II SAB/Wa 253/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (spr.), Andrzej Kołodziej, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2017 r. sprawy ze skargi B. P. na bezczynność Krajowej Rady Komorniczej w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę. Postępowanie w sprawie zainicjował wniosek B.P. z dnia 7 lutego 2017 r. złożony do Krajowej Rady Komorniczej, na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, o doręczenie (po dokonaniu stosownej anonimizacji) odpisów orzeczeń wraz z uzasadnieniem (jeśli były sporządzane) we wszystkich sprawach, w których jako zarzut stawiany obwinionym komornikom wskazano art. 8 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji, wydanych po 1 stycznia 2016 r. W odpowiedzi na wniosek pytany podmiot pismem z dnia 22 lutego 2017 r. wezwał wnioskodawcę do wykazania, że uzyskanie żądanej informacji, o której mowa we wniosku, pozostaje szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wskazał bowiem, że żądanie informacji publicznej w zakresie odnoszącym się orzeczeń wraz z uzasadnieniem we wszystkich sprawach, w których jako zarzut stawiany obwinionym komornikom wskazano art. 8 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji wydanych po 1 stycznia 2016 r., stanowi bez wątpienia informacją publiczną przetworzoną. Istotą informacji publicznej przetworzonej - w odróżnieniu od informacji publicznej prostej, która udostępniana jest bez wykazywania przesłanki interesu publicznego - jest fakt składania się na taką informację pewnej sumy informacji publicznej prostej, której przygotowanie poprzedzone jest przeprowadzeniem odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem, itp. Uzyskanie dostępu do informacji publicznej mającej charakter przetworzony, jest zasadne jedynie wówczas, gdy wnioskodawca wykaże, iż udostępnienie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, nie zaś wyłącznie dla prywatnego interesu wnioskodawcy. Należy wskazać przy tym także, na co wskazuje się w orzecznictwie sądowym, że ewentualna próba skorzystania z tej instytucji dla osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne stanowić może nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej.  Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest bowiem zaspokajanie indywidualnych potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków. W dniu [...] kwietnia 2017 r. podjęta została uchwała nr [...]Krajowej Rady Komorniczej w W., odmawiająca udzielenia żądanej informacji publicznej. B.P. wywiódł do tutejszego Sadu skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez Krajową Radę Komorniczą w W. wnosząc o: 1) zobowiązanie Krajowej Rady Komorniczej do udzielenia żądanej informacji publicznej; 2) na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011 r. Nr 34, poz. 173) w związku z art 149 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. 3) zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi wskazał, iż odmowa udzielenia informacji została podjęta z naruszeniem art. 84 ust. 1 uksie, gdyż została wydana w formie uchwały Krajowej Rady Komorniczej (dalej KRK), gdy winna być podjęta przez Prezesa KRK jako decyzja osoby reprezentującej KRK na zewnątrz. Kompetencje KRK do zajmowania stanowiska w formie uchwały są wskazane bezpośrednio ustawie, a zatem brak zastrzeżenia tej kategorii czynności dla KRK skutkować powinien podjęciem decyzji przez Prezesa KRK, a nie w formie uchwały. Dalej wskazał, iż skarżona decyzja pomija w zupełności uchybienia wskazane w treści pisma skarżącego z marca 2017 r. i de facto jest próbą sanacji uchybień formalnych związanych z nieprawidłową formą udzielenia informacji publicznej pismem KRK z dnia 22 lutego 2017 r. Podkreślił też, iż organy samorządu zawodowego podlegają obowiązkowi udzielenia informacji publicznej, w szczególności w związku z treścią orzeczeń Komisji Dyscyplinarnej przy KRK. W ocenie skarżącego na uwagę zasługuje również fakt, iż liczba orzeczeń Komisji Dyscyplinarnej nie jest znaczna, a ich zapis w formie elektronicznej umożliwia bez wątpienia ustalenie czy dane orzeczenie dotyczy naruszeń i zarzutów stawianych komornikom w związku z naruszeniem treści 8 uksie w zakresie możliwości przyjmowania spraw z wyboru spoza właściwości miejscowej danego komornika. W odpowiedzi na skargę Krajowa Rada Komornicza wniosła o jej oddalenie