II SAB/Wa 261/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Andrzej Góraj, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 listopada 2018 r. sprawy ze skargi G. R. na bezczynność Telewizji Polskiej S.A. z siedzibą w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Telewizję Polską S.A. z siedzibą w [...] do rozpoznania punktu 2, 3 i 4 wniosku skarżącego G. R. z dnia [...] lutego 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Telewizji Polskiej S.A. z siedzibą w [...] na rzecz skarżącego G. R. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] lutego 2018 r. G.R. za pośrednictwem poczty elektronicznej zwrócił się do Telewizji [...] S.A. w W. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej poprzez wskazanie: 1. Czy w spółce Telewizja [...] S.A. istnieją stanowiska w jakimkolwiek stopniu związane z doradztwem wobec Członków Zarządu lub Prezesa tej spółki? W przypadku pozytywnej odpowiedzi na ww. pytanie wniósł o wskazanie: 1. ogólnej liczby osób zajmujących stanowiska, o których mowa w pytaniu nr 1; 2. nazw stanowisk, o których mowa w pytaniu nr 1 oraz imion i nazwisk osób zajmujących te stanowiska; 3. w jakiego rodzaju sprawach oraz wobec kogo dana osoba wykonuje funkcje doradcze; 4. wysokości wynagrodzenia otrzymywanego przez te osoby tytułem pełnienia funkcji doradczych. Dnia [...] marca 2018 r. G.R. zwrócił się do Telewizji [...] S.A. z prośbą o informację na temat rozpatrzenia jego wniosku. W odpowiedzi Telewizja [...] S.A. w dniu [...] marca 2018 r. wysłała do skarżącego wiadomość e-mail, która zawierała: ‒ odpowiedź na pytanie nr 1 o istnienie stanowisk o charakterze doradczym wobec Członków Zarządu Telewizji [...] lub Prezesa – Telewizja [...] S.A. potwierdziła, że istnieją stanowiska związane z doradztwem: "Tak wynika to z postanowień Regulaminu Organizacyjnego Spółki dostępnego na stronie internetowej TV[...]", ‒ odpowiedź na pierwsze pytanie spośród dalszych pytań, dotyczące ilości stanowisk – Telewizja [...] S.A. wskazała, że jest to "9 stanowisk", ‒ odpowiedź na pytanie nr 2 (w zakresie nazw wskazanych stanowisk) i odmowę udzielenia odpowiedzi w pozostałej części: "Są to stanowiska Doradców Zarządu, nie będące stanowiskami kierowniczymi w Spółce, dlatego też zgodnie z ustawą o ochronie danych osobowych imiona i nazwiska tych osób nie są podawane do wiadomości publicznej" ‒ odpowiedź na pytanie nr 3 (w zakresie informacji wobec kogo wykonywane są funkcje doradcze): "Funkcje te mają charakter doradczy i wykonywane są wobec Członków Zarządu." i brak jakiejkolwiek reakcji na pytanie, w jakiego rodzaju sprawach osoby te wykonują funkcję doradcze, ‒ odpowiedź na pytanie nr 4 (w zakresie wynagrodzenia otrzymywanego przez te osoby): "Wysokość wynagrodzenia powyższych osób jest chroniona na podstawie ustawy o ochronie danych osobowych". G.R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Telewizji [...] S.A. w W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia [...] lutego 2018 r. w zakresie: ‒ pytania nr 2 dotyczącego imion i nazwisk osób zajmujących stanowiska, o których mowa w pytaniach poprzedzających, ‒ pytania nr 3 dotyczącego wskazania w jakiego rodzaju sprawach dana osoba wykonuje funkcje doradcze, ‒ pytania nr 4 o wysokość wynagrodzenia otrzymywanego przez wskazane osoby. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: ‒ art. 13 ust. 1 i 2 w zw. z art. 1 ust. 1. art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 17 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, ‒ art. 107 § i 3 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, ‒ art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nadmienił, że organ naruszył ww. normy poprzez brak wydania w terminie rozstrzygnięcia odpowiadającego wymogom formalnym decyzji, przewidzianym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Wniósł o zobowiązanie Telewizji [...] S.A. do rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2018 r. we wskazanym zakresie w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku, stwierdzenie, organ dopuścił się bezczynności oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego Telewizja [...] S.A. powołując się na ustawę o ochronie danych osobowych, odmówiła udostępnienia informacji w zakresie podania imion i nazwisk osób zajmujących wskazane stanowiska doradcze (pytanie nr 2) oraz wysokości wynagrodzenia otrzymywanego przez te osoby (pytanie nr 4). Telewizja [...] S.A. nie udzieliła także jakiejkolwiek odpowiedzi na część pytania nr 3 dotyczącą tego, w jakiego rodzaju sprawach wskazane osoby wykonują funkcje doradcze. Oprócz odpowiedzi