II SAB/Wa 269/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego A. N. z dnia 21 lutego 2011 r. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi W. Z. na bezczynność Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 22 maja 2009 r. w sprawie ochrony danych osobowych postanawia: - przyznać radcy prawnemu A. N. ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 180 zł tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz kwotę 41,40 zł stanowiącą 23 % stawkę podatku od towarów i usług - W dniu 21 lutego 2011 r. radca prawny A. N. – pełnomocnik z urzędu W. Z., zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o przyznanie wynagrodzenia w wysokości 150 % stawki minimalnej za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy – sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wydanego w sprawie wyroku. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, że koszty udzielonej pomocy prawnej nie zostały pokryte w całości lub w części. Do wniosku dołączył odpis sporządzonej przez siebie opinii. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 7 marca 2011 r., sygn. akt II SAB/Wa 269/10 odmówiono radcy prawnemu A. N. przyznania wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy. W dniu 17 marca 2011 r. radca prawny A. N. wniósł sprzeciw od powyższego postawienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.;) w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zaskarżone postanowienie traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym. W myśl zaś art. 250 powołanej ustawy wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Z akt sprawy wynika, że radca prawny A. N., wyznaczony przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w W. jako pełnomocnik z urzędu W. Z., sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, a tym samym dokonał czynności, której koszt ponosi Skarb Państwa według zasad określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). Otóż w myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" tego rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, w sprawie, w której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna ani decyzja lub postanowienie Urzędu Patentowego, wynosi 240 zł. W myśl zaś § 14 ust. 2 pkt 2 lit. "b" ww. rozporządzenia, stawka minimalna w postępowaniu przed sądem administracyjnym w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi - 50 % stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie pomoc prawna z urzędu udzielona została przez radcę prawnego na etapie postępowania kasacyjnego. Pełnomocnik ustanowiony został po rozpoznaniu skargi przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie. Pomoc prawna sprowadzała się do zapoznania się z aktami sprawy oraz dokonania jej analizy i sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Biorąc pod uwagę rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz czynności dokonane w sprawie, a także mając na uwadze, że opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej sporządził radca prawny, który nie występował w sprawie przed Sądem I instancji, wynagrodzenie radcy prawnego ustanowionego z urzędu wynosi w niniejszej sprawie 180 zł. Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Z tych względów, uznano, że pełnomocnikowi należy przyznać wynagrodzenie za zastępstwo prawne w kwocie 180 zł podwyższając powyższą kwotę o stawkę podatku od towarów i usług w oparciu o art. 19 pkt 5 ustawy z dnia 26 listopada 2010 r. o zmianie niektórych ustaw związanych z realizacją ustawy budżetowej (Dz. U. Nr 238, poz. 1578) w zw. z powołanym § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia. Wobec powyższego, na podstawie art. 250 oraz 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak sentencji.