II SAB/Wa 256/15

Sędzia Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. R. na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie weryfikacji orzeczeń (dot. postan. z dnia [...] listopada 2014r., znak [...]) postanawia -odrzucić skargę- Z. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pismem z dnia 2 grudnia 2014r., skargę na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie weryfikacji orzeczeń Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej we [...] oraz Samorządowego Kolegium Odwoławczego we [...] i [...]. Powyższe orzeczenia zostały wskazane przez skarżącego w podaniu z dnia 23 maja 2014r. skierowanym do Ministra Pracy i Polityki Społecznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnić należy, że obowiązkiem Sądu, przed dokonaniem merytorycznej oceny zasadności skargi, jest zbadanie, czy skarga spełnia wymogi formalne oraz czy przed jej wniesieniem skarżący wyczerpał środki zaskarżenia, które służyły w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm., dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść do sądu po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 §2 cyt. ustawy). W przypadku bezczynności i przewlekłości organu strona przed wniesieniem skargi do Sądu zobowiązana jest wyczerpać środek zaskarżenia przewidziany przepisem art. 37 §1 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: "kpa"). Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Oznacza to, że przed wniesieniem skargi na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej konieczne jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa. W przedmiotowej sprawie brak jest wezwania do usunięcia naruszenia prawa skierowanego do organu, w zakresie podania z dnia 23 maja 2014r. Znajduje się natomiast wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (z dnia 21 października 2014r.) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 6 sierpnia 2014r., który dotyczył zupełnie odmiennej kwestii niż podanie z dnia 23 maja 2014r., albowiem zawierał żądanie wznowienia postępowań w innych sprawach dotyczących Z. R. Wskutek rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (z dnia 21 października 2014r.) w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 6 sierpnia 2014r., organ wydał w dniu dnia [...] listopada 2014r. postanowienie, znak [...], którym uznał wezwanie skarżącego za niezasadne. Skarżący nie wykazał, że wyczerpał opisany tryb z art. 37 §1 kpa. Skarga do Sądu przysługuje bowiem dopiero po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa (art. 53 §2 p.p.s.a.). Z akt administracyjnych załączonych do niniejszej sprawy nie wynika, że takie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 37 §1 kpa zostało złożone. Mając na uwadze powołane wyższej przepisy, skargę należało odrzucić, gdyż skarżący nie wyczerpał ustawowego trybu prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wobec powyższego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 52 §1 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w postanowieniu.