II SAB/Wa 31/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w W. w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia postanawia odrzucić skargę. Z. L. przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w W., polegającą na nierozpatrzeniu jego zażalenia z dnia [...] listopada 2006 r., które skierował w związku z bezczynnością Prezesa Sądu Rejonowego dla W. w zakresie wniosku z dnia [...] września 2006 r., złożonego w trybie dostępu do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego w W. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi, a także o zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu swego stanowiska procesowego wskazał, że skarga jest niedopuszczalna, gdyż w tego rodzaju sprawach wyłączona jest kontrola sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4 tej ustawy, tzn. takich, które mogą zakończyć się wydaniem decyzji administracyjnej, postanowienia w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Stąd też skarga na bezczynność organu administracji publicznej jest dopuszczalna tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. W niniejszej sprawie Z. L. przedmiotem skargi uczynił bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w W., polegającą na nierozpatrzeniu jego zażalenia z dnia [...] listopada 2006 r., które skierował w związku z bezczynnością Prezesa Sądu Rejonowego dla W. w zakresie wniosku z dnia [...] września 2006 r., złożonego w trybie dostępu do informacji publicznej. Nie ulega wątpliwości, że zażalenie to skarżący wniósł w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 kpa wydaje w celu jego załatwienia postanowienie, o jakim mowa w art. 123 kpa. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego, dotyczące poszczególnych kwestii – jak w tym przypadku bezczynności organu – powstających w toku tego postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienia nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. W takiej sytuacji skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpatrzenia zażalenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 kpa jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.