II SAB/Wa 25/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Przemysław Szustakiewicz, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Szefa Kancelarii Sejmu RP w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Szefa Kancelarii Sejmu RP do rozpatrzenia pkt 2 i 3 wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Szefa Kancelarii Sejmu RP w zakresie realizacji pkt 2 i 3 wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. w pozostałym zakresie skargę oddala; 4. zasądza od Szefa Kancelarii Sejmu RP na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W. (dalej jako Stowarzyszenie) wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szef Kancelarii Sejmu RP w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej. W skardze Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną gwarancję prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione ograniczenie tego prawa, 2) art 13 ust 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U z 2016 r. poz. 1764 - dalej jako u.d.i.p.), w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1 (bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku), podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku, poprzez przedłużenie terminu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, która nie znajduje uzasadnienia na tle stanu faktycznego sprawy. Mając na względzie powyższe zarzuty Stowarzyszenie wniosło o: 1) stwierdzenie, że Szef Kancelarii Sejmu RP dopuścił się bezczynności w przedmiocie załatwienia sprawy, 2) zobowiązanie Szefa Kancelarii Sejmu RP do załatwienia wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r., 3) stwierdzenie, że bezczynność ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie stwierdziło, iż domaga od organu władzy publicznej udostępnienia informacji posiadającej walor informacji publicznej. Przedmiotem tego wniosku było udostępnienie: "1) informacji o tym, kto podjął w dniach [...]-[...] grudnia 2016 r decyzję o zakazie wstępu przedstawicieli i przedstawicielek mediów do budynków Sejmu RP i Senatu RP - jeżeli ta decyzja ma formę dokumentu, wnosimy także o jego udostępnienie, 2) skanu projektu regulacji prawnych, odnoszących się do zmian organizacji pracy mediów w Sejmie RP, 3) informacji o tym, czy były zamawiane opinie prawne (ekspertyzy prawne) dotyczące obecności przedstawicieli i przedstawicielek mediów w budynkach polskiego parlamentu. Jeśli tak to wnosimy także o udostępnienie skanów tych dokumentów". Organ w wymaganym przepisami u.d.i.p. terminie informacji tej nie udostępnił, bowiem na wniosek złożony w dniu [...] grudnia 2016 r. (za pośrednictwem poczty e-mail) odpowiedział w dniu [...] grudnia 2016 r. (w drodze elektronicznej), iż na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. termin rozpatrzenia wniosku, złożonego przez Stowarzyszenie, został przedłużony z powodu zbierania szczegółowych informacji w interesującym wnioskodawcę zakresie oraz, że odpowiedź na pismo "zostanie udzielona najszybciej, jak to tylko będzie możliwe, nie później niż do dnia 18 lutego 2017 r.". Zdaniem Stowarzyszenia przedłużenie terminu na podstawie art 13 ust 2 u.d.i.p. może dotyczyć tylko czynności udostępnienia informacji publicznej (np. z powodu obszernego przedmiotu wniosku). Przepis ten nie uprawnia natomiast do przedłużenia terminu do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej, bowiem ta czynność powinna nastąpić w ramach 14-dniowego terminu, o którym stanowi art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Nie można zatem, na podstawie przepisów u.d.i.p., przedłużyć terminu do wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej. Wyraźne stanowienie w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. przez ustawodawcę o "udostępnieniu" informacji wskazuje, że wydłużenie terminu na podstawie tego przepisu nie może dotyczyć czynności wydania decyzji administracyjnej, bowiem nie mieści się ona w pojęciu "udostępnienia" informacji publicznej, a ewentualnie w pojęciach "załatwienia", "realizacji" lub "rozpatrzenia" wniosku, którymi jednak ustawodawca się nie posłużył. W związku z tym nie można uzasadnić przedłużenia terminu do załatwienia wniosku ze względu na to, że "w dalszym ciągu trwa jego analiza pod kątem możliwości udostępnienia żądanych materiałów" - jak wskazała Kancelaria Sejmu RP. Wobec powyższego, w ocenie strony skarżącej, organ w sposób nieprawidłowy zastosował art. 13 ust. 2 u.d.i.p., bowiem przedłużył termin do załatwienia wniosku bez wykazania konkretnej i rzeczywistej okoliczności, która by za tym przemawiała. Wobec nieudostępnienia żądanej informacji w podstawowym terminie (bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż wciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku), Szef Kancelarii Sejmu RP dopuścił się bezczynności. W odpowiedzi