II SAB/Wa 313/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Olga Żurawska-Matusiak (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2013 r. sprawy ze skargi U. B. na bezczynność [...] S.A. z siedzibą w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] stycznia 2012 r. 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w pozostałym zakresie, 3. zasądza od [...] S.A. z siedzibą w [...] na rzecz skarżącej U. B. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z [...] stycznia 2012 r. U. B. (dalej jako skarżąca) zwróciła się do [...] S.A. z siedzibą w [...] o podjęcie negocjacji w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia za bezumowne korzystanie przez Spółkę z działki budowlanej o numerze ewidencyjnym [...], położonej w miejscowości [...], dla której Sąd Rejonowy w [...] prowadzi księgę wieczystą o numerze [...], jak też ustanowienia na tej nieruchomości służebności przesyłu za wynagrodzeniem. W treści powyższego pisma zawarła również żądanie, oparte o art. 7 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwszy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. dalej jako u.d.i.p.), udostępnienia kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy opisanych w piśmie linii elektroenergetycznych. Pismem z [...] lutego 2012 r. [...] S.A. odniosła się do żądania ustanowienia służebności przesyłu i wypłaty odszkodowania. Ustosunkowując się do stanowiska Spółki skarżąca, pismem z 20 sierpnia 2012 r., ponowiła wniosek o doręczenie odpisów decyzji administracyjnych, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy urządzeń energetycznych o ile takowe były i o ile znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy. Jednocześnie skarżąca zaznaczyła, że istotnym byłoby samo wskazanie danych, które w wystarczający sposób identyfikują te akty, tak aby możliwe było ich uzyskanie od właściwych organów władzy publicznej. W piśmie z 19 września 2012 r. Spółka wskazała sygnatury trzech decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy przedmiotowej linii. W skardze na bezczynność [...] S.A., skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżąca wniosła o stwierdzenie bezczynności Spółki oraz zobowiązanie jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie i zarządzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Uzasadniając skargę skarżąca zwróciła uwagę, iż nie jest związana jakimkolwiek terminem do wniesienia skargi na bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a skarga taka może być wniesiona do sądu administracyjnego bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa. Zdaniem skarżącej żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji dotyczącej tej sprawy. Aż do dnia sporządzenia skargi wnioskowane dokumenty nie zostały doręczone co oznacza, że skarżona Spółka pozostaje w bezczynności. Pismem z 4 czerwca 2013 r. skarżona Spółka przesłała skarżącej wszystkie posiadane skany dokumentacji archiwalnej związanej z budową linii elektroenergetycznej [...]kV [...]-[...]. W odpowiedzi na skargę [...] S.A., odwołując się do przesłania skarżącej żądanej dokumentacji, wskazała, że w zakresie swej właściwości uznała skargę i wykonała czynność stanowiącą podstawę zarzutu skargi. W tym stanie rzeczy – w ocenie Spółki – rozpoznanie skargi i wniosku skarżącej o stwierdzenie bezczynności i zobowiązanie do udzielenia informacji w żądanym zakresie jest bezprzedmiotowe, dlatego wniosła o umorzenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawdo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Zakres stosowania ustawy wytycza tylko dostęp do informacji publicznej, nie zaś publiczny dostęp do wszelkich informacji. Oznacza to, że ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. W rozpoznawanej sprawie skarżąca wystąpiła o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych wchodzących w skład przedsiębiorstwa prowadzonego przez [...] S.A., przebiegających przez działkę o numerze ewidencyjnym [...], położoną w miejscowości [...]. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że decyzje rozstrzygające sprawy jako akty administracyjne o charakterze indywidualnym, są dokumentami urzędowymi w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., a zatem stanowią informację publiczną. Stosownie do treści art. 4 ust. 1 u.d.i.p. do udostępnienia informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Ustawodawca stworzył w tym przepisie katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, który to katalog nie jest zamknięty, z uwagi na użycie w tym przepisie zwrotu "w szczególności". Podmioty te można w zasadzie podzielić na dwie zasadnicze kategorie, tj. na władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W rozpoznawanej sprawie [...] S.A. nie kwestionuje, że jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji publicznej. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie przyjmuje się, że z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownej czynności. Przy czym podkreślenia wymaga, że dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia, z jakiej przyczyny określony akt nie został wydany, a czynność nie została dokonana, w szczególności, czy wynika ona z opieszałości organu, czy też z mylnego przeświadczenia, że dany akt w ogóle nie powinien zostać podjęty, a czynność dokonana. W świetle orzecznictwa i doktryny w odniesieniu do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej przyjmuje się, że udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej, oczywiście o ile podmiot obowiązany dysponuje żądaną informacją, a jedynie odmowa udostępnienia informacji i umorzenie postępowania wymaga formy decyzji. Natomiast w sytuacji, gdy podmiot obowiązany nie jest dysponentem żądanej informacji, zawiadamia o tym fakcie wnioskodawcę na piśmie. W rozpatrywanej sprawie poza sporem jest okoliczność, że Spółka nie rozpoznała wniosku skarżącej o przesłanie posiadanych kserokopii decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych przebiegających przez działkę stanowiącą własność skarżącej, w sposób wyżej wskazany do dnia wniesienia skargi na jej bezczynność. Dopiero przy piśmie z [...] czerwca 2013 r., przesłanym skarżącej, załączyła "wszystkie posiadane skany dokumentacji archiwalnej związanej z budową linii energetycznej [...]kV [...]-[...]". Oznacza to, że w dacie rozpoznawania niniejszej sprawy przez Sąd Spółka nie pozostawała już w bezczynności, skoro udostępniła żądane informacje w takim zakresie, w jakim była w ich posiadaniu. Stąd też postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność stało się bezprzedmiotowe i Sąd zobowiązany był do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Biorąc pod uwagę całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy, a zwłaszcza wskazanie przez Spółkę sygnatur posiadanych decyzji, co nastąpiło na wniosek skarżącej w celu uzyskania ich od właściwych organowi władzy publicznej, Sąd uznał, że nie można zarzucić Spółce bezczynności z rażącym naruszeniem prawa. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 zd. 2 i art. 161 § 1 pkt 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.