II SAB/Wa 32/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi S. D. na bezczynność Naczelnej Rady Lekarskiej w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Naczelną Radę Lekarską do rozpatrzenia wniosku skarżącego S. D. z dnia [...] października 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Naczelnej Rady Lekarskiej na rzecz skarżącego S.D. kwotę 580 (słownie: pięćset osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący, zwany dalej "Wnioskodawcą", zarzucił Naczelnej Radzie Lekarskiej, zwanej dalej "Radą", bezczynność przy rozpatrywaniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej, sformułowanego w piśmie z [...] października 2023 r. W skardze Wnioskodawca, reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego, wniósł o: - zobowiązanie Rady do załatwienia wniosku - stwierdzenie że jej bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - zasądzenie od Rady na rzecz Wnioskodawcy zwrotu kosztów postępowania. W skardze zarzucono naruszenie wobec bezczynności Rady: - art. 10 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902), zwanej dalej "ustawą o informacji", w zw. z art. 52 ust. 4 ustawy z 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz.U. z 2021 r. poz. 1342 ze zm.), w zw. z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm.), w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że informację publiczną udostępnia się na wniosek a Rada udostępnia - w ramach informacji publicznej, w rozumieniu ustawy o informacji - dane zawarte w Centralnym Rejestrze Lekarzy, zwanym dalej "Rejestrem", o których mowa w art. 49 ust. 5 pkt 1, 2, 11-13, 22-25, 31-34 i 42-44 ustawy o izbach lekarskich - poprzez niewłaściwe zastosowanie; polegało ono na braku udostępnienia żądanej informacji wskutek: - nieuwzględnienia okoliczności, że przedmiotem wniosku były informacje, które z mocy prawa - na podstawie art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich - są publicznymi - podlegającymi udostępnieniu na podstawie ustawy o informacji; wniosek dotyczył bowiem informacji, o których mowa w art. 49 ust. 5 pkt 2 i w części pkt 12 wskazanej ustawy; - błędnego przyjęcia, że żądanie informacyjne "stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej, a w związku z tym wniosek ten nie podlega rozpoznaniu na zasadach i w trybie ustawy [...] o dostępie do informacji publicznej"; Wnioskodawca nie nadużywa tymczasem prawa; zwraca się nadto o udostępnienie informacji, które - z mocy art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich - są publicznymi; - wyciągnięcia negatywnych konsekwencji dla Wnioskodawcy z tego, że pismo z [...] października 2023 r. stanowiło kolejny wniosek o udostępnienie informacji z Rejestru; złożenie przedmiotowego wniosku jest natomiast konsekwencją uporczywego negatywnego załatwiania przez Radę spraw Wnioskodawcy – w tym wniosku z [...] kwietnia 2020 r. oraz [...] sierpnia 2023 r.; w związku z tym - w kolejnym wniosku - zwrócono się z żądaniem istotnie ograniczonym przedmiotowo - o zawarte w Rejestrze: imiona i nazwiska oraz numery Prawa Wykonywania Zawodu (dalej jako "PWZ"); - błędnego uznania, że przesłanką braku realizacji wniosku jest szeroki zakres wniosku - dotyczy w ocenie Organu: "wszystkich lekarzy", których dane znajdują się w Rejestrze; w świetle tymczasem art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich zakres żądania nie może być przesłanką negatywną załatwienia wniosku; podkreślono to w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 września 2020 r. (sygn. akt II SAB/Wa 286/20); ocenę tą podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 maja 2023 r. (sygn. akt III OSK 4004/21) - w sprawie, rozstrzygniętej wobec Rady ze skargi Wnioskodawcy; - błędnego uznania, że przesłanką braku realizacji wniosku jest jego szeroki zakres; Wnioskodawca zwrócił się tymczasem o udostępnienie danych nie tylko w ograniczonym zakresie - tylko wobec informacji, o których mowa w art. 49 ust. 5 pkt 2 i w części pkt 12 ustawy o izbach lekarskich - ale także o udostępnienie informacji o podstawowym charakterze: imionach i nazwiskach oraz PWZ lekarzy, ujętych w Rejestrze, - art. 61 ust. 1 i 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o informacji, w zakresie w jakim przepisy te gwarantują prawo do informacji publicznej oraz określają przesłanki jego ograniczania - poprzez niewłaściwe zastosowanie; polegało ono na uznaniu, że przesłanką ograniczenia prawa do informacji publicznej jest w niniejszej sprawie nadużycie prawa do informacji publicznej, podczas gdy: - w ustawie o informacji nie przewidziano przesłanki nadużycia prawa, zaś od korzystającej z prawa do informacji publicznej osoby nie można żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego; - okoliczności niniejszej sprawy pozwalają przyjąć, że całokształt działań Rady - od kwietnia 2020 roku - jest nakierowany na negatywną realizację wnoszonych przez Wnioskodawcę żądań informacyjnych; jeśli można zatem w niniejszej sprawie zidentyfikować nadużywanie prawa, to ma ono miejsce po stronie Rady - przejawia się w stosowaniu różnych instrumentów prawnych, zmierzających do negatywnego załatwienia żądań Wnioskodawcy; - za nadużycie prawa nie można postrzegać zwracania się o informację, które - z mocy prawa (art. 52 ust. 4 w zw. z art. 49 ust. 5 pkt 2 i pkt 12 ustawy o izbach lekarskich) - są publicznymi. Uzasadniając skargę wskazano: - we wniosku zwrócono się o udostępnienie informacji publicznej w zakresie imiona i nazwiska oraz numeru PWZ lekarzy, zawartych w Rejestrze, - Rada - pismem z [...] października 2023 r. - odpowiedziała: "(...) żądanie stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej, a w związku z tym wniosek ten nie podlega rozpoznaniu na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2023 r. o dostępie do informacji publicznej"; wskazano też: "(...) jest to kolejny Pana wniosek, który dotyczy udostępnienia z Centralnego Rejestru Lekarzy prowadzonego przez Naczelną Radę Lekarską informacji o lekarzach stanowiących wprawdzie informację publiczną, ale dotyczy wszystkich lekarzy, których dane znajdują się w tym rejestrze. Okoliczności sprawy tj. zakres żądanych informacji obejmujących dane wszystkich lekarzy w Polsce, wskazana forma udostępnienia danych oraz publicznie dostępne informacje o prowadzonej działalności gospodarczej wskazują, że celem tego wniosku nie jest uzyskanie informacji o sprawie publicznej, ale pozyskanie bazy danych o lekarzach, która prawdopodobnie zostanie wykorzystana dla celów komercyjnych, w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez [...]Sp. Z o.o., którą Pan zarządza i reprezentuje", - do dnia złożenia skargi (datowana [...] stycznia 2024 r.) Rada - w konsekwencji rozpatrzenia wniosku - nie udostępniła żądanej informacji, ani nie wydała decyzji administracyjnej, - żądane informacje są publicznymi - stosownie do art. 61 ust. 1 zd. 2 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1 ustawy o informacji, - przedmiotem żądań Wnioskodawcy były informacje, o których stanowi art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich; zgodnie z nim "Naczelna Rada Lekarska udostępnia informacje zawarte w Centralnym Rejestrze Lekarzy, o których mowa w art. 49 ust. 5 pkt 1,2,11-13, 22-25, 31-34 i 42¬44, w ramach informacji publicznej, w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej", - Wnioskodawca zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej w zakresie imion i nazwisk oraz numeru PZW zawartych w Rejestrze; to tylko niektóre z informacji, objęte zakresem art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich; wniosek dotyczył bowiem tylko tych informacji, o których mowa w art. 49 ust. 5 pkt 2 i w części pkt 12 wskazanej ustawy; zgodnie tymczasem z art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich, informacjami publicznymi, udostępnianymi na gruncie ustawy o informacji, są te, o których mowa w art. 49 ust. 5 pkt 1, 2, 11-13, 22-25, 31-34 i 42-44 ustawy o izbach lekarskich - w znacznie szerszym zakresie od ujętych we wniosku, - bezzasadne jest stanowisko Rady, jakoby Wnioskodawca nadużywał prawa do informacji publicznej; domagał się on