na skargę (pismo z dnia [...] stycznia 2017 r.) Szef Kancelarii Sejmu RP wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu pisma procesowego organ wskazał, iż w celu realizacji wniosku Stowarzyszenia z dnia [...] grudnia 2016 r. Biuro Komunikacji Społecznej zwróciło się w tej sprawie do innych komórek organizacyjnych Kancelarii Sejmu, właściwych merytorycznie, z prośbą o dostarczenie informacji koniecznych do udzielenia odpowiedzi. W dniu 30 grudnia 2016 r. działając na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Kancelaria Sejmu przedłużyła termin rozpatrzenia przedmiotowego wniosku Stowarzyszenia do dnia 18 lutego 2017 r. Bowiem, tylko w związku z ogłoszonymi zmianami w dostępie dziennikarzy do budynków Sejmu RP oraz przebiegiem [...] posiedzenia Sejmu w dniu [...] grudnia 2016 r. zaledwie do jednego biura Kancelarii Sejmu - Biura Komunikacji Społecznej - wpłynęło w okresie od dnia [...] grudnia 2016 r. do dnia [...] stycznia 2017 r. blisko 70 wniosków o dostęp do informacji publicznej. Ponadto codziennie wpływała także inna korespondencja od obywateli nie dotycząca ww. spraw. Każdy wniosek musi zostać rozpatrzony indywidualnie z uwagi na różnorodność poruszanych przez wnioskodawców kwestii i różną szczegółowość zadawanych pytań. Dodatkowo przygotowanie odpowiedzi wymaga każdorazowo zaangażowania kilku biurw Kancelarii Sejmu. Wszystkie wnioski zostały złożone tuż przed świętami Bożego Narodzenia, kiedy to ze względów kulturowych ma miejsce zmiana organizacji pracy związana z wyższą absencją pracowników (planowe urlopy). W konsekwencji czas udzielenia odpowiedzi na wnioski o udostępnienie informacji publicznej wydłużył się z przyczyn obiektywnych. Wnioskowana informacja została skarżącemu Stowarzyszeniu udzielona w dniu [...] stycznia 2017 r., jeszcze przed zakreślonym w piśmie z dnia 30 grudnia 2016 r. terminem. Pismo organu zawiera następująca informację: " ... w związku z wnioskami z dnia [...] grudnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej, dotyczącymi zmiany organizacji pracy mediów w Sejmie, a także wstępu do budynków Sejmu i Sali Kolumnowej, uprzejmie wyjaśniam, co następuje. Zasady obecności i reguły współpracy mediów z parlamentarzystami pozostają niezmienione. Kluczowymi przepisami w tej sprawie są: uchwała Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2012 r. poz. 32 ze zm.) i ww. zarządzenie nr 1 Marszałka Sejmu z dnia 9 stycznia 2008 r. w sprawie wstępu do budynków pozostających w zarządzie Kancelarii Sejmu oraz wjazdu na tereny pozostające w zarządzie Kancelarii Sejmu. Dnia 17 grudnia 2016 r. Marszałek Sejmu wydał zarządzenie nr 18 w sprawie zapewnienia spokoju i porządku na terenie i w obiektach pozostających w zarządzie Kancelarii Sejmu. Dokument ten, który wszedł w życie z dniem jego podpisania, przewidywał: "Zawiesza się do 20 grudnia 2016 r. do godziny 10:00 prawo wstępu do budynków pozostających w zarządzie Kancelarii Sejmu oraz wstępu i wjazdu na tereny pozostające w zarządzie Kancelarii Sejmu osobom, na rzecz których wystawiono karty prasowe oraz karty wstępu obsługi technicznej dziennikarzy". Treść zarządzenia przesyłam w załączeniu. Należy przy tym zauważyć, że obowiązujące zarządzenie nr 1 Marszałka Sejmu z dnia 9 stycznia 2008 r. w sprawie wstępu do budynków pozostających w zarządzie Kancelarii Sejmu oraz wjazdu na tereny pozostające w zarządzie Kancelarii Sejmu umożliwia w § 6 wprowadzenie zasad szczególnych w tym zakresie. Decyzje te nie muszą mieć charakteru pisemnego — ich konkluzje zostały niezwłocznie upublicznione na oficjalnych profilach na portalach społecznościowych Kancelarii Sejmu (w tym m.in. możliwość wstępu do Sejmu dla posiadaczy stałych i okresowych kart prasowych oraz okresowych kart wstępu obsługi technicznej dziennikarzy). Zarządzenie nr 1 z 2008 r. jest dostępne w Systemie Informacyjnym Sejmu, na stronie sejm.goy.pl, w zakładce "Dla mediów", a tam - "Akredytacje" i "Treść przepisów porządkowych obowiązujących w parlamencie". Link: http://www.sejm.goy.pllmedia8.nsf/files/ZJEI-ACGDT8/%24File/Zarzadzenie_MS_ 1_2008.pdf W trakcie kontynuowanego w Sali Kolumnowej [...] posiedzenia Sejmu posłowie mogli korzystać z głównego wejścia do Sali, które zostało otwarte przed wznowieniem w niej obrad. Dziennikarze mieli możliwość obserwowania oraz rejestrowania obrad przed wejściem głównym do Sali Kolumnowej. Informuję przy tym, że w Systemie Informacyjnym Sejmu, na stronie sejm.gov.pl, w zakładce "Dla mediów", znajduje się oświadczenie Marszałka Sejmu z dnia 21 grudnia 2016 r. w sprawie przebiegu [...] posiedzenia Sejmu [...] grudnia 2016 r. Link: http://www.sejm.goy.pl/SejmS.nsf/komunikat.xsp?documentld=4B93EB1 50B6522B6C12580900050D881". W świetle powyższego nie ma zdaniem Kancelarii Sejmu podstaw do przyjęcia, iż w przedmiotowej