specyfikacji istotnych warunków zamówienia. Ponadto poinformowano wnioskodawcę, że "[...]" Sp. z o. o. dokonała oceny ofert w postępowaniu o zamówienie publiczne na "Usługi eksploatacji, modyfikacji, konserwacji oraz prowadzenia prac rozwojowych systemu do obsługi świadczeń emerytalno-rentowych" w KRUS w W. Z uwagi jednakże na fakt, że ocenie tej podlegały oferty w części utajnione przez oferentów (w szczególności w zakresie koncepcji realizacji obsługi eksploatacyjnej oraz modyfikacji systemu), a ocena się do nich odnosi, nie może być udostępniona w trybie dostępu do informacji publicznej, ponieważ dotyczy aspektów stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. G. P. złożył skargę na bezczynność Prezesa KRUS. Podniósł, że do dnia złożenia skargi nie otrzymał żądanych dokumentów, nie została mu również doręczona żadna decyzja administracyjna. W związku z powyższym, wniósł o nakazanie organowi wydania niezwłocznie decyzji w sprawie lub nadesłanie żądanych dokumentów oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie uwagi, wskazując, że nie dopuścił się bezczynności. Motywując swoje stanowisko organ podkreślił, że w niniejszej sprawie udzielił skarżącemu żądanych informacji dotyczących prowadzonego przez Centralę KRUS postępowania o zamówienie publiczne na "Usługi eksploatacji, modyfikacji, konserwacji oraz prowadzenia prac rozwojowych systemu do obsługi świadczeń emerytalno-rentowych" – zgodnie z wnioskiem z dnia [...] października 2012 r. Wskazał, iż "[...]" oraz "[...]" Sp. z o. o. brały udział w powyższym postępowaniu o zamówienie publiczne, zgodnie z zawartymi przez KRUS umowami. Kopie umów zostały przesłane skarżącemu we wcześniejszej korespondencji pismem z dnia [...] października 2012 r. Natomiast dokumentacja przygotowana przez "[...]" oraz "[...]" Sp. z o. o. została przesłana skarżącemu, jako załączniki do pism organu z dnia [...] listopada 2012 r. oraz z dnia [...] listopada 2012 r. W ocenie Prezesa KRUS, udzielając wyżej wymienionych informacji, organ dopełnił wszelkich aktów staranności w zakresie udzielenia wyczerpujących i wiążących dla skarżącego wyjaśnień. Wyrokiem z dnia 18 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 506/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał Prezesa KRUS do rozpoznania wniosku G. P. z dnia [...] października 2012 r., doprecyzowanego pismem z dnia [...] listopada 2012 r., w zakresie pkt 2 wniosku, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania (pkt 1 wyroku), stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 wyroku), natomiast w pozostałej części oddalił skargę (pkt 3 wyroku). W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej na gruncie u.d.i.p. oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Decyzja o odmowie udostępnienia informacji jest przewidziana dla sytuacji, gdy informacja publiczna istnieje, ale nie może być udostępniona na skutek ograniczeń prawa do informacji publicznej, określonych w art. 5 u.d.i.p. Następnie Sąd wskazał, że zdaniem skarżącego, bezczynność Prezesa KRUS polega na nieudostępnieniu informacji (niewydaniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji) objętych wnioskiem z dnia [...] października 2012 r. Wnioskiem tym skarżący wystąpił o nadesłanie kopii pism, opracowań, opinii i wszelkich dokumentów wykonanych i przekazanych KRUS przez: (1) "[...]" oraz (2) "[...]" Sp. z o. o. w związku z prowadzonym przez KRUS postępowaniem o zamówienie publiczne na "Usługi eksploatacji, modyfikacji, konserwacji oraz prowadzenia prac rozwojowych systemu do obsługi świadczeń emerytalno – rentowych". Zdaniem Sądu nie było sporne w sprawie, że Prezes KRUS, jako organ administracji publicznej, jest podmiotem obowiązanym do udzielenia posiadanej informacji publicznej (art. 4 ust. 1 u.d.i.p.). Sporną natomiast pozostawała kwestia, czy pomimo udzielenia skarżącemu odpowiedzi i przekazania informacji przy pismach z dnia [...] listopada 2012 r. oraz z dnia [...] listopada 2012 r., organ pozostaje w bezczynności względem żądania zawartego we wniosku z dnia [...] października 