II SAB/Wa 313/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędzia WSA Adam Lipiński Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2011 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia [...] kwietnia 2010 r. oddala skargę Pismem z 7 kwietnia 2010 r. W. S. (dalej jako skarżący) wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, o przekazanie mu zestawienia wszystkich decyzji i postanowień ostatecznych (zaskarżalnych) wydanych w całym okresie sprawowania funkcji przez pełniących obowiązki PINB w [...] – E. R. i Z. A., celem poddania ich procedurze stwierdzenia nieważności. Jako że powyższe pismo pozostało bez odpowiedzi, skarżący 7 maja 2010 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność organu, wnosząc o zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] do niezwłocznego udzielenia żądanej informacji publicznej. Pismem z 2 lipca 2010 r. organ, w odpowiedzi na wniosek skarżącego, zwrócił uwagę, że pismo skarżącego z 7 kwietnia 2010 r. jest mało sprecyzowane. W związku z tym organ wniósł aby skarżący podał, czy zestawienie ma dotyczyć wszystkich spraw toczących się w PINB, czy tylko tych, w których skarżący uczestniczy, a jeżeli tak to organ wezwał do sprecyzowania i podania znaków spraw. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie, powołał się na odpowiedź skierowaną do skarżącego, a następnie w piśmie z 24 listopada 2010 r. wskazał, że skarżący nie udzielił odpowiedzi na wezwanie organu z 2 lipca 2010 r. W piśmie procesowym z 10 stycznia 2011 r. skarżący zwrócił uwagę, że odpowiedź organu jest spóźniona, a przy tym wymijająca i dlatego podtrzymał swoje żądanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Postępowanie wywołane skargą na bezczynność organu cechuje pewna specyfika polegająca na tym, że rozpoznając tego rodzaju skargę, Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność wydanego przez organ aktu lub dokonanej czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności. Skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Do udostępnienia informacji publicznej nie ma przy tym zastosowania Kodeks postępowania administracyjnego, gdyż ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera odesłanie do stosowania przepisów kodeksu jedynie w odniesieniu do decyzji o odmowie udzielenia informacji, nie zaś do czynności materialnotechnicznej polegającej na jej udzieleniu. Zgodnie z art. 13 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. W rozpoznawanej sprawie w dniu wniesienia przez W. S. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ pozostawał w bezczynności. Ustała ona jednak przed rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd, gdyż organ podjął działanie zmierzające do rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Pismem z 2 lipca 2010 r. organ wezwał skarżącego do sprecyzowania treści jego żądania. Niewątpliwie informacja, której udostępnienia dochodzi skarżący ma charakter informacji przetworzonej. Z tego punktu widzenia istotny jest jej zakres, i to nie tylko podmiotowy. Ważne jest również ustalenie czy zestawienie, którego żąda skarżący, ma obejmować tylko rozstrzygnięcia organu zaskarżalne, czy również wszystkie rozstrzygnięcia ostateczne, a nadto kto miałby wszczynać procedurę ich unieważnienia (z urzędu czy na wniosek). Uszczegółowienie wniosku było tym bardziej istotne, że organ mógł przystąpić do jego rozpoznania jedynie w sytuacji gdy skarżący wykaże istnienie interesu publicznego. Informacja przetworzona może być bowiem udostępniona jedynie wtedy, gdy jest szczególnie istotna z punktu widzenia interesu publicznego. Aby ten interes publiczny mógł być oceniony organ musi znać zakres żądanej informacji. Skarżący na powyższe pismo organu do dnia rozprawy nie udzielił odpowiedzi. Z tych też względów, skoro organ wskazał na potrzebę dokładniejszego sprecyzowania żądania – mającego na celu umożliwienie udzielenia informacji, zaś osoba występująca o daną informację, takiego sprecyzowania nie dokonuje, to nie można zasadnie przypisać organowi bezczynności. W sprawie o udzielenie informacji publicznej nieuprawnione jest stwierdzenie bezczynności organu i obciążenie go negatywnymi konsekwencjami niezrozumienia intencji wnioskodawcy co do zakresu żądanej informacji, gdy okoliczności sprawy wskazują, że organ podjął kroki do pozytywnego załatwienia wniosku, a niezrealizowanie wniosku wynikało z braku reakcji strony na wezwanie organu. W tym przypadku, to raczej żądającemu informacji publicznej można przypisać bezczynność w postaci braku zwykłego współdziałania niezbędnego do uzyskania danej informacji. W okolicznościach niniejszej sprawy należy zauważyć, że organ, mając na względzie termin w jakim wnioskowana informacja winna być udzielona, poinformował skarżącego, że w zależności od jej zakresu termin ten będzie mógł być dotrzymany, bądź też takiej możliwości nie będzie. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd uznał, że organ w dacie wyrokowania nie pozostawał w bezczynności i dlatego też skargę na zasadzie art. 151 p.p.s.a. oddalił.