II SAB/Wa 259/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Góraj (sprawozdawca) Sędzia WSA – Maria Werpachowska Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. sprawy ze skargi G. M. na bezczynność Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] sierpnia 2014 r. w sprawie wyrównania uposażenia – oddala skargę – Pismem z [...] sierpnia 2014 r. G. M. zwrócił się do Dowódcy [...] Pułku [...] z wnioskiem o wyrównanie wypłaconego uposażenia, do kwoty uwzględniającej grupę uposażenia "U 09" oraz o wypłatę odsetek od zaległej części uposażenia. Jako podstawę żądania wskazał fakt, że ostatecznym rozkazem personalnym został wyznaczony na stanowisko służbowe o stopniu etatowym "[...]", a mimo to otrzymuje uposażenie właściwe dla stanowiska "[...]". W odpowiedzi na wniosek organ pismem z [...] października 2014 r. poinformował stronę, że z uwagi na nieobjęcie obowiązków służbowych na stanowisku służbowym Szef [...], żądanie jest niezasadne. Wobec powyższego strona wniosła do Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych zażalenie na przewlekłość postępowania. Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych postanowieniem z [...] grudnia 2014 r. uznał ww. zażalenie za nieuzasadnione. Podniósł, że wyrównanie uposażenia nie jest sprawą administracyjną, a czynnością o charakterze technicznym. Konkretyzacja uposażenia następuje zaś mocą rozkazu personalnego w sprawie wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe. Na marginesie organ wskazał również, że skarżący został wyznaczony na stanowisko służbowe Szefa [...], lecz nie objął tego stanowiska, a co za tym idzie, nie został spełniony warunek konieczny do uznania wyznaczenia na stanowisko służbowe za dokonane. G. M. wywiódł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność organu w rozpoznaniu jego wniosku. Podniósł (wskazując na ugruntowane orzecznictwo, lecz bez wskazania nawet jednego przykładu takiego orzecznictwa), że postępowanie zainicjowane jego wnioskiem winno zostać zakończone wydaniem decyzji. Wniósł więc o rozpoznanie wniosku o wypłatę odprawy mieszkaniowej oraz domagał się także wydania orzeczenia zobowiązującego organ do wydania decyzji w przedmiocie należności zagranicznej skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc twierdzenia zbieżne z tymi, jakie zawarł w postanowieniu z [...] grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługiwała na uwzględnienie. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy odpowiedź udzielona stronie w dniu [...] października 2014 r. zwolniła organ z zarzutu bezczynności w rozpoznaniu wniosku strony. Co się tyczy samego pojęcia bezczynności organu, to polega ona na tym, że organ nie podejmuje działań prawnie określonych, w celu rozpatrzenia wniosku, jaki zainicjował postępowanie. Analiza akt administracyjnych niniejszej sprawy prowadziła do konkluzji, że organ nie popadł w bezczynność w rozpoznaniu wniosku strony. Poinformował bowiem stronę o tym, że żądanie jest bezzasadne, z uwagi na nieobjęcie obowiązków służbowych na nowym stanowisku. Tego typu odpowiedź, udzieloną w formie pisma, należało zaś uznać za wystarczającą w realiach faktycznych niniejszej sprawy. W sytuacji bowiem, gdy pozytywną reakcją na określony wniosek strony może być dokonanie czynności materialno- technicznej, to jest to równoznaczne z tym, że w sprawie nie dochodzi do wydawania decyzji administracyjnej. Z taką zaś sytuacją mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie. Wyrównania uposażenia żołnierz może żądać w sytuacji, gdy mimo objęcia stanowiska służbowego określonego w ostatecznym rozkazie personalnym, otrzymuje uposażenie w kwocie mniejszej niż została oznaczona w tym rozkazie. Z samego bowiem rozumienia znaczenia pojęcia "wyrównanie uposażenia", wynika nawiązanie do konkretnego rozkazu personalnego ustalającego uposażenie w kwocie wyższej, niż faktycznie otrzymywane. Inaczej rzecz ujmując, wyrównanie może odnosić się do różnicy pomiędzy otrzymywanym wynagrodzeniem a tym, jakie powinno się otrzymywać, pełniąc służbę na określonym w rozkazie personalnym stanowisku służbowym. Słusznie przyjął więc organ, że w przypadku rozpoznawania wniosku o wyrównanie, nie dochodzi do nowej konkretyzacji wysokości uposażenia żołnierza. Wysokość tego uposażenia jest już bowiem ustalona mocą ostatecznej decyzji (rozkazu personalnego). Brak jest więc podstaw faktycznych, jak też prawnych, uzasadniających tezę, że wniosek o wyrównanie uposażenia wszczyna sprawę administracyjną, którą należałoby zakończyć stanowczym rozstrzygnięciem organu, kształtującym sytuację faktyczną żołnierza w materii określenia przysługującego mu uposażenia. Sytuacja ta, na dzień składania wniosku, była bowiem określona. W świetle powyższego, udzielenie przez organ odpowiedzi żołnierzowi w formie pisma, na jego wniosek o wyrównanie, sprawiło, że organ uwolnił się w sposób skuteczny od zarzutu bezczynności w sprawie. Nie będąc bowiem zobowiązanym do wydania decyzji, ustosunkował się pisemnie do żądania strony. Co się tyczy, podnoszonych przez organ w postanowieniu z [...] grudnia 2014 r., kwestii objęcia stanowiska służbowego przez skarżącego, to tutejszy Sąd nie uznał za zasadne zajmowania stanowiska w tej materii, jako pozostającej poza zakresem istoty niniejszej sprawy. Odnosząc się zaś do określonego w skardze żądania rozpoznania wniosku o wypłatę odprawy mieszkaniowej i należności zagranicznej, tutejszy Sąd stwierdził, iż roszczenia te pozostają w oderwaniu od materii niniejszej sprawy. Pozostają też w oderwaniu od treści uzasadnienia samej skargi, co sprawia, iż nie jest wiadomym powód, dla jakiego zostały podniesione przez pełnomocnika skarżącego. Tym samym tutejszy Sąd został pozbawiony możliwości weryfikacji ww. żądań pełnomocnika strony. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r, poz. 270 ze zm.), orzekł jak sentencji wyroku, uznając skargę za niezasadną. Organ przed wniesieniem przedmiotowej skargi ustosunkował się do żądania określonego we wniosku strony.