2012 r. Wyjaśniając powyższe Sąd zauważył, że skarżącemu zostały udostępnione w ustawowym terminie, poświadczone za zgodność z oryginałem: kopie ogłoszenia o zamówieniu, specyfikacji istotnych warunków zamówienia oraz umów, w przygotowaniu, których uczestniczyła firma "[...]" z siedzibą w S. (przy piśmie z dnia [...] listopada 2012 r.), a także kopie specyfikacji istotnych warunków zamówienia przygotowanej przez "[...]" Sp. z o. o. oraz raportu audytora ([...]), zawierającego propozycje odpowiedzi na pytania oferentów do specyfikacji istotnych warunków zamówienia (przy piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. przesłanym w następstwie doprecyzowania wniosku przez skarżącego). Sąd dodał, że z pisma organu z dnia [...] grudnia 2012 r. wynika, że są to wszystkie dokumenty, przygotowane z udziałem wymienionych podmiotów. Jednocześnie w piśmie z dnia [...] listopada 2012 r. organ poinformował skarżącego o braku możliwości udostępnienia w trybie u.d.i.p. – dokonanej przez "[...]" Sp. z o. o. – oceny ofert w postępowaniu o zamówienie publiczne z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa i utajnienie części tychże ofert przez oferentów. Sąd wyjaśnił, że w pierwszej kolejności rozważenia wymaga zatem kwestia, czy przekazanie przez organ powyższej informacji czyni zadość wymogom określonym w u.d.i.p. Pojęcie informacji publicznej wprowadzone zostało do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, że informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Dyrektyw interpretacyjnych dla ustalenia zakresu znaczeniowego pojęcia "informacja publiczna" należy poszukiwać w art. 61 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Uprawnienie określone w tym przepisie jest zasadą, zatem wyjątki od tego uprawnienia powinny być wykładane ściśle. Za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące takie funkcje, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Informacją publiczną będzie treść dokumentów wytworzonych przez podmioty obowiązane do jej udostępnienia, bez względu na to, do kogo zostały skierowane i jakiej sprawy dotyczą. W taki sam sposób kwalifikowane są również wiadomości niewytworzone przez podmioty publiczne, ale odnoszące się do tych podmiotów. Chodzi tu o wiadomości, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, także wówczas, gdy nie pochodzą wprost od niego. Sąd powołał się również na wyrok z dnia 9 lutego 2007 r., I OSK 517/06 (publ. ONSAiWSA 2008/6/99), w którym Naczelny Sąd Administracyjny zaakceptował pogląd, wedle którego informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez organ administracji publicznej, ale także te, których organ używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań, nawet gdy prawa autorskie należą do innego podmiotu. Bez znaczenia jest to, w jaki sposób informacje te znalazły się w posiadaniu organu i jakiej sprawy dotyczą. Ważne jest natomiast, aby dokumenty służyły realizacji zadań publicznych przez organ i odnosiły się bezpośrednio do niego. Wskazując na powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że dokonana przez "[...]" Sp. z o. o. ocena ofert w postępowaniu o zamówienie publiczne posiada walor informacji publicznej. Informacja ta, przygotowana przez podmiot zewnętrzny na zlecenie organu administracji publicznej, zatwierdzona przez ten organ, została wykorzystana do realizacji określonego celu – wyłonienia najlepszego oferenta w postępowaniu o zamówienie publiczne. Ocena ofert stanowiła część formalnej dokumentacji postępowania i jako taka posiada cechę dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Skoro zatem wymieniona informacja mieści się w zakresie przedmiotowym u.d.i.p., Prezes KRUS winien rozpatrzyć wniosek w powyższym zakresie, do czego został zobowiązany na podstawie art. 149 p.p.s.a. - jak w pkt 1 sentencji wyroku. Jednocześnie Sąd zaznaczył, że powyższe zobowiązanie nie przesądza jeszcze o obowiązku udostępnienia informacji (organ powinien rozpatrzyć wniosek skarżącego bądź poprzez udostępnienie informacji, bądź wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia). W myśl art. 5 ust. 2 u.d.i.p., podmiot obowiązany może bowiem ograniczyć dostęp do żądanej informacji publicznej np. