II SAB/Wa 29/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia D. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 29/13 o odrzuceniu skargi D. P. na bezczynność Prokuratora Rejonowego [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 12 grudnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia -odrzucić zażalenie- Postanowieniem z dnia 15 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę D. P. na bezczynność Prokuratora Rejonowego [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 12 grudnia 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej. Postanowienie to zawierało pouczenie o terminie i możliwości złożenia skargi kasacyjnej. Pismem z dnia 27 marca 2013 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiot został określony w art. 194 § 1 pkt 1-10 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej – "P.p.s.a."). Stosownie zaś do treści art. 173 § 1 P.p.s.a. od wydanych przez wojewódzki sąd administracyjny wyroków lub postanowień kończących postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd postanowieniem z dnia 15 marca 2013 r. odrzucił skargę. Postanowienie to podlegało, zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a., zaskarżeniu wyłącznie poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, o czym skarżący został pouczony. Tymczasem pełnomocnik skarżącego, w terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej, wniósł zażalenie, a więc środek odwoławczy, który nie przysługuje od tego rodzaju orzeczenia. W związku z tym zażalenie, jako niedopuszczalne, należało odrzucić. Podkreślić należy, iż o charakterze środka odwoławczego przesądziła treść pisma procesowego z dnia 27 marca 2013 r., treść udzielonego przez skarżącego dla radcy prawnego P. S. pełnomocnictwa procesowego oraz treść dowodu uiszczenia opłaty kancelaryjnej. Powyższe dokumenty wskazują, że pełnomocnik skarżącego świadomie wniósł niewłaściwy środek odwoławczy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.