w całości jako oczywiście bezzasadnej. Pytany podmiot podkreślił, że wbrew twierdzeniom skargi organ podjął wszelkie działania przepisane prawem, w tym ustawą o dostępie do informacji publicznej i nie pozostał bezczynny, wobec wniosków skarżącego. W rozpoznawanej sprawie przyczyną tego, że organ nie udostępnił przedmiotowej informacji było zakwalifikowanie jej jako przetworzonej, co wymagało wykazania przez skarżącego, że żąda informacji w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. W odpowiedzi na wezwanie organu, Skarżący nie wykazał niestety takiego interesu. Stwierdził jedynie, że pozyskanie informacji potrzebne jest wyłącznie dla celów osobistych, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą i wykonywanym zawodem adwokata. Podstaw pozyskania danych nie upatrywał zatem w interesie publicznym, lecz wyłącznie w interesie własnym i ewentualnie obwinionych komorników sądowych, wobec których świadczy pomoc prawną. Bez wątpienia zapewnienie ochrony prawnej poszczególnym, indywidualnym komornikom sądowym, wobec których postawiono zarzuty dyscyplinarne naruszenia art. 8 ustawy o komornikach sądowych i egzekucji bądź planowane jest postawienie takowych zarzutów, nie może być uznane za związane z interesem publicznym, a tym bardziej szczególnym interesem, tj. z dobrem ogółu. W rezultacie decyzja odmowna wydana była wskutek niewykazania przez stronę ustawowej przesłanki z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skargę uznać należało za niezasadną. Zgodnie z treścią przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy. Istota sprawy w postępowaniu toczącym się wskutek skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, sprowadzała się do oceny tego, czy podmiot, do którego strona złożyła wniosek inicjujący postępowanie, rozpoznała go, czy też nie. Jedną zaś z form uwolnienia się przez pytany podmiot z zarzutu bezczynności jest wydanie wiążącego, stanowczego rozstrzygnięcia odmawiającego udostępnienia żądanej informacji. Zgodnie bowiem z treścią art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, odmowa udostępnienia informacji publicznej winna przybrać formę decyzji administracyjnej. Podkreślenia wymagało także to, że zakres badania spraw na bezczynność, ograniczony jest do materii ustaleń dotyczących faktu reakcji pytanego organu na wniosek. Postępowanie w sprawie bezczynności dotyczy bowiem wyłącznie sfery faktów. W związku z powyższym poza zakresem badania Sądu rozpoznającego skargę na bezczynność pozostaje ocena poprawności wydanego przez adresata wniosku rozstrzygnięcia (decyzji). Strona, która chciałaby aby Sąd administracyjny dokonał weryfikacji poprawności zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia, winna więc wywieść do tego Sądu skargę na owo konkretne rozstrzygnięcie (decyzję). Nadto na marginesie dodać należy, że nie każdy adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej, będzie mógł wydać wiążące w sprawie rozstrzygnięcie w formie decyzji. Niektóre podmioty wyposażone są bowiem w organy kolegialne, których jedyną dopuszczalną formą uzewnętrzniania stanowisk są np. uchwały. Przenosząc powyższe uwagi na realia faktyczne niniejszej sprawy uznać należało, iż adresat wniosku inicjującego postępowanie nie popadł w bezczynność w rozpoznaniu tego wniosku. Okolicznością niesporną jest bowiem to, że w dniu [...]kwietnia 2017 r. Krajowa Rada Komornicza wydała w formie uchwały decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji. Skoro zaś rozpoznawana skarga na bezczynność została złożona w dniu 10 maja 2017 r., a więc po wydaniu rozstrzygnięcia przez pytany podmiot, to na moment wnoszenia skargi nie występowała po stronie Krajowej Rady Komorniczej bezczynność. Co się tyczyło pozostałych zarzutów skargi dotyczących poprawności formy w jakiej pytany podmiot rozstrzygnął sprawę, jak też poprawności kwalifikacji żądanej informacji do kategorii informacji przetworzonej, to tutejszy Sąd nie mógł się wypowiadać w tym zakresie. Ta problematyka będzie bowiem mogła być przedmiotem oceny Sądu dopiero w postępowaniu wywołanym skargą na akt, który pytany podmiot wydał w wyniku rozpoznania wniosku strony. W świetle powyższego, w sytuacji gdy organ rozpoznał wniosek strony w formie decyzji a więc w konsekwencji nie pozostaje w bezczynności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).