udzielonej w formie wiadomości e-mail do dnia wniesienia skargi organ nie wydał jakiegokolwiek rozstrzygnięcia odpowiadającego formie decyzji administracyjnej. Skarżący podkreślił, że Telewizja [...] S.A. jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, a tym samym jest zobowiązana do udzielania informacji publicznej. Wniosek skarżącego dotyczył informacji, które należy zaliczyć do kategorii informacji publicznej. Jego przedmiotem były bowiem szczegóły dotyczące struktury organizacyjnej oraz kadr Telewizji [...] – konkretnie Doradców Zarządu. W treści odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz nadmienił, że z uwagi na fakt, iż w sprawie powinna zostać wydana decyzja administracyjna, a wniosek skarżącego został wysłany za pośrednictwem poczty elektronicznej i nie został podpisany, skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych w tym zakresie. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 kwietnia 2018 r. i do dnia wysłania do Sądu niniejszej odpowiedzi na skargę nie uzupełniono braku podpisu pod wnioskiem, jednak termin do uzupełnienia braków minie dopiero w dniu 2 maja 2018 r. Po uzupełnieniu przez skarżącego braków formalnych wniosku, TV[...] S.A. wyda decyzję w przedmiocie wniosku o udostępnienie informacji publicznej. TV[...] S.A. nie kwestionuje faktu, iż jest podmiotem zobligowanym do udostępnienia informacji publicznej. Organ nie zignorował wniosku skarżącego, ale udzielił na nie odpowiedzi, chociaż uczynił to w nieodpowiedniej formie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "P.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W świetle przepisu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm., dalej także: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1-2 u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). Należy zauważyć, że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak m.in. T. Woś /w:/ T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2011, s. 109). Jednocześnie, podnosi się w doktrynie, że stan "bezczynności organu" od "przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ" różni się tym, że o ile w pierwszym przypadku dochodzi do przekroczenia terminu załatwienia sprawy poprzez to, iż organ zasadniczo nie podejmuje żadnych istotnych czynności zmierzających do rozstrzygnięcia sprawy, o tyle w drugim przypadku organ nie podejmuje skutecznych działań na podstawie przepisów k.p.a., przez co nie dochodzi do wydania rozstrzygnięcia (por. m.in. J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. prof. R. Hausera i prof. M. Wierzbowskiego, wyd. 5, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2017). Takie rozumienie pojęcia bezczynności potwierdza również orzecznictwo, w którym stwierdza się, że jeżeli w toku postępowania administracyjnego organ podejmuje czynności mające na celu dokładne rozpoznanie sprawy w niezbędnym zakresie, to choć nie wydał w przewidzianym terminie decyzji administracyjnej, nie można mu zarzuć bezczynności (por. m.in. wyrok NSA z dnia 13 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 711/11). W tym drugim przypadku (stan przewlekłości postępowania), czynności organu można również uważać za "pozorowane", w tym sensie, iż organ przeprowadza czynności nieistotne dla sprawy lub mnoży czynności postępowania dowodowego, pozostając w sprzeczności z koniecznością zachowania wymogu ekonomiki postępowania administracyjnego. Przy kwalifikowaniu "przewlekłości postępowania" powstaje więc sytuacja, w której działa opieszale lub tylko pozoruje działania (formalnie nie będąc bezczynnym). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ – będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej – nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Zaznaczyć należy, że w przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej, w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność. W rozpatrywanej sprawie skarżący G.B. sformułował wobec Telewizji [...] S.A., jako podmiotu zobowiązanego, zarzut bezczynności w rozpatrzeniu części wniosku z dnia [...] lutego 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, w którym żądał: ‒ udostępnienia imion i nazwisk osób zajmujących stanowiska o charakterze doradczym wobec Członków Zarządu lub Prezesa Telewizji [...] S.A. (pytanie nr 2), ‒ wskazania, w jakiego rodzaju sprawach dana osoba wykonuje funkcje doradcze (pytanie nr 3), ‒ wskazania wysokości wynagrodzenia otrzymywanego przez osoby zajmujące ww. stanowiska o charakterze doradczym (pytanie nr 4). Należy zauważyć, że w świetle przepisu art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, do