sprawie doszło do bezczynności organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Według art. 1 § 2 powołanej ustawy, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) wynika, że istota skargi na bezczynność polega na tym, iż sąd, uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno - technicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Oczywistym zatem jest, że w przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan jego opieszałości w drodze skargi na bezczynność w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie u.d.i.p. W przypadku takiej skargi, sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru, podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej. W ocenie Sądu, skarga na bezczynność Szefa Kancelarii Sejmu w kontrolowanej sprawie zasługuje w części na uwzględnienie, bowiem wniosek strony skarżącej z dnia [...] grudnia 2016 r. nie został w sposób prawidłowy rozpoznany na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazać należy, że bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji adresat wniosku: 1) nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno – technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 ustawy); 2) nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy); 3) nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formach określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 ustawy). Podmiot zobowiązany, który nie posiada żądanej od niego informacji albo gdy uzna, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, powinien w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku powiadomić o tym wnioskodawcę na piśmie. Forma decyzji administracyjnej nie jest wówczas wymagana. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może odmówić udzielenia tej informacji z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych, jednakże taka odmowa musi przybrać procesową formę decyzji administracyjnej. Dopiero aktywność w jednej ze wskazanych form działania zwalnia podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej z zarzutu bezczynności. Ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Nie wymaga dowodzenia, iż Szef Kancelarii Sejmu RP jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej będącej w jego posiadaniu. Odnośnie zakresu przedmiotowego wskazać należy, że w myśl art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Definicja informacji publicznej zawarta w ww. przepisie odsyła zatem do pojęcia "sprawy publicznej", której definicji legalnej brak w przedmiotowej ustawie. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów (por. uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r. o sygn. akt I OPS 8/13, publ. https://www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Informacją publiczną jest zatem treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty wykonujące zadania publiczne, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu wykonującego zadania publiczne, związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Informacją publiczną jest więc zarówno treść dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez ww. podmioty jak i tych, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Zaznaczenia przy tym wymaga, że na potrzeby konstytucyjnego prawa do informacji za "dokument w ogólności" należy rozumieć każdą informację o działalności władzy publicznej lub o sprawach publicznych, wysłowioną i zobiektywizowaną na jakimś nośniku i najczęściej przybierającą postać pisemną. W najszerszym rozumieniu dokumentem będzie każdy nośnik danych, który może przybrać formę papierową, elektroniczną, cyfrową (W. Sokolewicz, L. Garlicki, Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Komentarz, Warszawa 2005, tom IV, s. 35). Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż pkt 1 wniosku Stowarzyszenia z dnia [...] grudnia 2016 r. stanowi informację publiczną. Okoliczność ta nie była kwestionowana, a wyczerpująca odpowiedź Szefa Kancelarii Sejmu RP na żądanie zawarte w pkt 1 wniosku została wnioskodawcy udzielona przy piśmie z dnia [...] stycznia 2017 r. Biorąc pod uwagę, iż pismem z dnia [...] grudnia 2016 r. Szef Kancelarii Sejmu poinformował Stowarzyszenie o przedłużeniu terminu rozparzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej do dnia 18 lutego 2017 r. i przyczynach zwłoki oraz, że informacja w powyższym zakresie przed wyznaczonym terminem została udostępniona, nie sposób podmiotowi obowiązanemu przypisać bezczynności co do realizacji pkt 1 przedmiotowego wniosku. Sąd nie podziela zapatrywania strony skarżącej, że przedłużenie terminu do realizacji wniosku, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p., może nastąpić wyłącznie w przypadku zamiaru udzielenia informacji publicznej. Z treści art. 10 ust. 2 