II SAB/Wa 256/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk, Stanisław Marek Pietras, Protokolant Arkadiusz Koziarski, starszy asystent sędziego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2012 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 30 września 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej (poz. [...] - dot. wskazania dat publikacji oraz numerów i pozycji D. Urz. Woj. [...], w którym opublikowano uchwały Rady Gminy K. z 2006 r.) 1) oddala skargę 2) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. P. R. kwotę 240 słownie (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 słownie (pięćdziesiąt pięć i 20/100) złotych stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu W dniu 30 września 2011 r., powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, W. S. złożył do Wójta Gminy K. wniosek o wskazanie dat publikacji oraz numerów i pozycji Dziennika Urzędowego Województwa [...], w którym opublikowano poszczególne uchwały Rady Gminy K. z 2006 roku, wymagające publikacji dla wejścia ich w życie. Wójt Gminy K. w piśmie z dnia [...] grudnia 2011 r. poinformował zainteresowanego, iż żądane informacje funkcjonują w obrocie publicznym i można się z nimi zapoznać w Biuletynie Informacji Publicznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie (publikowanym od dnia 2006 r.) oraz w formie drukowanej w Dziennikach Urzędowych Województwa [...]. Ponadto w piśmie tym organ wyjaśnił, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż dostęp do nich wynika z ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 197, poz. 1172 ze zm.). Skarżący w dniu 21 października 2011 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy K. w zakresie określonym w jego wniosku z dnia 30 września 2011 r. wnosząc o: zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej i stwierdzenia, że jej nie udzielając organ rażąco naruszył prawo; wymierzenie organowi grzywny wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.); zasądzenie od organu kosztów postępowania i zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie lub umorzenie postępowania, wskazując na udzieloną skarżącemu pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. odpowiedź. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 468/11, odrzucił skargę W. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. W ocenie Sądu I instancji, organ właściwie zareagował na wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznych określonych we wniosku z dnia 30 września 2011 r. Zgodnie z art. 1 ust. 2 powołanej ustawy o dostępie do informacji publicznej, przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Żądane przez skarżącego informacje publiczne zostały opublikowane na podstawie przepisów odnoszących się do ogłaszania aktów normatywnych, w tym aktów prawa miejscowego. Skoro informacja publiczna funkcjonuje w obrocie publicznym, to nie ma potrzeby stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w szczególności załatwienia sprawy w trybie w niej przewidzianym, który podlegałby kontroli sądu administracyjnego. Sąd I instancji wskazał, że niedopuszczalne jest stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej wówczas, gdy żądane informacje, mające charakter informacji publicznych, osiągalne są w innym trybie. Zdaniem Sądu, skarga na bezczynność organu jest bowiem dopuszczalna tylko wtedy i tylko w takich granicach, w jakich przedmiot sprawy pozwala ją zakwalifikować do załatwienia przez organ w zakresie określonym w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skoro wniosek skarżącego z dnia 30 września 2011 r. nie podlegał załatwieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, to wniesioną skargę na bezczynność organu, jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł W. S. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 28 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 1426/12 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu postanowienia Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, co następuje: Sąd I instancji przesądzając czy żądana w niniejszej sprawie informacja ma charakter informacji publicznej, winien był rozpoznać skargę na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia tej informacji w sposób merytoryczny. Tymczasem Sąd ten odrzucając skargę na bezczynność przy jednoczesnej kwalifikacji żądania strony na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, uzależnił wniesienie skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej od tego, czy sprawa może być załatwiona w prawnych formach działania organu administracji publicznej, podlegających kontroli sądu administracyjnego. Takie działanie pozbawia stronę prawa do kwestionowania bezczynności organu w przypadku, gdy uznaje, iż żądane informacje są informacjami publicznymi i powinny być udzielone w trybie wnioskowym na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeżeli skarżący pozostaje w przekonaniu, iż żądane przez niego informacje