II SAB/Wa 300/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 lutego 2024 r. sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] do rozpoznania wniosku A. Z. z dnia [...] kwietnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] na rzecz A. Z. kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. A. Z. (dalej także: "Strona"; "Skarżący") pismem z 15 lipca 2022 r., wniesionym za pośrednictwem platformy e-PUAP, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Nadleśniczego Nadleśnictwa [...]. w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] kwietnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, które dotyczyło przesłania kopii umowy dzierżawy nieruchomości na cele rekreacyjno-wypoczynkowe [...] zawartej w 2009 r. wraz z wszystkimi załącznikami do tej umowy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi wskazując, że nie pozostaje w bezczynności, bowiem [...] czerwca 2022 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił Stronie udostępnienia informacji publicznej w zakresie kopii umowy dzierżawy zawartej z Ambasadą [...]. Postanowieniem z 9 września 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej także: "Sąd I instancji") odrzucił skargę A. Z. na bezczynność Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] kwietnia 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej. Uzasadniając powyższe Sąd pierwszej instancji podniósł, że w sprawie istotne znaczenie ma fakt, że Skarżący wniósł skargę na bezczynność organu już po wydaniu przez organ decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Tym samym Nadleśniczy Nadleśnictwa [...] przed wniesieniem skargi na bezczynność do Sądu pierwszej instancji zakończył postępowanie zainicjowane ww. wnioskiem. Sąd ten podniósł, że w świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu postępowania prowadzonego przez organ administracji publicznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022, poz. 329 ze zm. – zwanej dalej także: "p.p.s.a."). Zdaniem Sądu okoliczność, że Skarżący wniósł do sądu skargę na bezczynność organu już po wydaniu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi, która to mieści się w kategorii "innych przyczyn", wskazanych w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wywiódł Skarżący reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając je w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i rozpoznanie merytoryczne skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Nadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz zrzekł się rozprawy. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to: art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., art. 58 § 3 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 39 § 1-3 k.p.a. i art. 109 k.p.a. – przez niezasadne odrzucenie skargi skarżącego na bezczynność organu z powołaniem się na okoliczność jakoby organ wydał, a więc i doręczył, decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej przed wniesieniem skargi na bezczynność, chociaż decyzja ta nigdy Skarżącemu doręczona nie została. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2023r., sygn. akt III OSK 2837/22 Naczelny Sąd Administracyjny (zwany dalej także: "Sąd kasacyjny") uchylił zaskarżone postanowienie Sądu I instancji z dnia 9 września 2022r., sygn. akt II SAB/Wa 531/22. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd kasacyjny wskazał, że z akt sprawy wynika, że przedmiotowa skarga na bezczynność została wniesiona przez Skarżącego do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu w dniu 15 lipca 2022 r., w sytuacji, w której decyzją nr [...] z [...] czerwca 2022 r. organ wydał ww. rozstrzygnięcie. Sąd kasacyjny zwrócił uwagę, że w aktach brakuje jednak potwierdzenia doręczenia decyzji wnioskodawcy. Z akt wynika również, że Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarządzeniem z 17 sierpnia 2022 r. wprawdzie wezwał organ do nadesłania zwrotnego potwierdzenia odbioru przez skarżącego ww. decyzji, lecz w odpowiedzi z 7 września 2022 r. Nadleśniczy wyjaśnił, że korespondencja do A. Z., zgodnie z jego żądaniem, kierowana była na skrytkę pocztową, stąd też niemożliwe jest nadesłanie zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji. Powyższych okoliczności nie wziął pod uwagę Sąd pierwszej instancji, a są ona istotne z punktu widzenia oceny ww. decyzji jako decyzji ostatecznej. Sąd kasacyjny podkreślił przy tym, że zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.; zwanej dalej "u.d.i.p.") do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio (ust. 1). Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (ust. 2). Z kolei art. 16 u.d.i.p. stanowi, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni; 2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji (ust. 2). Z powyższych przepisów wynika, że występujący w niniejszej sprawie w roli organu Nadleśniczy, w przypadku wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej powinien odpowiednio zastosować przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc i przepisy o doręczeniach przewidziane w tym kodeksie. Zwrócił też uwagę, że określona we wniosku forma przekazania (przesłania) informacji wiąże organ jedynie co do czynności materialno-technicznej, w wyniku której następuje udostępnienie żądanej informacji, natomiast w przypadku gdy organ dopatrzył się podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., zastosowanie będą miały przepisy k.p.a. Skoro tak, to wówczas decyzja taka, aby stanowiła wiążące rozstrzygnięcie, winna być doręczona stronie na zasadach określonych przepisami k.p.a. ze wszystkimi tego konsekwencjami. Z uwagi na fakt, iż Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu w ogóle nie poruszył wyżej opisanych kwestii związanych z prawidłowością doręczenia Skarżącemu decyzji przez organ, a co za tym idzie również i kwestii ostateczności tejże decyzji, to na uwzględnienie zasługiwał zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. (w zw. z art. 166 p.p.s.a.), gdyż Sąd ten co najmniej przedwcześnie odrzucił przedmiotową skargę i dlatego zaskarżone postanowienie należało uchylić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ponownie rozpoznając sprawę, zważył co następuje: Na wstępie Sąd wskazuje, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. brzmienia przepisu art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm. - zwaną dalej "P.p.s.a."). Zgodnie z przywołanym art. 119 pkt 4 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe postępowanie, zaś zgodnie z art. 120 P.p.s.a., sąd rozpoznając sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, orzeka w składzie trzech sędziów. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492, ze zm - zwaną dalej: "P.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W rozstrzyganej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020r., poz. 1276, zwanej dalej także jako: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Rozpoznając skargę na bezczynność organu, sąd orzeka z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego sprawy ustalonego w dniu wydania orzeczenia (por. uchwała NSA z 26 listopada 2008 r., I OPS 6/08 – publ. na stronach: www.cbois.nsa.gov.pl – podobnie jak pozostałe przywołane w nin. uzasadnienia wyroków sądów administracyjnych). Orzekając w tak określonym zakresie kognicji, Sąd uznał, że przedmiotowa skarga na bezczynność organu zasługuje na uwzględnienie. W punkcie wyjścia rozważań Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 190 P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponieważ, zgodnie z treścią art. 166 P.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, tut. Sąd na podstawie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2023r., sygn. akt III OSK 2837/22 związany jest oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażoną w przywołanym wyżej orzeczeniu Sądu kasacyjnego. Związanie oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu orzeczenia oraz wynikającymi z niej wskazaniami co do dalszego postępowania oznacza, że organ nie może formułować nowych ocen prawnych sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organem administracji publicznej (por.: wyrok NSA z dnia 30 lipca 2009r., sygn. akt: II FSK 451/08, z dnia 23 września 2009r., sygn. akt: I FSK 494/09, z dnia 13 lipca 2010r., sygn. akt: I GSK 940/09). Dlatego w razie wnoszenia kolejnych skarg, sąd administracyjny weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika on natomiast w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2010r., sygn. akt: II FSK 2129/08). Dodać należy, że ocena prawna zawarta w orzeczeniu sądu administracyjnego zgodnie z art. 170 p.p.s.a. wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych, także inne osoby oraz, że traci moc wiążącą w wypadku zmiany stanu prawnego, jeżeli to powoduje, że pogląd sądu stanie się nieaktualny (por. wyr. NSA z dnia 22 września 1999r. sygn. akt: I SA 2019/98 ONSA 2000, Nr 3, poz. 129). Podobny skutek (tj. ustanie mocy wiążącej wspomnianej oceny), może spowodować zmiana (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych oraz wzruszenie orzeczenia (tj. zawierającego ocenę prawną) w przewidzianym do tego trybie (por. B. Adamiak, glosa do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25 lutego 1998r., sygn. akt: III RN 130/97, publ. OSP 1999, z. 5, poz. 101, s. 263 i n.). Ponieważ w nin. sprawie nie zaszły wskazane wyżej przesłanki co do możliwości odstąpienia od wiążącej oceny prawnej wynikającej z przywołanego orzeczenia Sądu kasacyjnego, Sąd w składzie orzekającym porządkowo przypomina, że NSA w orzeczeniu tym przesądził, że w przypadku, gdy organ dopatrzył się podstaw do wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., to stosując odpowiednio przepisy k.p.a., decyzja taka, aby stanowiła wiążące rozstrzygnięcie, winna być doręczona stronie na zasadach określonych przepisami k.p.a. w rozdziale 8 "Doręczenia". Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że mimo iż organ wydał decyzję opatrzoną datą [...] czerwca 2022r. nr [...] w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej z uwagi na ograniczenia wskazane w art. 5 ust. 1 u.d.i.p. (jak wynika z treści jej uzasadnienia), to jednak w aktach tych nie ma dowodu jej doręczenia Skarżącemu. Jak przy tym zwrócił uwagę Sąd kasacyjny, choć z akt tych wynika jednocześnie, że Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarządzeniem z 17 sierpnia 2022 r. wezwał organ do nadesłania zwrotnego potwierdzenia odbioru przez Skarżącego ww. decyzji, to jednak w odpowiedzi z 7 września 2022 r. Nadleśniczy nie przedstawił takiego dowodu, wyjaśniając ogólnikowo, że korespondencja do A. Z., zgodnie z jego żądaniem, "kierowana była na skrytkę pocztową, stąd też niemożliwe jest nadesłanie zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji". W takim stanie faktycznym uznać należy, że Wnioskodawcy nie doręczono w sposób prawidłowy (skutecznie) przedmiotowej decyzji z [...] czerwca 2022r. w tym miejscu Sąd wyjaśnia, że zasadą jest, że doręczenie pisma następuje do rąk adresata, o czym stanowi art. 42 k.p.a. W przypadku nieobecności adresata, pismo doręcza się za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 43 § 1 zd. 1 k.p.a.), tzw. doręczenie zastępcze. Zauważenia wymaga, że uznanie przesyłki za doręczoną w trybie art. 44 K.p.a. jest uwarunkowane łącznym spełnieniem przesłanek określonych w tym przepisie. Po pierwsze, niemożnością doręczenia pisma adresatowi pod prawidłowo oznaczonym adresem jego miejsca zamieszkania, jego dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy. Po drugie, pozostawieniem przesyłki dla adresata w oddawczym urzędzie pocztowym i dwukrotnym umieszczeniem zawiadomienia o dacie i miejscu pozostawienia przesyłki w skrzynce na korespondencję lub w innych miejscach wskazanych w art. 44 § 2 K.p.a. Po trzecie, upływem czternastodniowego terminu przechowywania pisma w placówce pocztowej oraz udokumentowaniem powyższego w materiale dowodowym sprawy, zwłaszcza zaś w tzw. zwrotnym potwierdzeniu odbioru dołączonego do doręczanej przesyłki (por. wyrok NSA z 27 kwietnia 2020 r., II OSK 2171/19, LEX nr 3047123). Jeśli zaś decyzja była – jak utrzymuje Organ – kierowana na skrytkę pocztową, to obowiązkiem organu było jednoznaczne ustalenie tego faktu i wykazanie, że Skarżący w istocie, otrzymał "sporną" decyzję. Jednocześnie należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ma kompetencji do dokonywania ustaleń stanu faktycznego w tej kwestii niejako "za organ", gdyż do sądu należy jedynie ocena legalności procesu ustalania stanu faktycznego przez organ podatkowy z punktu widzenia wymagań proceduralnych, nie zaś samodzielne ustalanie stanu faktycznego. Sąd administracyjny nie może też uzupełniać braków dowodowych w tym zakresie, gdyż nie jest jego rolą zastępowanie organów administracyjnych w akcie stosowania prawa, lecz wyłącznie kontrola tego aktu. W świetle stwierdzonego braku doręczenia Skarżącemu opisanej decyzji z [...] czerwca 2022r. Sąd obowiązany był uznać, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku Skarżącego z dnia [...] kwietnia 2022r. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli zaś informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, to zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Skoro Organ nie przedstawił dowodu doręczenia decyzji Skarżącemu o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie kopii umowy dzierżawy zawartej z Ambasadą [...], to tym samym uznać należy, że uchybił ustawowemu terminowi, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. (tj. pomimo przedłużenia w dniu [...] kwietnia 2022r. terminu do ustosunkowania się do wniosku). Stąd też zachodzą podstawy do stwierdzenia, że pozostaje on w bezczynności. W tym miejscu wskazać należy, że zasadność skargi na bezczynność nie jest uzależniona od powodów niepodjęcia czynności czy wydania aktu, a w szczególności od zawinionej czy niezawinionej opieszałości organu, czy od przekonania, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane. Powyższe kwestie mogą co najwyżej mieć znaczenie dla kwalifikacji bezczynności, jako posiadającej albo nieposiadającej cech rażącego naruszenia prawa. Jednocześnie zgodnie z treścią art. 149 § 1a p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi przez sąd stwierdzenia stanu bezczynności w załatwieniu wniosku o dostęp do informacji publicznej jest on jednocześnie zobowiązany do dodatkowego stwierdzenia, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 24 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3237/14, publ. LEX nr 1803268; wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, publ. CBOSA). Środek ten winien być interpretowany ściśle i stosowany w sposób ostrożny. I choć postępowanie organu w niniejszej sprawie, a właściwie jego brak do czasu wniesienia skargi, w oczywisty sposób jest naganne, to nie sposób dopatrzyć się w nim cech rażącego naruszenia prawa. W ocenie Sądu, podniesione przez Organ w odpowiedzi na skargę okoliczności, choć nie usprawiedliwiają pozostawienia wniosku Skarżącego bez realizacji, to wynikają z nieuprawnionego domniemania, że Skarżącemu doręczono decyzję z [...] czerwca 2022r. Sąd zatem uznał, że z okoliczności niniejszej sprawy nie wynika by działania Organ nosiły znamiona uporczywości i nie sposób zakwalifikować bezczynności Organu, jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wobec powyższego nie było również podstaw do orzekania grzywny lub podejmowania innych środków restrykcyjnych. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku (zobowiązując organ do udzielenia informacji w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy) i na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. oraz art. 149 § 1a p.p.s.a., jak w punkcie drugim (stwierdzając, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa). Sąd, orzekając o zwrocie kosztów postępowania w łącznej kwocie 580 zł działał na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. (pkt 3 wyroku).