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Jeśli jednak odmawia, to jest obowiązany dokonać tego w procesowej formie decyzji administracyjnej (art. 16 u.d.i.p.), co uzasadnia stosowanie w tym zakresie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego. Uwzględniając skargę na bezczynność organu we wskazanym wyżej zakresie, Sąd nie stwierdził, aby istniejąca bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2 sentencji wyroku). Osobno Sąd odniósł się do dalszych żądań G. P. Podkreślił, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi w pozostałym zakresie, to jest obejmującym – jak dodatkowo wyjaśnił skarżący na rozprawie – wszystkie dokumenty robocze wytworzone w toku postępowania o zamówienie publiczne przez firmy: "[...]" oraz "[...]" Sp. z o. o. Sąd wyjaśnił, że materiały robocze, powstające we wstępnej fazie projektowania dokumentu i służące przygotowaniu jego ostatecznej wersji nie posiadają, w ocenie Sądu, waloru informacji publicznej. Walor taki posiadają dokumenty w ich ostatecznej wersji, zaakceptowane przez organ (zleceniodawcę) i wykorzystane następnie do realizacji powierzonego organowi zadania publicznego. Takie dokumenty zyskują przymiot dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Sąd wskazał też, że podziela pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 lipca 2011 r., I OSK 678/11, zgodnie z którym nie stanowią informacji publicznej różnego rodzaju materiały znajdujące się co prawda w posiadaniu organu, których jednak zawartość (treść) intelektualna nie została użyta przez organ przy załatwianiu jakiejkolwiek ze spraw publicznych, a przez to materiały te nie nabrały cech dokumentów urzędowych. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że organ nie pozostawał w bezczynności odnośnie pozostałej części wniosku skarżącego, skoro udostępnił w ustawowym terminie wszystkie informacje mające walor informacji publicznej. W stosunku do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. P. wniósł skargę kasacyjną, w której wniósł o uchylenie wyroku w pkt 3, oddającym skargę. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes KRUS wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego. Podkreślił, że wraz z pismem z dnia [...] listopada 2012 r. oraz wraz z pismem z dnia [...] listopada 2012 r. zostały przesłane skarżącemu wszystkie kopie posiadanych przez organ dokumentów sporządzonych przez "[...]" oraz "[...]" Sp. z o.o. Niewątpliwym jest zatem, że organ nie pozostaje w bezczynności. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 29 października 2013 r w sprawie sygn akt IOSK1316/13 , uchylił zaskarżony wyrok w pkt 3 i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, iż na rozprawie dnia 18 marca 2013 r. G. P. sprecyzował zakres skargi i wyjaśnił, że skarga obejmuje także bezczynność organu w zakresie "wszystkich dokumentów roboczych wytworzonych w toku postępowania przez firmy: "[...]" oraz "[...]" Sp. z o. o.". W ocenie Sądu pierwszej instancji, skarga – w zakresie określonym i sprecyzowanym na rozprawie – nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd, powołując się na pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2011 r. I OSK 678/11, stwierdził, że "nie stanowią informacji publicznej różnego rodzaju materiały znajdujące się co prawda w posiadaniu organu, których jednak zawartość (treść) intelektualna nie została użyta przez organ przy załatwianiu jakiejkolwiek ze spraw publicznych, a przez to materiały te nie nabrały cech dokumentów urzędowych". Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – co do charakteru informacji zawartej w dokumentach roboczych wytworzonych przez "[...]" oraz "[...]" Sp. z o. o. (na które wskazał G. P. na rozprawie w dniu 18 marca 2013 r.) – jest zdecydowanie przedwczesny. Wskazał, że odwołując się do poglądów wyrażanych już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 1 grudnia 2011 r., I OSK 1550/11, wyrok z dnia 20 stycznia 2012 r., I OSK 2118/11, orzecznia.nsa.gov.pl) zauważyć należy, że przepisy Konstytucji RP i ustawy o dostępie do informacji publicznej dały podstawę do przyjęcia zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do szeroko rozumianych władz publicznych oraz wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 30 października 2002 r., II SA 1956/02, M. Prawn. 