II SAB/Wa 3/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Iwona Dąbrowska Sędzia WSA – Janusz Walawski (sprawozdawca) Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2014 r. sprawy ze skargi T. J. na bezczynność Operatora Gazociągów Przesyłowych [...] S. A. w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] kwietnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w sprawie; 3. zasądza od Operatora Gazociągów Przesyłowych [...] S. A. w W. na rzecz skarżącej T. J. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. T. J., działając przez pełnomocnika, w dniu [...] kwietnia 2013 r. skierowała do O. S. A. z siedzibą w W., dalej określana jako Spółka – wezwanie do zawarcia umowy (wezwanie przedsądowe do zapłaty) wraz z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, w zakresie wszelkich, ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń do przesyłu gazu na nieruchomości położonej w W., nr ew. działki [...], która stanowi jej własność. Ponadto zażądała udostepnienia protokołów z odbioru budowanych linii przesyłowych oraz planów z mapkami. Żądanie udzielenia powyżej określonej informacji publicznej zostało ponowione w piśmie z dnia [...] lipca 2013 r. (wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). T. J., działając przez pełnomocnika, w dniu 13 grudnia 2013 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Spółki w przedmiocie jej wniosku z dnia [...] kwietnia 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej, przy jednoczesnym niewydaniu decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej. Pełnomocnik skarżącej wniósł o stwierdzenie bezczynności Spółki i zobowiązanie jej do udzielenia żądanej informacji oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Spółka w odpowiedzi na skargę wniosła o umorzenie postępowania i zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu pisma procesowego pełnomocnik Spółki podał, że w piśmie z dnia [...] grudnia 2013 r. udzielono skarżącej żądanej informacji publicznej i postępowanie sądowe stało sie bezprzedmiotowe, a na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) powinno zostać umorzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie stwierdzić należy, iż skarga na bezczynność przysługuje tylko w sprawach, w których wydawane są decyzje i określone postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej. W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że bezczynność organu zachodzi, gdy nie dotrzymuje on terminu załatwienia sprawy, a także w przypadku odmowy wydania stosownego aktu czy podjęcia czynności, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga podjęcia takich działań (zob. np. NSA z dnia 17 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1811/10 LEX nr 745170). Zadaniem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na bezczynność organu jest więc ustalenie, czy sprawa, w której została wniesiona skarga, była sprawą określoną w art. 3 § 2 pkt 1- 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm. - dalej p.p.s.a.). Ponadto, sąd zobowiązany jest rozważyć, czy dopuszczalność skargi uwarunkowana jest zachowaniem i wyczerpaniem przez skarżącego określonego trybu przeciwdziałania bezczynności. Następnie Sąd bada, czy organowi administracji można przypisać bezczynność rozumianą jako niewydanie w terminie decyzji lub postanowienia, względnie aktu lub czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdza, iż przedmiotowa skarga jest dopuszczalna, albowiem zarzucana przez skarżącą bezczynność dotyczy nierozpoznania przez podmiot obowiązany wniosku o udzielenie informacji publicznej. W przypadku skargi na bezczynność kontrola sądu sprowadza się do sprawdzenia, czy rzeczywiście doszło do zwłoki z załatwieniem sprawy. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów podmiotowi obowiązanemu nie można zarzucić bezczynności, polegającej na naruszaniu terminów załatwienia, w tym przypadku określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Istotą żądania dochodzonego w skardze na bezczynność jest zobowiązanie przez Sąd podmiotu do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie. Jednocześnie w sprawach ze skarg na bezczynność, Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie wniesienia skargi oraz w dacie orzekania. Stan bezczynności, jako stan naruszenia prawa, trwa bowiem tak jak długo sprawa nie zostanie załatwiona. Jeżeli natomiast Sąd stwierdzi, że w dniu wniesienia skargi podmiot obowiązany do działania pozostawał w bezczynności, lecz w dacie rozpoznania skargi przez Sąd organ wydał już stosowny akt lub podjął właściwą czynność w trybie autokontroli, wówczas przestaje istnieć sprawa sądowoadministracyjna (rozumiana jako ustalenie, czy jest potrzeba nakazania podjęcia określonych prawem aktów lub czynności), a co za tym idzie, postępowanie sądowe staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (por. uchwała NSA z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, ONSAiWSA nr 4/2009, poz. 63). W takiej sytuacji Sąd nie może zastosować trybu przewidzianego w art. 149 tej ustawy, to znaczy - w przypadku uznania zasadności skargi - zobowiązać organ do wydania w zakreślonym terminie decyzji w sprawie, skoro ta została już wydana. Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że z akt sprawy wynika, iż w dniu wniesienia skargi Spółka pozostawała w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej o udzielenie informacji publicznej. Jednakże z jej pisma z dnia [...] stycznia 2014 r. doręczonego skarżącej w dniu [...] stycznia 2014 r., wynika, że jej wniosek o udzielenie informacji publicznej został rozpoznany, a żądane informacje udostępnione. Uznać zatem należy, że skoro żądane informacje zostały skarżącej udzielone, ale już po wniesieniu skargi, lecz przed jej rozpoznaniem przez Sąd, to zaistniała przesłanka z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a mianowicie postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe i należy je umorzyć. Biorąc pod uwagę całokształt rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że nie można stwierdzić, aby bezczynność Spółki miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 149 § 1 powyżej powołanej ustawy, orzekł jak w pkt 1 wyroku, natomiast o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.