II SAB/Wa 32/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2013 r. sprawy ze skargi D.P. na bezczynność Prokuratora Rejonowego W. w W. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w sprawie, 3. zasądza od Prokuratora Rejonowego W. w W. na rzecz skarżącego D.P. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2012 r., złożonym za pomocą skrzynki podawczej ePUAP, D.P. zwrócił się do Prokuratora Rejonowego W. w W. o udostępnienie informacji publicznej, poprzez wydanie drogą elektroniczną kopii postanowienia o umorzeniu postępowania o sygn. akt [...]. W związku z nieudzieleniem przez Prokuratora Rejonowego W. w W. żądanej informacji, D.P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sformułowaną w dniu [...] stycznia 2013 r., której przedmiotem uczynił bezczynność Prokuratora, podnosząc, że organ, mimo upływu ustawowego terminu, nie rozpatrzył jego wniosku z dnia [...] grudnia 2012 r. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do rozpatrzenia przedmiotowego wniosku i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy W. w W. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi. Uzasadniając swoje stanowisko procesowe, organ wskazał, że skarga w niniejszej sprawie winna zostać odrzucona, ponieważ nie została poprzedzona przez skarżącego złożeniem zażalenia, o którym mowa w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), lub wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Odnosząc się natomiast do zarzucanej bezczynności, Prokurator wyjaśnił, że jakkolwiek wniosek o udzielenie informacji publicznej został wysłany w dniu [...] grudnia 2012 r., a skarga w dniu [...] stycznia 2013 r., to jednak z przyczyn technicznych pisma te zostały doręczone w formie elektronicznej dopiero w dniu [...] stycznia 2013 r. W dniu [...] stycznia 2013 r. Prokurator Rejonowy W. w W. wydał decyzję nr [...], mocą której odmówił udostępnienia informacji publicznej D.P. w postaci wydania drogą elektroniczną kopii postanowienia o umorzeniu postępowania o sygn. akt [...]. Decyzja ta została następnie, na skutek odwołania skarżącego, uchylona przez Prokuratora Okręgowego w W. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Prokurator Rejonowy W. w W. ponownie odmówił D.P. udostępnienia żądanej przez niego informacji publicznej. Od powyższej decyzji D.P. złożył odwołanie w dniu [...] marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku Prokuratora Rejonowego W. w W. o odrzucenie skargi, wskazać należy, że wniosek ten nie jest zasadny, bowiem w ugruntowanym już orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że w przypadku skarg na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej, strona nie ma obowiązku wyczerpywania środków zaskarżenia przed złożeniem skargi (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2012 r. o sygn. akt 1991/12, publ. orzeczenia.nsa.gov.pl). Przechodząc natomiast do meritum, w niniejszej sprawie bezspornym jest, że został w niej spełniony zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy stosowania ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Prokurator Rejonowy W. w W. jest bowiem organem zobowiązanym do udzielenia posiadanej informacji publicznej, zaś żądana przez skarżącego informacja ma charakter informacji publicznej. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. W myśl art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, czyli niezwłocznie, jednak nie później, niż w terminie 14 dni, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Prokurator Rejonowy W. w W. w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że choć wniosek o udzielenie informacji publicznej został przez skarżącego wysłany w dniu [...] grudnia 2012 r., a skarga do Sądu w dniu [...] stycznia 2013 r., to jednak z przyczyn technicznych pisma te zostały doręczone w formie elektronicznej dopiero w dniu [...] stycznia 2013 r. Zaistnienie takiej sytuacji obligowało zatem organ do zastosowania dyspozycji cyt. art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej z chwilą otrzymania tychże dokumentów i powiadomienia zainteresowanego o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim Prokurator udostępni żądaną informację, względnie – odmówi jej udostępnienia, wszak powody techniczne, nieznane wnioskodawcy, mogą w sposób uzasadniony wpływać na przeświadczenie strony o istniejącej zwłoce organu, zwłaszcza że w dniu nadania skargi na bezczynność ([...] stycznia 2013 r.) upłynął już czternastodniowy termin przewidziany na realizację wniosku o udzielenie informacji publicznej ([...] grudnia 2012 r.). Z akt sprawy nie wynika, by organ takie powiadomienie do strony skierował, a w chwili usunięcia przeszkód natury technicznej znał daty złożenia wniosku i skargi. Przyczyny natury technicznej, opóźniające rozpatrzenie sprawy, nie mogą obciążać strony postępowania o udzielenie informacji publicznej. Z bezczynnością podmiotu zobowiązanego w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy podmiot ten nie podejmuje czynności materialno – technicznej wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (art. 13 ust. 1 ustawy). Z kolei stanowisko podmiotu, które w istocie sprowadza się do odmowy udzielenia informacji, przybiera procesową formę decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ustawy), co uzasadnia stosowanie w tym zakresie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267). Sąd ocenia skargę na bezczynność na moment jej wniesienia, niemniej zobowiązany jest uwzględnić również wszelkie okoliczności zaistniałe od tego zdarzenia prawnego do chwili orzekania. Biorąc pod uwagę datę złożenia wniosku o dostęp do informacji publicznej ([...] grudnia 2012 r.) i zestawiając ją z datą skierowania skargi ([...] stycznia 2013 r.), nie można przyjąć, by skarga na moment jej wniesienia była nieuzasadniona. Uwzględniając jednak przyczyny opóźnienia spowodowane względami technicznymi, jak również fakt przekazania przez organ skargi D.P. wraz z udzieloną na nią odpowiedzią do Sądu w dniu [...] stycznia 2013 r., a także okoliczność, że po wniesieniu skargi Prokurator Rejonowy W. w W. rozpatrzył wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2012 r., wydając w dniu [...] stycznia 2013 r. odmowną decyzję nr [...] (decyzja została doręczona skarżącemu w dniu [...] lutego 2013 r.), Sąd uznał, że organ podjął stosowny akt w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, uwalniając się tym samym od zarzutu zwłoki po wniesieniu skargi, a przed jej rozpoznaniem. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie Sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W świetle tego przepisu, Sąd nie stwierdził, by istniejąca w chwili skierowania skargi bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czego dowodem są analizowane powyżej daty. W myśl tej regulacji, Sąd nie jest także uprawniony do prowadzenia postępowania w kierunku wydania wyroku zobowiązującego organ do rozpatrzenia wniosku, jeżeli w dniu orzekania zarzucana w skardze bezczynność już nie występuje, bo organ podjął stosowną decyzję, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. W takiej sytuacji postępowanie sądowe wszczęte skargą na bezczynność staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 149 § 1 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku, zaś w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, jak w punkcie drugim. O kosztach orzeczono na podstawie art. 201 § 1, art. 205 § 1 oraz art. 209 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd zasądził od Prokuratora Rejonowego W. w W. na rzecz skarżącego D.P. kwotę 100 zł, poniesioną tytułem uiszczenia wpisu od skargi.