II SAB/Wa 317/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2025 r. sprawy ze skargi J. P. na bezczynność Okręgowej Izby Lekarskiej w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Okręgową Izbę Lekarską w [...] do rozpoznania wniosku J. P. z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Okręgowej Izby Lekarskiej w [...] na rzecz J. P. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. J. P. (dalej jako: skarżący) wnioskiem z [...] lutego 2025 r. zwrócił się do Okręgowej Izby Lekarskiej w [...] (dalej jako: organ) o udzielenie informacji publicznej w postaci pełnego wykazu wynagrodzeń brutto, w zestawieniu rocznym, za 2024 rok dla osób zatrudnionych w Okręgowej Izbie Lekarskiej, które pełniły funkcje publiczne z podaniem stanowiska służbowego, czy też nazwy pełnionej funkcji oraz podaniem wysokości wynagrodzenia brutto wraz ze wszystkimi dodatkami. Organ w odpowiedzi na wniosek pismem z dnia [...] marca 2025 r. poinformował skarżącego, że zakres objętych we wniosku informacji nie stanowi informacji publicznej z uwagi na fakt, iż wnioskowane informacje stanowią informację ad personam. Pismem z dnia [...] marca 2025 r. skarżący złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Okręgowej Izby Lekarskiej w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, gdyż w jego ocenie Prezes Okręgowej Rady Lekarskiej w [...] raz Przewodniczący Okręgowego Sądu Lekarskiego w [...] pełnią funkcję publiczną, z uwagi na to, że decydują o wydawaniu środków publicznych i podejmują decyzje w sprawach publicznych. W związku z powyższym w jego ocenie wynagrodzenie osób pełniących funkcje publiczne z tytułu pełnienia tych funkcji jest informacją publiczną. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, gdyż w jego ocenie złożona przez skarżącego skarga jest bezzasadna, jako że organ nie pozostaje w bezczynności w związku z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] lutego 2025 r. W uzasadnieniu organ wskazał również, że bezsporny jest fakt, że Okręgowa Izba Lekarska w [...] jest podmiotem, na którym ciąży ustawowy obowiązek udostępniania informacji publicznych, jednakże w niniejszej sprawie nie można mówić o bezczynności, gdyż organ udzielił skarżącemu odpowiedzi na złożone pismo w terminie przewidzianym art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a wiec oznacza to, że organ sposób wskazany przepisami prawa zareagował na złożone pismo, nie dopuszczając się bezczynności. Ponadto w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wskazał, że przedstawione przez skarżącego żądanie obejmujące przekazanie wynagrodzenia konkretnych, wskazanych imiennie osób nie stanowi informacji publicznej, jako że jest to informacja ad personam. Organ wyjaśnił, że wskazane żądanie nie prowadzi skarżącego do uzyskania informacji na temat kosztów funkcjonowania organu, czyli konkretnych sum pieniężnych na realizację zadań publicznych, natomiast odnosi się do pozyskania zindywidualizowanej informacji dotyczącej świadczenia pieniężnego wypłacanego konkretnej osobie, a zatem Informacje, których żąda skarżący, stanowią dane osobowe oraz dobra osobiste konkretnych osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługiwała na uwzględnienie. Wskazać należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej określa informację publiczną bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 i art. 61 Konstytucji RP informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Ustawa powyższa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej. W związku z tym, dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na prawo do informacji publicznej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, składa się również uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych, których definicja zawarta jest w art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy. Tak więc informacją publiczną jest zarówno informacji o działalności organów władzy publicznej, jak i treść dokumentów i innych materiałów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są więc nią też m.in treści dokumentów i materiałów bezpośrednio wytworzonych przez organy. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Ostatecznie to bowiem wnioskodawca określa formę, w jakiej organ ma mu udostępnić żądaną informację. Tak więc organ administracji publicznej, lub inny podmiot o jakim mowa w art.4 ust. 1 omawianej ustawy, rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej mógł: 1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1), 2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2), 3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy), 4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy), 5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego, 6. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż nie posiada żądanej informacji. Bezczynność lub przewlekłość organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje m.in. z uwagi na błędne zakwalifikowanie żądanej informacji jako nie posiadającej przymiotu informacji publicznej, lub na błędne przeświadczenie że udostępnił ją w BIP, lub też na tym, że organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, jej istota na obecnym etapie postępowania sprowadzała się do oceny tego, czy organ dokonał poprawnej analizy żądania i czy rozpoznał wniosek inicjujący postępowanie w jeden z w/w prawem przewidzianych sposobów. W ocenie tut. Sądu na powyższe pytanie należało udzielić negatywnej odpowiedzi. Co prawda w terminie zareagował na żądanie i wyartykułował swój pogląd w tym zakresie, jednakże organ błędnie uznał, że przedmiotem wniosku nie jest informacja publiczna a informacja ad personam. Literalna treść wniosku bezsprzecznie wskazuje na to, że strona nie żądała udostępniania danych personalnych tj. imienia i nazwiska konkretnych osób. Żądanie ograniczone było do udostępnienia wyłącznie nazwy stanowiska służbowego lub nazwy pełnionej funkcji w powiązaniu z wysokością wynagrodzenia. Co zaś się tyczy argumentacji zaprezentowanej przez organ w odpowiedzi na skargę, to pozostawała ona w oderwaniu od realiów niniejszej sprawy. Skoro organ w w/w piśmie procesowym zaczął powoływać się na okoliczność ochrony danych osobowych czy dóbr osobistych, to tym samym zaprzeczył swym wcześniejszym wywodom o nieposiadaniu przez żądane dane charakteru informacji publicznej. Nadto, nawet jeśli organ zmienił swój sposób odkodowania charakteru żądania, to aby móc skutecznie ekskulpować się od zarzutu bezczynności z powołaniem na ochronę danych osobowych, musiałby uprzednio wydać decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia spornej informacji. Przed wyrokowaniem w sprawie do tut. Sądu taka decyzja nie została jednakże przedłożona przez organ. W ocenie tut. Sądu powyższe świadczy niezbicie o tym, że organ znalazł się w bezczynności w rozpoznaniu spornego wniosku. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt.1 sentencji wyroku na podstawie art. 149 §1 pkt.1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Tut. Sąd doszedł też do przekonania, iż stwierdzona bezczynność, nie jawiła się jako mająca cechy rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art.149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.). Organ zareagował na wniosek strony a nic nie wskazuje na to, by końcowa przewlekłość jakiej dopuścił się pytany podmiot wynikała ze złej woli organu. O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji przepisu art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).