II SAB/Wa 303/13

1 Dnia 26 czerwca 2013 r. 1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: 2 3 Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania 4 po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. w przedmiocie rozparzenia odwołania od decyzji Burmistrza Dzielnicy [...] W. nr [...] z dnia [...] stycznia 1994 r. dotyczącej zamiany - rozkwaterowania lokalu postanawia - odrzucić skargę. Burmistrz Dzielnicy [...] W. decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 1994 r. dokonał zamiany-rozkwaterowania lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., w ten sposób, że przydzielił: - lokal nr [...] przy ul. [...] o powierzchni użytkowej 23, 52 m2 i powierzchni mieszkalnej 17, 13 m2 na rzecz państwa H. i M. S., - lokal nr [...] przy ul. [...] o powierzchni użytkowej 26, 90 m2 i powierzchni mieszkalnej 16, 90 m2 na rzecz B. S., - lokal nr [...] przy ul. [...] o powierzchni użytkowej 18, 03 m2 i powierzchni mieszkalnej 13, 96 m2 na rzecz Z. S., wzywając ww. do opróżnienia lokalu przy ul. [...] w W. W dniu [...] lutego 1994 r. B. S. złożyła odwołanie od ww. decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 1994 r. do Prezydenta [...] W. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W., po rozpatrzeniu zażalenia B. S. z dnia [...] maja 2011 r. na bezczynność Prezydenta [...] W. w przedmiocie rozpatrzenia odwołania od decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 1994 r., postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. nr [...] uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło dodatkowy termin załatwienia sprawy, tj. [...] października 2011 r. Prezydent [...] W. decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] umorzył postępowanie w sprawie decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 1994 r. Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W., po rozpatrzeniu wniosku B. S. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...], decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] stwierdziło jej nieważność. W dniu 25 kwietnia 2013 r. B. S. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., na bezczynność tego organu w przedmiocie rozpatrzenia odwołania z dnia [...] lutego 1994 r. od decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 1994 r. dotyczącej zamiany - rozkwaterowania lokalu, wnosząc o zobowiązanie SKO w W. do załatwienia sprawy w terminie 30 dni. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. wniosło o jej odrzucenie, wskazując, iż skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna jedynie po wyczerpaniu środków zaskarżenia, w związku z powyższym skarżąca przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego winna była wezwać Kolegium do usunięcia naruszenia prawa, a skarżąca tego obowiązku nie dopełniła. W przypadku nieodrzucenia skargi, organ wniósł o jej oddalenie. Następnie pismem z dnia 14 czerwca 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w W. poinformowało Sąd, iż po rozpatrzeniu odwołania B. S. od decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 1994 r., w dniu [...] czerwca 2013 r. wydało decyzję nr [...], którą uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ppsa). Przesłanką dopuszczalności postępowania przed sądem administracyjnym w odniesieniu do skarg na bezczynność, polegającą na nierozpatrzeniu odwołania, jest zatem dopełnienie obowiązku wyczerpania ww. środków zaskarżenia. W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie skarżąca przed złożeniem skargi winna była wykorzystać środek prawny wskazany w art. 37 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, tzn. wezwać SKO w W. do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z treścią art. 37 § 1 K.p.a., zmienionym w dniu 11 kwietnia 2011 r., na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Skarżąca takiego wezwania nie wniosła, tym samym nie wyczerpała ona środków zaskarżenia służących przed organami właściwymi w sprawie, co powoduje, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 i § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.