mają charakter informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, to może on wnieść do sądu administracyjnego skargę na bezczynność organu, w efekcie rozpoznania której sąd ma obowiązek przesądzić o charakterze informacji poprzez dokonanie kwalifikacji, czy żądane informacje są, czy też nie są informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero merytoryczna ocena żądania strony przez pryzmat ustawy o dostępie do informacji publicznej pozwala de facto stwierdzić, czy w sprawie o bezczynność ma zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Przesądzenie, że w sprawie będą miały zastosowanie przepisy dotyczące informacji publicznej, pozwala dopiero na przejście do drugiego etapu badania skargi – to jest do stwierdzenia, czy w sprawie występuje bezczynność (por. postanowienie NSA z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt 1049/12, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Dwuetapowość spraw o bezczynność w zakresie informacji publicznej przesądza o specyfice tych spraw. Specyfika ta wynika z konieczności dokonania merytorycznej oceny wniosku informacyjnego, kwalifikacji żądania informacyjnego przez pryzmat ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz przepisami prawa materialnego, które regulują daną materię. Dopiero łączna wykładnia tych przepisów w zestawieniu z treścią wniosku o udostępnienie informacji publicznej pozwala na odpowiedź, czy zgłoszone żądanie informacyjne należy do kategorii żądań, które można zakwalifikować jako informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. W niniejszej sprawie w sytuacji, w której Sąd I instancji przesądził o charakterze żądanej przez skarżącego informacji, jako nieznajdującej oparcia w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, powinien był ocenić zasadność wniesionej skargi w tym zakresie. Skarga została bowiem merytorycznie rozpoznana poprzez ocenę charakteru żądanej informacji, zatem brak było podstaw do jej odrzucenia jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270): "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny." Analizując niniejszą sprawę we wskazanym przez Naczelny Sąd Administracyjny kierunku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za chybioną. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają przepisy art. 3 § 2 pkt 1-4a tejże ustawy. Stąd też zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w tym zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy zatem do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie, organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Bezczynność w sytuacji określonej przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), polega na tym, że podmiot obowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w zakresie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Sąd I instancji analizując niniejszą skargę na bezczynność uznał, iż żądanie udostępnienia tego typu informacji mieści się w pojęciu informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jako każdej informacji o sprawach publicznych, o czym stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, a więc również informacji o publikacji aktów normatywnych wydawanych przez organy samorządu terytorialnego. Jednakże żądane przez skarżącego informacje zostały opublikowane w sposób, jaki mocą przepisów odrębnych przewidziany jest przy ogłaszaniu aktów normatywnych, w tym także aktów prawa miejscowego, przez co stały się ogólnie dostępne. To, że informacja dotycząca dat publikacji, numerów i pozycji, pod którymi zamieszczono w ogólnie dostępnym publikatorze wskazane we wniosku uchwały Rady Gminy w K. funkcjonuje w obiegu publicznym, nie pozbawia jej przymiotu informacji publicznej. W takiej sytuacji nie ma jedynie podstaw do realizowania wniosku w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi (art. 1 ust. 2 omawianej ustawy). Ponadto, z datami publikacji, numerami i pozycjami Dziennika Urzędowego Województwa [...], w którym publikowane są objęte wnioskiem uchwały Rady Gminy w K., można zapoznać się w ogólnie dostępnym Biuletynie Informacji Publicznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w Warszawie. Skoro skarżący, poprzez dostęp do Dziennika Urzędowego w formie tradycyjnej (papierowej), a także elektronicznej może we własnym zakresie ustalić daty publikacji, numery i pozycje Dziennika Urzędowego Województwa [...], pod którymi zamieszczono wskazane we wniosku uchwały Rady Gminy w K., to tym samym nie można zarzucić Wójtowi Gminy K. bezczynności w udzieleniu informacji publicznej, albowiem, jak słusznie podnosi organ, żądana informacja funkcjonuje w obiegu publicznym i jest powszechnie dostępna. W tym stanie rzeczy nie zachodzi bezczynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, i w konsekwencji nie ma podstaw do uwzględnienia skargi i zawartych w niej wniosków. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 i art. 250 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.