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p. należy wnosić, iż postępowanie dotyczące udzielania informacji publicznej charakteryzuje się szybkością i niskim stopniem sformalizowania i co do zasady, proces ten nie może przekroczyć 14 dni. Jednakże w terminie 14 dni od dnia wpłynięcia wniosku musi nastąpić jakakolwiek reakcja ze strony podmiotu zobowiązanego, milczenie bowiem oznacza bezczynność już po upływie 14 dni. Wnioskodawca ma prawo oczekiwać, że w tym czasie nastąpi merytoryczne rozstrzygnięcie jego wniosku. Brak jakiegokolwiek działania ze strony podmiotu zobowiązanego w okresie 14 dni powoduje, że mamy do czynienia z bezczynnością w zakresie realizacji wniosku. Jednakże w okresie 14 dni powinna nastąpić któraś z możliwych reakcji na wniosek po stronie podmiotu zobowiązanego: 1) udostępnienie informacji publicznej; 2) poinformowanie, że podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji; 3) poinformowanie, że zdaniem podmiotu zobowiązanego przedmiot żądania nie dotyczy informacji publicznej; 4) poinformowanie, że dostęp do informacji publicznej regulowany jest przepisami szczególnymi (zob. art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); 5) odmowa dostępu do informacji publicznej ze względu na ochronę wynikającą z ustaw szczególnych; 6) odmowa udostępnienia przetworzonej informacji publicznej ze względu na brak szczególnej istotności przetworzenia dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.); 7) umorzenie postępowania ze względu na brak możliwości zadośćuczynienia żądaniu wnioskodawcy co do formy i sposobu udostępnienia informacji (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Jeżeli realizacja wniosku wymaga podjęcia kolejnych czynności, których nie udało się zrealizować w terminie 14 dni, należy dokonać przedłużenia terminu załatwienia sprawy. Powiadomienie o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy może nastąpić kilkukrotnie, nie może jednak powodować przekroczenia terminu granicznego załatwienia sprawy, jaki wyznaczył ustawodawca w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - nie dłużej niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Podanie uzasadnionych powodów przedłużenia terminu realizacji wniosku, a takie organ wskazał w niniejszej sprawie, uwalniają go od zarzutu bezczynności. Zatem skarga w powyższym zakresie nie mogła zostać uznana za zasadną. Zgoła odmiennie sytuacja się przedstawia, co do realizacji pkt 2 i 3 wniosku z dnia [...] grudnia 2016 r. Jak wynika z treści zacytowanej powyżej odpowiedzi z dnia [...] stycznia 2017 r. organ nie zajął w ogóle stanowiska co do pkt 2 i 3 przedmiotowego wniosku Stowarzyszenia, które dotyczyły projektu regulacji prawnych odnoszących się do zmian organizacji w Sejmie RP oraz informacji o potencjalnych opiniach i ekspertyzach prawnych dotyczących obecności przedstawicieli mediów w parlamencie. W miejsce wnioskowanej informacji poinformowano Stowarzyszenie o udziale mediów w przebiegu [...] posiedzenia Sejmu w [...] grudnia 2017 r., a więc nie udzielono jakiejkolwiek odpowiedzi na ww. żądania (w tym nie odmówiono jej udostępnienia, czy nie poinformowano o nieposiadaniu wnioskowanej informacji). Mając powyższe Sąd stwierdził, że po stronie organu powstał stan bezczynności w omawianym powyżej zakresie i stan ten nie ustał do daty wyrokowania. Z tego względu należało zobowiązać Szefa Kancelarii Sejmu do rozpoznania pkt 2 i 3 wniosku strony skarżącej z dnia [...] grudnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej. Stwierdzając stan bezczynności organu, Sąd nie uznał aby bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 in fine p.p.s.a.). Analiza okoliczności sprawy, zwłaszcza podjęcie przez organ działań w celu realizacji wniosku skarżącego Stowarzyszenia, choć nie w pełni prawidłowych, nie pozwala stwierdzić, aby bezczynność organu nosiła cechy rażącego naruszenia prawa. Brak prawidłowej realizacji wniosku nie wynikał z lekceważenia skarżącego przez organ, czy też celowego przedłużania postępowania, lecz został podyktowany dużym zainteresowaniem społecznym przebiegu [...] posiedzenia Sejmu RP i licznym wpływem w okresie przedświątecznym wniosków o udostępnienie informacji publicznej. To zapewne miało wpływ na niezamierzone pominięcie części żądań wniosku, który nie był jedynym wnioskiem Stowarzyszenia skierowanym do Kancelarii Sejmu w tym czasie. Ponadto, Stowarzyszenie do dnia rozpoznania sprawy przez Sąd nie sygnalizowało Kancelarii Sejmu otrzymania niepełnej odpowiedzi na swój wniosek, co utrwalało w organie błędne przekonanie o wyczerpującym sposobie załatwienia sprawy. Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 1a p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. W pkt 3 sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. - jak w pkt 4 sentencji wyroku.