II SAB/Wa 301/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Mateusz Rogala (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 lipca 2025 r. sprawy ze skargi H. R. na bezczynność Wójta Gminy G. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy G. do rozpoznania wniosku H. R. z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy G. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wójta Gminy G. na rzecz skarżącego H. R. kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z dnia 9 marca 2025 r. H.R. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Wójta Gminy [...] w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: 1. art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2. art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, powoływanej dalej jako u.d.i.p.) w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że jego wniosek z dnia [...] lutego 2025 r. dotyczył informacji publicznej w postaci pisma Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2021 r., w którym Wójt Gminy [...] stwierdził, że na działce o nr ewid. w obrębie [...], Gmina [...] nie ma strefy ścisłej ochrony konserwatorskiej. W piśmie z dnia 24 lutego 2025 r. organ poinformował skarżącego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Zdaniem skarżącego, to stanowisko organu nie jest prawidłowe. Dodatkowo skarżący zaznaczył, że w piśmie, o które wnioskował, Wójt Gminy [...] mógł poświadczyć nieprawdę, ze szkodą dla interesu zabytkowego zespołu dworsko-parkowego w [...], gmina [...] i jego funkcji społeczno-kulturowych, a więc i interesu publicznego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, że żądanie skarżącego nie dotyczyło informacji publicznej. Organ powołał się na utrwalone orzecznictwo, według którego sprawą publiczną nie są indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym, lub podmiotu niebędącego władzą publiczną lub innym podmiotem wykonującym zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga na bezczynność zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności w szczególności organy władzy publicznej. Nie budzi zatem wątpliwości, że Wójt Gminy [...] jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej wymienionym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Okoliczność ta nie była przedmiotem sporu w tej sprawie. Kwestią sporną pomiędzy stronami było natomiast zakwalifikowanie żądanej informacji, tj. pisma Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2021 r. jako informacji publicznej. W tym zakresie Sąd nie podziela stanowiska organu, uznając, że wnioskowana przez skarżącego we wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. informacja stanowi informację publiczną. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. W art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b) i c) u.d.i.p. wskazano, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej. We wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. skarżący zwrócił się do organu o udzielenie mu informacji w postaci pisma Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2021 r., w którym Wójt zawarł stanowisko dotyczące objęcia konkretnej działki ścisłą ochroną konserwatorską. Dokument ten został zatem, po pierwsze wytworzony przez organ władzy publicznej, a po drugie jego treść dotyczy spraw publicznych (tj. objęcia ochroną konserwatorską). Żądana informacja stanowi zatem – wbrew ocenie organu – informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Podnoszona przez organ okoliczność, że dany dokument dotyczy indywidualnego podmiotu (która nota bene nie została przez organ wykazana) nie ma natomiast wpływu na kwalifikację żądanej informacji jako informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). W przypadkach przewidzianych w ustawie organ może również poinformować wnioskodawcę o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), powiadomić o wysokości opłaty związanej ze sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku (art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), ewentualnie, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Z kolei w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Jak wynika z akt sprawy, wniosek o udostępnienie informacji publicznej wpłynął do Wójta Gminy [...] w dniu [...] lutego 2025 r. (prezentata organu). Organ był zatem zobowiązany do udostępnienia żądanej informacji do dnia 5 marca 2025 r., czego jednak nie uczynił. Do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie, organ nie udostępnił żądanej informacji ani nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia. Z wyżej przedstawionych przyczyn Sąd uznał, że organ pozostaje w bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego. W związku z powyższym Sąd w pkt 1 sentencji zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz aktami sprawy. Zgodnie z art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, powoływanej dalej jako p.p.s.a.), uwzględniając skargę na bezczynność, sąd stwierdza jednocześnie, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. wyrok NSA z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). W ocenie Sądu, taka sytuacja nie wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z akt administracyjnych, organ udzielił skarżącemu w piśmie z dnia 24 lutego 2025 r. (a więc w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) odpowiedzi na wniosek, informując, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Powyższe stanowisko było, jak już wyżej wskazano, błędne, jednak – zdaniem Sądu - świadczy o tym, że bezczynność organu nie była skutkiem zlekceważenia prawa skarżącego do uzyskania żądanej informacji publicznej, lecz wynikała z mylnej oceny charakteru żądanej w tej sprawie informacji. W związku z powyższym Sąd przyjął, że bezczynności organu w tej sprawie nie można przypisać rażącego charakteru w wyżej przedstawionym rozumieniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał w pkt 2 sentencji wyroku, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz § 1a p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji. O kosztach w punkcie 3 sentencji orzeczono na podstawie art. 205 § 2 w zw. z art. 200 p.p.s.a. Koszty te stanowi uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w wysokości 100 zł. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 p.p.s.a.