II SAB/Wa 283/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz (spr.), Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 sierpnia 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Centralnego Ośrodka Sportu w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia [...] marca 2019 r.; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Centralnego Ośrodka Sportu w [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 100 (słownie: sto) zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (zwane dalej: "Stowarzyszeniem") wystąpiło ze skargą na bezczynność Centralnego Ośrodka Sportu z siedzibą w [...] (zwanego dalej: "COS") w rozpatrzeniu wniosku o udostepnienie informacji publicznej. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z dnia [...] marca 2019 r. Stowarzyszenie wystąpiło do COS o udostępnienie informacji publicznej poprzez przesłanie w formie elektronicznej na wskazany adres: 1) skanu umowy wraz ze wszystkimi załącznikami i aneksami, dotyczącej wydarzenia (konwencji), które odbyło się [...] lutego 2019 r. w hali [...]; 2) informacji o tym, na jaką kwotę opiewa umowa; 3) informacji o stronach umowy. Wobec nieudzielania żądanych informacji, Stowarzyszenie wystąpiło ze skargą z dnia 9 kwietnia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność COS w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] marca 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej, wnosząc o zobowiązanie COS do jego rozpatrzenia i zasądzenie kosztów postępowania oraz zarzucając naruszenie: art. 61 ust. 1 zdanie pierwsze Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429; zwanej dalej: "u.d.i.p.") poprzez brak zastosowania, a także art. 10 ust. 1 oraz 13 ust. 1u.d.i.p. poprzez błędne zastosowanie. Pismem z dnia 24 kwietnia 2019 r. COS udzielił Stowarzyszeniu odpowiedzi na wniosek w zakresie punktów 2 i 3, zaś decyzją z tego samego dnia odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktu 1. W odpowiedzi na skargę z dnia 25 kwietnia 2019 r. organ wniósł o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania do rozpatrzenia wniosku, a nadto o stwierdzenie, że bezczynność COS nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz o niewymierzanie grzywny. W uzasadnieniu podniesiono w szczególności, iż opóźnienie w udzieleniu odpowiedzi nie było podyktowane złą wolą, natomiast wynikało z nieobecności pracownika COS upoważnionego do obsługi skrzynki ePUAP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności Sąd wskazuje, iż nie można było uwzględnić wniosku organu o umorzenie postępowania sądowego. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela bowiem pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż w związku ze zmianą redakcji art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a.") – wprowadzoną na mocy ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r., poz. 658) – utraciły aktualność te poglądy orzecznictwa, zgodnie z którymi w sytuacji, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwi sprawę, sąd administracyjny powinien umorzyć postępowanie sądowe w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. W obecnym stanie prawnym Sąd rozpoznający sprawę ze skargi na bezczynność i uwzględniający tę skargę, w ramach stosowania art. 149 § 1 p.p.s.a. realizuje tę spośród kompetencji określonych w punktach 1-3 tego przepisu, która jest adekwatna do stanu istniejącego w chwili orzekania przez Sąd. Nie ma zatem obecnie potrzeby umarzania postępowania w zakresie zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), gdy po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organ załatwi sprawę, gdyż w takiej sytuacji Sąd nie podejmuje rozstrzygnięcia w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., a kompetencją adekwatną do tego stanu rzeczy jest kompetencja do stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), wprowadzona do polskiego porządku prawnego wskazaną wyżej ustawą zmieniającą z 2015 r. (vide: wyrok NSA z dnia 4 listopada 2016 r. o sygn. akt I OSK 1621/16; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).. Przechodząc do umotywowania podjętego rozstrzygnięcia wskazać należy, iż na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ – będąc w posiadaniu żądanej informacji – nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przenosząc powyższe na grunt kontrolowanej sprawy stwierdzić należy, iż organ nie odpowiedział na wniosek Stowarzyszenia w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. ani nie poinformował Stowarzyszenia o powodach opóźnienia, stosowanie do przepisu art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Natomiast zrealizował żądanie Stowarzyszenia w całości – udostępniając informacje objęte punktami 2 i 3 wniosku oraz wydając decyzję odmawiającą udostępnienia informacji objętej punktem 1 wniosku – jednakże uczynił to już po złożeniu skargi do sądu administracyjnego. W ocenie Sądu, okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy pozwalają zatem jedynie na stwierdzenie bezczynności organu w chwili złożenia skargi, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż bezczynność organu nie była jednak rażąca. Należy podkreślić, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Jak to się bowiem podkreśla w orzecznictwie, bezczynność organu musi być rażąca, a także wywoływać dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne, czego w niniejszej sprawie nie można było stwierdzić. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a. – orzekł, jak w sentencji wyroku. Zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych oparto na art. 200 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 4 p.p.s.a.