udostępniania informacji publicznej obowiązane są w szczególności organy władzy publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.), a także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 cyt. ustawy). Nie ulega wątpliwości, że Telewizja [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w W. – jako podmiot wykonujący zadania publiczne – jest zobowiązana, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., do udostępniania informacji publicznej. Warto zaznaczyć, że jest to publiczna telewizja realizująca misję publiczną, w rozumieniu art. 21 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji. Ponadto należy zwrócić uwagę, iż ustawodawca nałożył obowiązek udzielania informacji publicznej na wszystkie podmioty dysponujące mieniem publicznym. Niewątpliwie, należy uznać, że każdy podmiot, który gospodaruje choćby niewielką częścią publicznego mienia, ma obowiązek udostępniania informacji na jego temat. Można powiedzieć, że prawo do informacji podąża za publicznym mieniem i osoby uprawnione mogą żądać informacji od każdego, kto takim mieniem zarządza lub z niego korzysta (por. m.in. M. Bidziński, M. Chmaj, P. Szustakiewicz, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wydanie 2, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015). Wskazać należy, że przepis art. 4 ust. 3 u.d.i.p. wyraźnie zastrzega, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, w rozumieniu cyt. ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy, co prowadzi do wniosku, że – co do zasady – wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. W dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się jednocześnie, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357, a także z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14, publ. /w:/ https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy podkreślić jednocześnie, że o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu, w rozumieniu u.d.i.p., decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. W świetle powyższego, Sąd uznał, że nie może budzić wątpliwości to, iż informacje objęte pkt 2, 3 i 4 wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2018 r. stanowią informację publiczną, w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Pytania skarżącego zawarte w spornym wniosku dotyczyły bowiem osób pełniących funkcje doradcze wobec Członków Zarządu i Prezesa Telewizji [...] S.A., w mianowicie ich imion i nazwisk, wskazania zakresu spraw objętych doradztwem a także wysokości wynagrodzenia doradców. Żądana informacja wiąże się zatem bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotu wykonującego zadania publiczne, dysponującego majątkiem publicznym, w którym Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Zważywszy zatem, że w sprawie spełniony został warunek odnoszący się zarówno do zakresu podmiotowego, jak i przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej, uznać należy, że wniosek skarżącego z dnia [...] lutego 2018 r. podlegał rozpoznaniu w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zdaniem Sądu, uznać należy, że przedstawienie informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, czy też udzielenie informacji niepełnej, wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza regulację zawartą w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. m.in. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2569/12, a także wyrok NSA z dnia 10 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 13/16). Analiza przebiegu postępowania w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że Telewizja [...] S.A. pozostawała w stanie bezczynności na dzień złożenia skargi. W ocenie Sądu uznać należy, że nie udzielając skarżącemu w ustawowym terminie informacji publicznej objętej treścią jego wniosku z dnia [...] lutego 2018 r., Telewizja [...] S.A. popadła w stan bezczynności, który nie ustał również po wniesieniu przez stronę skarżącą w dniu 2 maja 2018 r. skargi skierowanej do tutejszego Sądu. Sąd uznał nadto, że stan bezczynności TV[...] S.A. nie ustał na skutek przekazania bardzo lakonicznej informacji zawartej w treści e-maila z dnia [...] marca 2018 r. W istocie odpowiedź Telewizji [...] S.A. ograniczał się do podania liczby osób zajmujących stanowiska doradcze (9 osób). W pozostałej części organ nie udzielił informacji, powołując się na ustawę o ochronie danych osobowych (punkt 2 i 4 wniosku). Odpowiedź zaś udzielona na punkt 3 wniosku była lakoniczna i nie obejmowała istotnej treści żądania, mianowicie wskazania rodzaju spraw, w których świadczone są usługi doradcze. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę, iż w przypadku powołania się przez organ na prawo do prywatności prawidłową formą załatwienia sprawy jest wydanie decyzji administracyjnej w oparciu między innymi o przepis art.5 ust.2 w zw. z art. 16 u.d.i.p. Sąd uznał również, iż pozostawienie na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wniosku bez rozpoznania było wadliwe, gdyż, zgodnie z dominującym poglądem zarówno doktryny, jak i orzecznictwa, postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym, do którego przepisy k.p.a. mają zastosowanie dopiero z chwilą wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust 2 u.d.i.p.). Dlatego też w niniejszej sprawie wystarczające było skierowanie żądania drogą elektroniczną. Wezwanie zatem w dniu 23 kwietnia 2018 r. strony do uzupełnienia braku formalnego przez przeslanie na adres Telewizji [...] S.A. przedmiotowego wniosku podpisanego przez osobę upoważnioną było zbędne. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że Telewizja [...] S.A., jako podmiot zobowiązany, naruszyła przepis art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, albowiem nie udostępniła żądanej informacji w zakreślonym w tym przepisie terminie, jak również nie dochowała ewentualnie innych stosownych czynności wskazanych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, które świadczyłyby o należytym wykonaniu obowiązku informacyjnego. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, że zachodzą podstawy do zobowiązania TV[...] S.A. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, w trybie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Jednocześnie, z uwagi na fakt, iż Telewizja [...] S.A. pozostawała na dzień wyrokowania w bezczynności, Sąd obowiązany był rozważyć, czy owa bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (vide: art. 149 § 1a P.p.s.a.). Sąd uznał jednak, że bezczynność TV[...] S.A. w załatwieniu wniosku strony skarżącej nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując powyższej oceny, Sąd uwzględnił fakt, iż kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego, musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, danej sprawy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że orzeczenie o kwalifikowanej formie bezczynności winno być zarezerwowane dla sytuacji szczególnych, oczywistych i niedających się usprawiedliwić w żaden sposób. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w ustawie przepisów o terminach załatwienia sprawy, przy czym przekroczenie terminu musi być szczególnie znaczące i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12; podobnie: WSA w Łodzi /w:/ wyrok z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14; publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości, że termin rozpoznania wniosku strony skarżącej, określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., został przez Telewizję [...] S.A. przekroczony, skoro prawidłowe jego rozpatrzenie nie nastąpiło do dnia wyrokowania. Niemniej jednak, w ocenie Sądu, brak prawidłowej realizacji obowiązku przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji nie wynikał z działań, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach kwalifikowanego naruszenia prawa. Zdaniem Sądu, uznać należy, że bezczynność Telewizji [...] S.A. nie wynikała z celowego działania tego podmiotu, czy też lekceważącego podejścia do obowiązków informacyjnych wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Również stanowisko wyrażone w odpowiedzi na skargę, może dodatkowo świadczyć o tym, że nie sposób jednak przyjąć, iż zachodziła zła wola po stronie Telewizji [...] S.A., której stopień uzasadniałby przyjęcie tezy o rażącym naruszeniu prawa. W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ograniczył się jedynie do zobowiązania Telewizji [...] S.A. do rozpatrzenia wniosku skarżącego, działając w tym zakresie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., jednocześnie rozstrzygając o charakterze stwierdzonej bezczynności, zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 149 § 1a P.p.s.a. Jeśli chodzi o rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania sądowego, zauważyć trzeba, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł w tym zakresie na podstawie przepisów art. 200 P.p.s.a. i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 209 P.p.s.a., zasądzając od Telewizji [...] S.A. na rzecz strony skarżącej zwrot kwoty 597 złotych tytułem poniesionych przez nią niezbędnych kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.