II SAB/Wa 313/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas, Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz (spr.), Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 3 października 2019 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] stycznia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w J. (zwane dalej: "Stowarzyszeniem") wystąpiło ze skargą na bezczynność Wójta Gminy [...] (zwanego dalej: "Wójtem Gminy") w rozpatrzeniu wniosku o udostepnienie informacji publicznej. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2018 r. – przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej – Stowarzyszenie wystąpiło do Wójta Gminy o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na następujące pytania: 1) z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) gmina miała obowiązujące w 2017 r. umowy albo komu (imię, nazwisko lub nazwa, adres) udzielała doraźnych zleceń zapewniania opieki bezdomnym zwierzętom; 2) z kim (imię, nazwisko lub nazwa, adres) gmina miała obowiązujące w 2017 r. umowy albo komu (imię, nazwisko lub nazwa, adres) udzielała doraźnych zleceń wyłapywania/odławiania bezdomnych zwierząt; 3) ilu bezdomnym zwierzętom (z podziałem na psy i koty) zapewniono opiekę na koszt gminy w 2017 r. (nie licząc zwierząt, którymi zajęto się latach poprzednich); 4) jaki był w 2017 r. koszt realizacji całego zadania przewidzianego ustawą o ochronie zwierząt (wyłapywanie/odławianie, opieka, usługi weterynaryjne, okarmianie, inne); Ponadto Stowarzyszenie zwróciło się o udostępnienie treści umowy/umów (wraz z załącznikami) o zapewnianie opieki bezdomnym zwierzętom w 2017 r. We wniosku wskazano, iż żądane informacje należy nadesłać na adres poczty elektronicznej: [...]. W odpowiedzi przesłano Stowarzyszeniu wiadomość elektroniczną z dnia [...] stycznia 2018 r. – na adres: [...] – w której poinformowano, iż na terenie gminy D. w roku 2017 odłowiono 51 sztuk bezdomnych zwierząt, przy czym gmina nie prowadzi rejestru odłowionych zwierząt z podziałem na psy i koty. Koszt realizacji tego przedsięwzięcia wyniósł 82.400 zł. Jednocześnie do wiadomości załączono skan umowy z wykonawcą. W dniu [...] sierpnia 2018 r. Stowarzyszenie skierowało do organu kolejną wiadomość elektroniczną, w której wskazało, iż do tego dnia nie udzielono odpowiedzi na jej wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] stycznia 2018 r. Wiadomością elektroniczną z dnia [...] sierpnia 2018 r. – przesłaną na adres: [...] – ponownie przesłano Stowarzyszeniu odpowiedź na wniosek z dnia [...] stycznia 2018 r. wraz z załącznikiem w postaci skanu umowy. Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2019 r. Stowarzyszenie ponownie wystąpiło do Wójta Gminy o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na pytania o tożsamej treści, jak we wniosku z dnia [...] stycznia 2018 r. Jednocześnie zwrócono się o nadesłanie odpowiedzi na skrytkę ePUAP. W dniu [...] stycznia 2019 r. organ wystosował wiadomość, którą przesłał na adres poczty elektronicznej: [...], informując Stowarzyszenie "w odpowiedzi na zapytanie dotyczące sprawowania przez Gminę opieki nad bezdomnymi zwierzętami", iż: 1) w 2017 r. podmiotem odławiającym bezdomne zwierzęta było Schronisko dla bezdomnych zwierząt w R.; 2) opieka weterynaryjna również była sprawowana przez w/w Schronisko; 3) ilość zwierząt przyjętych do Schroniska – 51 szt.; 4) koszty całkowite odłowienia i opieki weterynaryjnej to 88.760,82 zł; Do wiadomości dołączono załącznik: "[...]". Stowarzyszenie wystąpiło ze skargą z dnia 14 marca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Wójta Gminy w rozpatrzeniu wniosku z dnia [...] stycznia 2018 r. o udostępnienie informacji publicznej, wnosząc o zobowiązanie organu do jej udzielenia, a także stwierdzenie, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz zasądzenie kosztów postępowania. Stowarzyszenie zarzuciło naruszenie przepisu art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1, art. 13 oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1429; zwanej dalej: "u.d.i.p."). W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż do dnia złożenia skargi Stowarzyszenie nie otrzymało wnioskowanej informacji publicznej, nie zostało również powiadomione o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, a nadto organ nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem. Zdaniem Stowarzyszenia oznacza to, że organ nie udzielając odpowiedzi na wniosek przez 14 miesięcy, dopuścił się rażącej bezczynności. W odpowiedzi na skargę z dnia 29 marca 2019 r. organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc w uzasadnieniu, iż wniosek