2002/23/1059, 25 marca 2002 r., II SA 4059/02, M. Prawn. 2003/10/436, wyrok z dnia 12 grudnia 2006 r., I OSK 123/06, Lex 291357). Podzielić należy stanowisko, że informację publiczną stanowi całość akt postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej – w tym zarówno dokumenty wytworzone, jak i posiadane przez organ w związku z konkretną sprawą. O publicznym charakterze informacji świadczy to, czy została ona wykorzystana do zadań publicznych. Co do zasady zatem, udostępnieniu podlegać będzie wszystko, co znajduje się w aktach postępowania i służyło do realizacji zadań organu, niezależnie od tego, czy będzie to dokument urzędowy, czy prywatny. Bez znaczenia pozostaje również to, czy dokument znajdujący się w aktach ma charakter, który można określić jako "wewnętrzny", czy "roboczy". Podkreślił, że w każdym przypadku rozpatrzenie konkretnego wniosku o udostępnienie informacji wymaga szczegółowej analizy. Dopiero w jej wyniku organ ustala, czy żądana informacja ma charakter publiczny, a w dalszej kolejności jakie normy regulują tryb jej udostępnienia. W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podważył zasadność żądania G. P. w części dotyczącej dokumentacji roboczej Prezesa KRUS wytworzonej przez "[...]" oraz "[...]" Sp. z o. o., opierając się wyłącznie na abstrakcyjnie wyrażonym stanowisku, co do tego, że dokumenty robocze nie mają charakteru dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. W realiach niniejszej sprawy argument, którym posłużył się Sąd pierwszej instancji, jest niewystarczający. NSA wskazał, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 18 marca 2013 r., II SAB/Wa 506/12 nie zostało w ogóle ustalone: ▪ jakie konkretnie dokumenty robocze miał na myśli skarżący, precyzując zakres skargi na rozprawie? (informację tę należało uzyskać zwracając się do skarżącego); ▪ czy istnieją w posiadaniu Prezesa KRUS jakiekolwiek dokumenty robocze związane z prowadzonym przez centralę KRUS zamówieniem publicznym na “Usługi eksploatacji, modyfikacji, konserwacji oraz prowadzenia prac rozwojowych systemu do obsługi świadczeń emerytalno-rentowych" zakończonym w sierpniu 2011 r., których nie udostępniono G. P.? (informację tę należało uzyskać zwracając się do organu) oraz ▪ jakie znaczenie miały te dokumenty (jeżeli istnieją) dla przebiegu wskazanego wyżej zamówienia publicznego prowadzonego przez centralę KRUS. Dopiero po ustaleniu, że istnieją w posiadaniu Prezesa KRUS dokumenty robocze objęte żądaniem skarżącego, a mu nieudostępnione, możliwe będzie podjęcie rozważań, czy te konkretne dokumenty robocze stanowią informację publiczną. W konkluzji uzasadnienia NSA polecił, aby ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił, jakie dokumenty robocze miał na myśli G. P. precyzując zakres skargi w toku rozprawy z dnia 18 marca 2013 r.; czy istnieją w posiadaniu Prezesa KRUS jakiekolwiek dokumenty robocze objęte wnioskiem skarżącego, a mu nieudostępnione, a następnie – jeżeli takie dokumenty istnieją – Sąd powinien rozważyć, czy dokumenty te zostały użyte bądź wykorzystane przy załatwianiu sprawy publicznej (tj. w toku procedury przetargowej) i czy powinny zostać udostępnione w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej. Rozpoznając ponownie, sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. –Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot jej zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępnienia oraz ponownego wykorzystania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznawania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zaś potwierdza je dodatkowo art. 21 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji bądź dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Na obecnym etapie postępowania, jego istota sprowadza się do uwzględnienia wykładni prawa zawartej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zgodnie z dyspozycją art. 190 ppsa, związany jest jej wykładnią zawartą w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny polecił, aby ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ustalił, jakie dokumenty robocze miał na myśli G. P.i precyzując zakres skargi w toku rozprawy z dnia 18 marca 2013 r.; czy istnieją w posiadaniu Prezesa KRUS jakiekolwiek dokumenty robocze objęte wnioskiem skarżącego, a mu nieudostępnione, a następnie – jeżeli takie dokumenty istnieją – Sąd powinien rozważyć, czy dokumenty te zostały użyte bądź wykorzystane przy załatwianiu sprawy publicznej (tj. w toku procedury przetargowej) i czy powinny zostać udostępnione w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej. Realizując zalecenia NSA, Sąd wezwał G. P.do ustalenia, o jakie "dokumenty robocze" występuje w swoim wniosku. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. G. P. podał, że zakres jego żądania pozostaje niezmieniony, określenie "dokumenty robocze" to wszystkie dokumenty wytworzone i przedstawione Prezesowi KRUS niezależnie od tego czy była to wersja ostateczna czy wstępna. Skarżący wyjaśnił, że nie domaga się "dokumentów roboczych" w znaczeniu "nieukończonych". Następnie, Sąd zwrócił się do organu o udzielenie informacji, czy istnieją w posiadaniu Prezesa KRUS jakiekolwiek dokumenty robocze związane z prowadzonym przez Centralę KRUS zamówieniem publicznym na "Usługi eksploatacji, modyfikacji, konserwacji oraz prowadzenia prac rozwojowych systemu do obsługi świadczeń emerytalno-rentowych", zakończonych w sierpniu 2011 r., których nie udostępniono G. P. W odpowiedzi na pismo, organ podał, iż w aktach o udzielenie zamówienia publicznego przez Centralę KRUS na "Usługi eksploatacji, modyfikacji, konserwacji oraz prowadzenia prac rozwojowych systemu do obsługi świadczeń emerytalno-rentowych" zakończonego w sierpniu 2011 r. znajdują się następujące dokumenty: 1. notatka ze spotkania komisji przetargowej w dniu [...] marca 2011 r.; 2. notatka ze spotkania komisji przetargowej w dniu [...] marca 2011 r.; 3. mail z dnia [...] marca 2011 r.; 4. protokół nr [...] z posiedzenia komisji z [...],[...],[...] i [...] kwietnia 2011 r.; 5. pismo do Prezesa KIO dot. [...] z dnia [...] maja 2011 r.; 6. pismo do Prezesa KIO dot. [...] z dnia [...] maja 2011 r.; 7. protokół nr [...] z posiedzenia komisji w dniu [...] lipca i [...] sierpnia 2011 r. oraz załącznik do protokołu. W piśmie z dnia [...] marca 2014 r. organ poinformował Sąd, że dokumenty te zostały przekazane G. P. przy piśmie z dnia [...]marca 2014 r. Na rozprawie w dniu 8 kwietnia 2014 r. G. P. wskazał, że nie otrzymał wszystkich dokumentów między innymi załącznika do maila z dnia [...] marca 2011 r. W świetle powyższego, w ocenie Sądu należy uznać, że organ Prezes KRUS przekazał skarżącemu wszystkie posiadane dokumenty, objęte we wniosku o udzielenie informacji publicznej. Podkreślić należy, że Sąd nie posiada instrumentów prawnych i procesowych dla weryfikowania prawdziwości oświadczeń organu. Organ Prezes KRUS oświadczył, że przekazał skarżącemu wszystkie wnioskowane dokumenty, będące w jego posiadaniu. Wobec powyższego, postępowanie w sprawie niniejszej stało się bezprzedmiotowe i jako takie winno być umorzone. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi wtedy, gdy w jego toku wystąpią zdarzenia, w następstwie których zakończy się sprawa sądowoadministracyjna, co oznacza, że przed wydaniem wyroku nastąpiło wygaśnięcie przedmiotu zaskarżenia. W sprawie niniejszej przekazanie przez organ wszystkich posiadanych dokumentów czyni postępowanie sadowoadministracyjne bezprzedmiotowym. Sąd uznał, że bezczynność organu w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zwłoka wynikała bowiem z odmiennej interpretacji przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 149 § 1 zd. 2 i art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.