II SAB/Wa 265/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2019 r. sprawy ze skargi F. B. na bezczynność Ministra Energii w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Ministra Energii do rozpatrzenia wniosku skarżącego F. B. z dnia [...] lutego 2014 r. w zakresie punktu 95 i 96 wyroku Instytutu Arbitrażowego Sztokholmskiej Izby Handlowej z dnia 17 grudnia 2009 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Ministra Energii na rzecz skarżącego F. B. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. F. B. (dalej: Skarżący) dnia [...] lutego 2014 r. złożył do Ministra Energii wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia informacji publicznej, dotyczącej wyroku Instytutu Arbitrażowego S. Izby Handlowej z dnia [...] grudnia 2009 r. oraz wyroku z Instytutu Arbitrażowego S. Izby Handlowej z dnia [...] grudnia 2011 r. W dniu [...] kwietnia 2019r. skarżący wniósł skargę na bezczynność organu do tutejszego Sądu (sprawa została wyłączona ze skargi na odmowę udostępnienia informacji publicznej, której nadano sygnaturę II SA/Wa 832/19), w związku z brakiem rozpoznania jego wniosku o udostępnienie punktu 95 i 96 wyroku Instytutu Arbitrażowego S. Izby Handlowej z dnia [...] grudnia 2009 r. W skardze zarzucił, że stanowi to naruszenie art.2 ust.1, art.3 ust.1 pkt 1, art.13 oraz art.16 ust.1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.); poprzez brak zastosowania oraz nieudostępnienie informacji publicznej przy jednoczesnym braku wydania decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w tym zakresie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi zarzucając, że brak jest takich jednostek redakcyjnych w tym wyroku. Wyrok jurysdykcyjny zawiera punkt 94, a następnie- zgodnie z numeracją oryginalną oraz tłumaczeniem dokonanym przez tłumacza przysięgłego- punkt 97. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1 - 4, tj. w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kodeksie postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., a potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). W orzecznictwie sądów administracyjnych, za literaturą przedmiotu, przyjmuje się, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich przyczyn określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą jednakże mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. W rozpatrywanej sprawie F. B. zarzuca bezczynność w zakresie rozpoznania jego wniosku o udostępnienie punktu 95 i 96 wyroku Instytutu Arbitrażowego S. Izby Handlowej z dnia [...] grudnia 2009 r. Powołał się przy tym na fakt, że już dnia [...] lutego 2014 r. złożył do Ministra Energii wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia informacji publicznej dotyczącej wyroku Instytutu Arbitrażowego S. Izby Handlowej z dnia [...] grudnia 2009r. oraz wyroku z Instytutu Arbitrażowego S. Izby Handlowej z dnia [...] grudnia 2011r. Organ nie udzielił wnioskowanej informacji w opisanym w skardze zakresie, dopiero w odpowiedzi na skargę stwierdził, że opisany wyrok nie zawiera jednostek redakcyjnych 95 i 96. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji, przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. W okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały podstawy do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności. Skoro stwierdził, że opisany wyrok nie zawiera jednostek redakcyjnych 95 i 96, powinien takiej właśnie informacji udzielić skarżącemu. Wówczas organ nie pozostawałby w bezczynności, a ewentualna skarga na bezczynność nie byłaby uzasadniona. Skoro organ tego nie uczynił, ignorując wniosek w tym zakresie, to pozostaje w bezczynności, dlatego Sąd zobowiązał go do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), stwierdzając jednocześnie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.