II SAB/Wa 270/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak po rozpoznaniu w dniu 8 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie wydania decyzji o wypłacie nagrody rocznej za 2011 r. postanawia -odrzucić skargę- K.K. (dalej jako skarżący) wnioskiem z 5 maja 2011 r. zwrócił się do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o wydanie decyzji w sprawie wypłaty lub odmowy wypłaty proporcjonalnej nagrody rocznej za 2011 r. W odpowiedzi na wniosek organ poinformował skarżącego, że wniosek z 5 maja 2011 r. nie wszczyna postępowania administracyjnego. Zgodnie bowiem z przepisami rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 4 sierpnia 2006 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 143, poz. 1034) brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji administracyjnej, a załatwienie sprawy w formie pisma jest zasadne. Pismem z 21 czerwca 2011 r. K. K. wniósł za pośrednictwem Szefa ABW, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 5 maja 2011 r. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że funkcjonariusz ABW uzyskuje prawo do nagrody rocznej po spełnieniu określonych w przepisach prawa warunków, które, zdaniem skarżącego, zostały przez niego spełnione. Stwierdził, że kwestie związane z odmową wypłaty nagrody rocznej, stanowiącej element uposażenia, Szef ABW winien rozstrzygnąć w drodze decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, bowiem przyznanie bądź odmowa przyznania nagrody rocznej jest czynnością materialno-techniczną, dla której nie jest wymagane wydanie decyzji administracyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność. Stosownie bowiem do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej P.p.s.a.) skarga niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Stwierdzić należy, ze jednym z ustawowych wymogów skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia, które przysługują stronie w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W przypadku zaś skargi na bezczynność takim środkiem jest zażalenie do organu wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga na bezczynność Szefa ABW, w stosunku do którego brak w postępowaniu administracyjnym organu administracji publicznej wyższego stopnia. W tej sytuacji skarżący, przed wniesieniem skargi do sądu, zobligowany był wystąpić, w myśl art. 37 kpa, do Szefa ABW z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Z akt administracyjnych nadesłanych do skargi oraz z treści samej skargi i odpowiedzi na skargę nie wynika, aby skarżący z takim wezwaniem wystąpił. Powyższe oznacza, że skarżący nie spełnił warunku koniecznego do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy, z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia służących w toku postępowania administracyjnego, to uznać należy, że skarga jest niedopuszczalna. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę odrzucił.