II SAB/Wa 313/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Rady Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do rozpatrzenia wniosku W. S. z dnia [...] października 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałej części; 4. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz W. S. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Rady Gminy K. polegającą na nierozpatrzeniu jego wniosku o udzielenie informacji publicznej z [...] października 2017 r. o tym, czy Rada Gminy K. wyraziła zgodę na zakup przez Gminę działki o nr ew. [...] w miejscowości M., a jeśli tak o przesłanie kopii uchwały w tej sprawie. W uzasadnieniu skargi wskazał, że pomimo upływu ustawowych terminów do udzielenia odpowiedzi, określonych w art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 1330) podmiot zobowiązany nie rozpatrzył przedmiotowego wniosku, przez co rażąco naruszył prawo. Wniósł o zobowiązanie organu do niezwłocznego udzielenia żądanej informacji publicznej, stwierdzenie rażącego naruszenia prawa, wymierzenie organowi grzywny, oraz zwrot kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, a także rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy K. wniosła o oddalenie skargi, jako bezzasadnej, ewentualnie umorzenie postępowania, jako bezprzedmiotowego. Pismem z 1 października 2018 r. skarżący podtrzymał skargę oraz wniósł na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a. o przyznanie na jego rzecz od organu sumy pieniężnej w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Z uwagi na to, że przedmiotem złożonej skargi jest bezczynność Rady Gminy K. Sąd rozpoznał skargę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 119 pkt 4 P.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organów określonych w pkt 1 - 4a. Bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym w przepisach prawa i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Zatem, aby można było mówić o bezczynności organu należy przede wszystkim stwierdzić, że ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego - w nakazanym terminie - organ nie wypełnił. Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wskazuje, że informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie to doprecyzowano w art. 6 ust. 1 ustawy wskazując, że informacją o sprawach publicznych jest m.in. informacja o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c). Do kategorii spraw majątkowych gminy niewątpliwie należy zaliczyć podejmowanie przez radę gminy uchwał w sprawie wyrażenia zgody na nabycie nieruchomości. Niezależnie od tego, należy także wskazać na pkt 4 ust. 1 art. 6 u.d.i.p., który przewiduje, że udostępnieniu podlega informacja publiczna m. in. o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Należy zatem stwierdzić, że żądana przez skarżącego informacja o tym, czy Rada Gminy K. wyraziła zgodę na zakup przez Gminę działki o nr ew. [...] w miejscowości M. oraz udostępnienie uchwały wydanej w tym przedmiocie, jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Spełniona, zatem została przesłanka przedmiotowa zastosowania u.d.i.p. w zakresie wniosku strony skarżącej. Odnośnie natomiast zakresu podmiotowego u.d.i.p. wskazać należy, że Rada Gminy Klembów jest podmiotem zobowiązanym do rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 4 tej ustawy. Przepisy u.d.i.p., nakładają na podmioty dysponujące informacjami publicznymi obowiązek ich udostępnienia bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). W przypadku, gdy informacja publiczna nie może zostać udostępniona w 14-dniowym terminie, należy powiadomić wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni się informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnienie informacji publicznej dokonywane jest w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem chyba, że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jedynie odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 (...), następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy podmiot obowiązany nie jest dysponentem żądanej informacji, zawiadamia o tym fakcie wnioskodawcę na piśmie. W rozpoznawanej sprawie, do dnia rozpoznania sprawy przez Sąd, organ nie udzielił odpowiedzi skarżącemu na jego wiosek z [...] października 2017 r. czy Rada Gminy K. wyraziła zgodę na zakup przez Gminę działki o nr ew. [...] w miejscowości M. i nie udostępnił ewentualnej uchwały. Sąd nie uznał stwierdzonej bezczynności za rażącą. Stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszenia prawa, jako środek represji winno być stosowane w sposób ostrożny i tylko w sytuacjach niebudzących wątpliwości. Zaś z informacji znajdujących się w posiadaniu Sądu wynika, że skarżący oraz jego syn W. S. składają wyjątkowo dużo wniosków do organu (a także skarg do Sądu), co utrudnia organowi, będącemu niewielkim urzędem obsługującym niedużą jednostkę samorządu terytorialnego, terminowe ich realizowanie. Tym samym, nie można stwierdzonego opóźnienia w ich załatwianiu oceniać, jako lekceważenia, bądź ignorowania skarżącego. Z tej też przyczyny, nie wymierzono organowi wnioskowanej grzywny ani nie przyznano od organu na rzecz skarżącego wnioskowanej sumy pieniężnej, a zatem skargę w tym zakresie oddalono. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. Na podstawie 149 § 1a P.p.s.a. orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. Zaś w pkt 3 wyroku oddalono skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 P.p.s.a. O kosztach orzeczono, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a. w pkt 4 sentencji wyroku. Do kosztów postępowania niezbędnych do dochodzenia praw Sąd zaliczył uiszczony przez stronę skarżącą wpis sądowy.