II SAB/Wa 263/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube po rozpoznaniu w dniu 20 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I.S. na bezczynność Szefa Służby Celnej w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od aktu mianowania postanawia - umorzyć postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie - W dniu [...] listopada 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w W., działając na podstawie art. 223 ust. 1 i ust. 4 i art. 115 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), mianował I.S. na stopień służbowy [...] w korpusie [...] Służby Celnej z dniem [...] listopada 2009 r. W dniu [...] grudnia 2009 r. I.S. złożyła do Szefa Służby Celnej odwołanie od powyższego aktu mianowania zarzucając organowi rażące naruszenie przepisów art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., art. 7 Konstytucji RP, a także art. 223 ust. 3 pkt 2 ustawy o Służbie Celnej. Zażądała uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia i orzeczenia co do istoty sprawy poprzez mianowanie jej na stopień [...] celnego w korpusie [...] Służby Celnej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. Szef Służby Celnej poinformował wyżej wymienioną, że mianowanie na stopień służbowy nie ma charakteru decyzji administracyjnej, a zatem nie przysługuje od niego odwołanie w trybie administracyjnym. Powołał się na przepisy rozdziału 12 ustawy o Służbie Celnej "Rozpatrywanie sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego". Wskazał, że zgodnie z zawartymi w tym rozdziale przepisami art. 188 ust. 1 i 2 funkcjonariuszowi celnemu przysługuje środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przypadku wydania decyzji o przeniesieniu, powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, przeniesieniu na niższe stanowisko, zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych, bądź odwołania do Szefa Służby Celnej w przypadku wydania decyzji zwolnienia ze służby. I.S. pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. skierowała do Szefa Służby Celnej żądanie wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie wniesionego odwołania od aktu mianowania na stopień służbowy i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej co do istoty sprawy, a także wniosła o przeprowadzenie dowodów z dokumentów akt sprawy znajdujących się w Sądzie Rejonowym w Z. [...] sygn. akt [...], ewentualnie zwrócenie się do Sądu o przesłanie uwierzytelnionych odpisów przedmiotowych akt, na okoliczność niedopuszczalności drogi sądowej przed sądem powszechnym w sprawach dotyczących aktów mianowania funkcjonariusza Służby Celnej oraz wyłączności w tych sprawach drogi postępowania administracyjnego przed organami Służby Celnej. W jej ocenie akt mianowania jest decyzją administracyjną i rozpatrzenie przedmiotowego odwołania od aktu mianowania powinno nastąpić przez wydanie decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na powyższe Szef Służby Celnej pismem z dnia [...] lutego 2010 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w niniejszej sprawie, powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 961/08 zawierające pogląd odnośnie rozgraniczenia właściwości roszczeń funkcjonariuszy celnych, które zachowało aktualność co do obecnie obowiązujących przepisów art. 188 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 189 ustawy o Służbie Celnej. W dniu [...] marca 2010 r. I.S. skierowała do Sądu Okręgowego w W. [...] pozew o zobowiązanie, na mocy art. 64 k.c., Dyrektora Izby Celnej w W. do zmiany aktu mianowania z dnia [...] listopada 2009 r. i ustalenia, że spełnia kryteria do mianowania jej na stopień służbowy [...] w korpusie [...] Służby Celnej i przyznanie dodatku za stopień służbowy przy zastosowaniu mnożnika kwoty bazowej w wysokości 0,398, ewentualnie o ustalenie, na podstawie art. 189 k.p.c., że spełnia kryteria kwalifikujące ją do mianowania na stopień służbowy [...] w korpusie [...] Służby Celnej. Pismem z dnia [...] września 2010 r., uzupełnionym w dniu [...] listopada 2010 r., I.S. wniosła o potraktowanie powództwa jako skargi na bezczynność Szefa Służby Celnej i przekazanie sprawy do rozstrzygnięcia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w W. uznał się niewłaściwym i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. skarżąca podkreśliła, iż przedmiotem skargi jest bezczynność Szefa Służby Celnej w przedmiocie rozpoznania odwołania od aktu mianowania i mimo wyznaczenia terminu jej rozstrzygnięcia przez organ do dnia [...] czerwca 2011 r., sprawa nie została rozpoznana. W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o umorzenie postępowania z uwagi na fakt, że nie pozostaje w bezczynności, ponieważ decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpoznaniu odwołania I.S., utrzymał w mocy akt mianowania Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2009 r. w zakresie określenia korpusu. Pismem z dnia [...] września 2011 r. skarżąca cofnęła skargę, wskazując, że organ rozpoznał odwołanie i wydał decyzję z dnia [...] sierpnia 2011 r. znak: [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Oznacza to, że sąd może odmówić uwzględnienia żądania skarżącej wtedy, gdy zostanie stwierdzone naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub stanowiące przyczynę wznowienia postępowania przed organem administracji publicznej. W przedmiotowej sprawie wymienione przesłanki nie zachodzą, można więc uznać, że I.S. skutecznie cofnęła skargę. Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 powołanej ustawy, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeśli skarżąca skutecznie cofnęła skargę. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.