II SAB/Wa 252/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula – Dąbrowska, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski (sprawozdawca), Ewa Kwiecińska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 listopada 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w przedmiocie wniosku o zmianę decyzji postanawia: – odrzucić skargę – Pismem z dnia [...] marca 2016 r. M. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w W. i żądał zobowiązania wskazanego Dowódcy, aby w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, doręczył na ręce ustanowionego pełnomocnika procesowego adwokata J. G. z Kancelarii Adwokackiej "[...]" w E., rozstrzygnięcia w sprawie z wniosku z dnia [...] listopada 2015 r. o zmianę decyzji Nr [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w sprawie dodatku specjalnego za wykonywanie zadań polegających na bezpośrednim zwalczaniu terroryzmu lub uczestniczeniu w szkoleniu w tym zakresie. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż organ pomimo, że otrzymał wniosek w dniu 7 grudnia 2015 r. nie załatwił sprawy w ustawowo przypisanym terminie, nie zakreślił przyczyny przekroczenia terminu ani też nie podał powodu niezałatwienia sprawy. Stwierdził, że wskazane w piśmie organu z dnia 14 grudnia 2015 r. braki formalne wniosku nie występowały, albowiem ustawodawca w art. 33 k.p.a. nie określił szczególnej formy pełnomocnictwa, w tym przede wszystkim tej żądanej przez organ. Podał, iż pełnomocnik skarżącego w zakreślonym terminie udzielił odpowiedzi wskazując na bezzasadność wezwania i wezwał organ do zaprzestania naruszenia prawa skarżącego żądając tym samym niezwłocznego załatwienia sprawy z wniosku z dnia [...] listopada 2015 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi w całości lub oddalenie jej jako bezzasadnej oraz zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając powyższe stanowisko organ uznał, za bezsporny stan faktyczny wskazany przez skarżącego i przedstawiony w skardze w zakresie wymiany korespondencji. Wskazał jednocześnie, iż pismo pełnomocnika skarżącego z dnia 12 stycznia 2016 r. nie spełniało wymagań stawianych przez organ i w związku z tym wniosek pozostawiono bez rozpoznania. Natomiast powołanie się pełnomocnika skarżącego w tym piśmie na art. 52 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, było niewłaściwe i prawnie nieskuteczne. Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służyło zażalenie do organu wyższego stopnia, a dopiero jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Organ wskazał, iż w niniejszej sprawie organem nadrzędnym nad Dowódcą Jednostki Wojskowej Nr [...] jest Dowódca Kontyngentu Wojsk Specjalnych w K.. Skarżący nie spełnił wskazanego wyżej obowiązku i nie złożył zażalenia do organu wyższego stopnia i z pominięciem tej drogi wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi t.j. (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy). Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, na niezałatwienie sprawy w terminie przez organ administracji publicznej stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Zażalenie, o jakim mowa w art. 37 § 1 k.p.a., jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który skarżący musi wyczerpać, by skutecznie wnieść skargę na bezczynność organu do sądu administracyjnego. Konieczność wyczerpania środków zaskarżenia obwarowana jest jednak warunkiem wynikającym z treści art. 52 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, a mianowicie, środek ten musi przysługiwać stronie w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 k.p.a., jako środka zaskarżenia w myśl powołanego wyżej przepisu, konieczne jest wówczas, gdy nad organem pozostającym w bezczynności jest organ administracji publicznej wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. (zob.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2006 r. sygn. akt I OSK 480/06). Zgodnie z art. 17 pkt 3 k.p.a. organami wyższego stopnia w rozumieniu kodeksu są w stosunku do organów administracji publicznej innych niż określone w pkt 1 i 2 - odpowiednie organy nadrzędne lub właściwi ministrowie, a w razie ich braku – organy państwowe sprawujące nadzór nad ich działalnością. Mając powyższe na uwadze uznać należało, iż złożenie przez skarżącego przedmiotowej skargi winno zostać poprzedzone wniesieniem przez niego zażalenia do organu wyższego stopnia. W niniejszej sprawie organem wyższego stopnia jest Dowódca Kontyngentu Wojsk Specjalnych w K., który – jak wskazał organ w odpowiedzi na skargę – jest organem nadrzędnym nad Dowódcą Jednostki Wojskowej Nr [...]. Podnoszona przez organ kwestia niewykorzystania trybu zaskarżenia bezczynności zażaleniem do organu wyższego stopnia, nie była w sprawie kwestionowana. Z tych powodów Sąd uznał, iż złożenie do Sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu, z pominięciem wniesienia zażalenia do organu wyższego stopnia nad Dowódcą Jednostki Wojskowej Nr [...] jest przedwczesne. Skarga taka jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.