II SAB/Wa 251/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Andrzej Góraj, Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi R. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] - oddala skargę - Postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji [...] , powołując w podstawie prawnej art. 219 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postepowania administracyjnego (tekst jedn. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "K.p.a.", odmówił R.L. wydania zaświadczenia żądanej treści. Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. strona złożyła zażalenie na powyższe postanowienie. Jednocześnie, pismem z tej samej daty, strona złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności ww. postanowienia. Komendant Główny Policji pismami z dnia [...] sierpnia 2012 r., a następnie z dnia [...] października 2012 r. wezwał stronę - na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. - do sprecyzowania przedmiotu i trybu zaskarżenia pod rygorem pozostawienia ww. pism bez rozpoznania, który to rygor organ następnie zastosował. Pismem z dnia [...] października 2012 r. R.L. cofnął zażalenie wskazując: "(...) zrezygnowałem z trybu odwoławczego w dacie sporządzenia i przesłanego zażalenia", "wniosłem w dacie sporządzenia wniosku o stwierdzenie nieważności z art. 156 K.p.a. aktu administracyjnego (...)". Nadto wniósł o wydanie zaświadczenia "o roszczenie wysokości uposażenia". Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. R.L. wezwał Komendanta Głównego Policji do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy m.in. w zakresie wydania zaświadczenia. Następnie pismem z dnia [...] lutego 2013 r., doprecyzowanym pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. R.L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] w rozpoznaniu zażalenia na postanowienie nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. Skarżący uzupełnił skargę pismami procesowymi z dnia [...] czerwca 2013 r., [...] sierpnia 2013 r., [...] września 2013 r., [...] października 2013 r. oraz [...] grudnia 2013 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, z mocy art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako: "P.p.s.a.", obejmuje również bezczynność organów. Zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest zatem dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji, dokonania czynności, stwierdzenia lub uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikających z przepisu prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu, należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnia. Rozpoznając skargę na bezczynność organu należy także mieć na względzie to, czy składający taką skargę, ma w tym interes prawny. Należy bowiem pamiętać, że istotą omawianego postępowania jest zapewnienie obywatelowi ochrony przed opieszałością, czy brakiem działania organu. Celem skargi na bezczynność nie może być wyłącznie chęć weryfikacji poprawności postępowania organu. Do tego służą bowiem postępowania inicjowane w trybach odwoławczych lub trybach nadzwyczajnych. Zatem, rozpoznając skargę na bezczynność organu, należy brać pod uwagę nie tylko to, czy ewentualne jej uwzględnienie jest możliwe, ale także to, czy za uwzględnieniem skargi przemawia uzasadniony, słuszny interes skarżącego. W okolicznościach niniejszej sprawy zauważyć należy, iż oprócz zażalenia na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., skarżący wniósł również o stwierdzenie jego nieważności. Jednakże, jak wynika z treści pisma z dnia [...] października 2012 r., skarżący skutecznie cofnął powyższe zażalenie. W świetle powyższego, na dzień wyrokowania przez Sąd w składzie orzekającym, brak było możliwości uwzględnienia badanej skargi i zobowiązania organu do rozpoznania zażalenia. Ten środek zaskarżenia został bowiem skutecznie cofnięty przez skarżącego. Tym samym, wobec rezygnacji przez skarżącego z zażaleniowego trybu postępowania, organ nie mógł już rozpoznać merytorycznie spornego zażalenia. To zaś prowadzi do konkluzji, że nie sposób zarzucić organowi bezczynności w rozpoznaniu środka zaskarżenia będącego przedmiotem niniejszej skargi. Zauważyć przy tym należy, że brak rozpoznania zażalenia przez organ nie spowodował powstania po stronie skarżącego negatywnych następstw. Nierozpoznanie zażalenia pozostawało bowiem w zgodzie z wolą skarżącego, wyrażoną w piśmie cofającym zażalenie. Mając na względzie treść skargi oraz późniejszych pism procesowych należy podkreślić, że przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie była wyłącznie kwestia ewentualnej bezczynności organu w rozpatrzeniu zażalenia na ww. postanowienie z dnia [...] czerwca 2012 r., nie zaś prawna poprawność tego postanowienia czy też prawidłowość stanowiska organu odnośnie żądania stwierdzenia jego nieważności. Końcowo, odnosząc się do zarzutów skarżącego w kwestii umocowania radcy prawnego M.B. do reprezentowania Komendanta Głównego Policji w postępowaniu sądowym, Sąd zauważa, że zgodnie z art. 34 w zw. z art. 35 § 1 P.p.s.a. strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników, przy czym pełnomocnikiem może być adwokat lub radca prawny (...). Natomiast w myśl art. 37 § 1 P.p.s.a. zd. drugie adwokat, radca prawy (...) mogą sami uwierzytelnić odpis udzielonego im pełnomocnictwa oraz odpisy innych dokumentów wskazujących na ich umocowanie. W aktach sprawy znajduje się uwierzytelniony przez wymienionego radcę prawnego odpis pełnomocnictwa udzielonego przez Komendanta Głównego Policji w dniu [...] stycznia 2012 r. Dokument ten stanowi o prawidłowym umocowaniu pełnomocnika do działania w przedmiotowej sprawie w imieniu organu. Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.