Stowarzyszenia został rozpatrzony poprzez udzielenie odpowiedzi w wiadomościach elektronicznych: z dnia [...] lutego 2018 r., z dnia [...] sierpnia 2018 r. oraz z dnia [...] stycznia 2019 r., przy czym wiadomości te zostały wysłane na "mylne" adresy. Dodatkowo organ zauważył, iż pracownik udzielający tych odpowiedzi złożył na tę okoliczność "stosowne oświadczenie". Do odpowiedzi na skargę załączono wydruki wskazanych w tym piśmie wiadomości elektronicznych, jak również oświadczenie Inspektora ds. Ochrony Środowiska i Gospodarki Odpadami M. P. z dnia [...] marca 2019 r. Pismem procesowym z dnia 23 maja 2019 r. Stowarzyszenie wskazało, iż nie wie, na jaki adres Wójt Gminy udzielił informacji, gdyż wraz z odpowiedzią na skargę nie otrzymał załączników do niej, z których by to wynikało. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ – będąc w posiadaniu żądanej informacji – nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia informacji publicznej (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Poza przedmiotem sporu w niniejszej sprawie pozostawało to, iż Wójt Gminy jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, jak również to, że objęte wnioskiem Stowarzyszenia z dnia [...] stycznia 2018 r. informacje miały walor informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Nie jest również kwestionowane przez organ w odpowiedzi na skargę, iż informacje objęte wnioskiem nie dotarły do Stowarzyszenia do dnia jej wniesienia. Potwierdza to również analiza nadesłanych do Sądu akt administracyjnych, z których wynika, iż wiadomość z dnia [...] stycznia 2018 r. została przesłana na niepełny adres, bowiem jako adresata wskazano "[...]", gdy tymczasem Stowarzyszenie wskazało we wniosku adres "[...]. W konsekwencji, posłużenie się w adresie określeniem "[...]" zamiast "[...]" zadecydowało o niezrealizowaniu żądania Stowarzyszenia. Z kolei wiadomość z dnia [...] sierpnia 2018 r. została przesłana na adres: [...], zatem poprzez użycie w słowie "[...]" samogłoski "ą" zamiast "a", jak to określono w podanym we wniosku adresie poczty elektronicznej, adres ten również należało uznać za błędny. Tę samą nieprawidłowość należało dostrzec w odniesieniu do korespondencji przesłanej na adres [...] zamiast "[...]". Powyższe prowadzi do przyjęcia, iż Wójt Gminy nie zrealizował wniosku Stowarzyszenia do dnia złożenia skargi, zatem niewątpliwie pozostawał w bezczynności. Niemniej jednak Sąd doszedł do przekonania, iż organ ostatecznie załatwił wniosek Stowarzyszenia poprzez załączenie do odpowiedzi na skargę wydruków z wiadomości elektronicznych z dnia [...] stycznia 2018 r., z dnia [...] sierpnia 2018 r. oraz z dnia [...] stycznia 2019 r., zatem udzielił informacji objętych żądaniem wniosku z dnia [...] stycznia 2018 r. Stwierdzić przy tym należy, iż dokumenty te jako załączniki zostały w istocie przesłane do Sądu, jednakże zgodzić trzeba się z twierdzeniem zawartym w piśmie procesowym z dnia [...] maja 2019 r., iż nie dotarły ostatecznie do Stowarzyszenia, bowiem odpowiedź na skargę została przesłana z Sądu bez tych załączników. Załączniki te jednak zostały w istocie dołączone, wobec czego uznać należało, że organ zrealizował ostatecznie wniosek. Natomiast niezałączenie tych dokumentów do przesłanego Stowarzyszeniu odpisu odpowiedzi na skargę, zostanie konwalidowane przez Sąd poprzez ich doręczenie wraz z uzasadnieniem do wyroku (bowiem zostały one omyłkowo pozostawione przy aktach sądowych). Zatem okoliczności faktyczne i prawne niniejszej sprawy pozwalają jedynie na stwierdzenie bezczynności organu w chwili złożenia skargi, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd stwierdził, iż bezczynność organu nie była jednak rażąca. Należy podkreślić, że dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ terminów załatwienia sprawy. Jak to się bowiem podkreśla w orzecznictwie, bezczynność organu musi być obiektywnie rażąca, a także wywoływać dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne, czego w niniejszej sprawie nie można było stwierdzić. Zauważyć trzeba, iż odpowiedź na wniosek została wprawdzie przygotowana, co nastąpiło w terminie wynikającym z u.d.i.p., acz nie została doręczona Stowarzyszeniu. Zdaniem Sądu nie było to jednak konsekwencją zignorowania wniosku przez organ, lecz wynikało z niestaranności pracownika obsługującego Wójta Gminy. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1a p.p.s.a. – orzekł, jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Zawarte w wyroku postanowienie w przedmiocie kosztów sądowych oparto na art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do przepisu art. 119 pkt 4 p.p.s.a.