II SAB/Wa 294/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2021 r. sprawy ze skargi K. K. na bezczynność PKP [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę W dniu [...] lutego 2021 roku K. K. złożył drogą elektroniczną pismo zatytułowane "Reklamacja oraz wniosek o udostępnienie informacji publicznej", w którym wnosił m. in. o udostępnienie przez PKP [...]. jako informacji publicznej, projektu nowego rozkładu jazdy pociągów PKP [...] planowanego do wdrożenia od dnia [...] grudnia 2021 r. poprzez przesłanie w formie elektronicznej na podany adres e-mail. W dniu [...] marca 2021 r. Spółka przesłała na podany przez Skarżącego adres e-mail pismo informujące o braku możliwości przekazania mu objętych wnioskiem informacji, gdyż nie stanowią one informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Skarżący w dniu [...] kwietnia 2021 roku złożył "Skargę na bezczynność", w której zaskarżył bezczynność PKP [...]. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oraz wniósł o zobowiązanie Spółki do załatwienia wniosku z dnia [...] lutego 2016 r., zobowiązanie Spółki do każdorazowego udostępnienia informacji wskazanej w wymienionym wniosku osobom i podmiotom, które zwrócą się z takim wnioskiem oraz zasądzenie od Spółki kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniejsze twierdzenia. Pytany organ podniósł też, iż żądany projekt jest dopiero w fazie wstępnego uzgadniania i nie został nawet jeszcze przekazany do zarządcy infrastruktury PKP [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługiwała w na uwzględnienie. Wskazać należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej określa informację publiczną bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 i art. 61 Konstytucji RP informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Ustawa powyższa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej. W związku z tym, dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na prawo do informacji publicznej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, składa się również uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych, których definicja zawarta jest w art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy. Tak więc informacją publiczną jest treść dokumentów i innych materiałów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są więc nią też m.in treści dokumentów i materiałów bezpośrednio wytworzonych przez organy. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wyjaśniając pojęcie informacji publicznej zwrócić należało także uwagę na to, że informacja publiczna dotyczy sfery faktów, tj. okoliczności już istniejących a nie sfery zamierzeń czy planów na przyszłość. Nie każde zamierzenie jest bowiem realizowane czy wdrażane w życie. Stąd, skoro nie każda planowana okoliczność ma szansę na zaistnienie, nie sposób traktować zamierzeń, jako skonkretyzowanej informacji o charakterze publicznym. Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Ostatecznie to bowiem wnioskodawca określa formę, w jakiej organ ma mu udostępnić żądaną informację. Tak więc organ administracji publicznej, lub inny podmiot o jakim mowa w art.4 ust.1 omawianej ustawy, rozpatrując wniosek skarżącego, mógł: 1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1), 2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2), 3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy), 4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy), 5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego, 6. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż nie posiada żądanej informacji. Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do rozpatrzenia wniosku w jeden ze wskazanych wyżej sposobów, nie czyni tego, lub np. błędnie odmawia żądanym danym przymiotu informacji publicznej. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należało, iż adresat wniosku, co do zasady, jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, co nie było kwestionowane na żadnym etapie niniejszego postępowania. Za trafne należało także uznać wnioski pytanego podmiotu, że przedmiot wniosku nie należy do szeroko rozumianej informacji o charakterze publicznym, skoro obejmował materię zamierzeń na przyszłość a nie faktów. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostawała też okoliczność, że na chwilę udzielania odpowiedzi na wniosek, nie istniał jeszcze ostateczny plan objęty żądaniem. To zaś świadczy o tym, że nawet hipotetycznie przypisując żądanemu planowi przymiot informacji publicznej, skoro na chwilę rozpatrywania wniosku taki plan nie istniał, to oczywistym jest że nie mógł zostać udostępniony. Stąd, w ocenie tut. Sądu w niniejszej sprawie brak jest możliwości skutecznego przypisania pytanemu podmiotowi bezczynności, skoro spółka odpowiedziała na wniosek pismem, w sposób poprawny przyjmują, że przedmiotem wniosku nie jest informacja o charakterze publicznym. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie, uznając skargę za niezasadną, orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).