udostępniania podstawowych informacji - dotyczących działalności samorządu zawodowego lekarzy, ściślej zaś wykonujących zawód zaufania publicznego osób; co więcej, znaczenie dostępności informacji, o które zwrócił się Wnioskodawca, podkreślił sam ustawodawca - w przywoływanym art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich, - nie można wobec tego przyjąć, że żądanie Wnioskodawcy może - obiektywnie rzecz biorąc - prowadzić do jakichkolwiek negatywnych skutków po stronie Rady; domaga się on bowiem informacji, które w art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich określono wprost jako publiczne - udostępniane na gruncie ustawy o informacji; zwrócono się zatem o informację, których kwalifikacja prawna nie budzi jakiejkolwiek wątpliwości; nadto ich dostępność odnotował sam ustawodawca; Rada winna była być - w świetle art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich - przygotowana, że przedmiotowe dane mogą stać się przedmiotem wniosków o udostępnienie informacji publicznej, - nie sposób przyjąć, że zakres wniosku jest szeroki i że może być jakkolwiek problematyczny dla Rady; Wnioskodawca zwrócił się tylko o kilka informacji - pozycji z katalogu, określonego w art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich; za nadużycie prawa nie może być postrzegane zwracanie się przez Wnioskodawcę o informację, które - z mocy prawa - zakwalifikowano jako publiczne, - negatywne załatwienie wniosku - także dotyczącego udostępnienia informacji, zawartych w Rejestrze - stało się już przedmiotem sądowej kontroli; ze skargi Wnioskodawcy zapadł wobec Rady wyrok o sygn. akt II SAB/Wa 286/20; uwzględniono nim skargę na bezczynność Rady; w tej sprawie zwrócono się o udostępnienie informacji z Rejestru; przy tym informacji o znacznie szerszym zakresie, niż ma to miejsce w niniejszej sprawie; w tamtej sprawie wniosek dotyczył bowiem udostępnienia informacji, o których mowa w art. 49 ust 5 pkt 1,2, 11-13, 22-25, 31-34 i 42-44 ustawy o izbach lekarskich; w wyroku o sygn. akt II SAB/Wa 286/20 stwierdzono m.in., że - w świetle art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich - (ewentualnie) szeroki zakres żądanej przez Skarżącego informacji publicznej "nie może być przesłanką negatywną"; na mocy wyroku o sygn. akt III OSK 4004/21 oddalono skargę kasacyjną Rady, podzielając stanowisko Sądu I instancji; w uzasadnieniu wskazano: "Żądanie [...] dotyczyło natomiast tylko tych danych, które art. 52 ust. 4 u.i.l. uznaje za informację publiczną podlegającą udostępnieniu w ramach u.d.i.p. Co do ewentualnych ograniczeń ilościowych żądanych danych, które podlegają udostępnieniu, podzielić należy końcowy akapit z przytoczonego wyżej fragmentu wyroku NSA z 29 kwietnia 2020 r. I OSK 1574/19, że ograniczenie takie pozostawałoby w sprzeczności z dyspozycją art. 61 ust. 3 Konstytucji RP", - po przywołanych wyrokach Rada w dalszym ciągu negatywnie załatwiła wniosek z [...] kwietnia 2020 r.; zakwalifikowała go bowiem jako dotyczący "informacji przetworzonej", w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o informacji; w tym zakresie podjęto uchwałę (decyzję administracyjną) z [...] października 2023 r. w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, wskazanej we wnioskach z [...] kwietnia 2020 r. oraz [...] sierpnia 2023 r., - w przywołanej uchwale negatywnie rozpatrzono także wniosek z [...] sierpnia 2023 r., który zawierał węższy, ograniczony zakres; obejmował bowiem jedynie informacje zawarte w Rejestrze, o których mowa w art. 49 ust. 5 pkt 1, 2, 11 (wyłączając informacje na temat numeru uchwały i daty jej podjęcia), 12 (wyłączając informacje na temat numeru uchwały i daty jej podjęcia), 13, 22- 25, 31- 34, 42-44 ustawy o izbach lekarskich, - Wnioskodawca złożył do sądu administracyjnego skargę na uchwałę Rady z [...] października 2023 r.; sprawa jest obecnie prowadzona pod sygn. akt II SA/Wa 2260/23, - Rada konsekwentnie i od dłuższego czasu załatwiał negatywnie podania Wnioskodawcy; to z [...] października 2023 r., zainicjowało nowe postępowanie; z uwagi na rzekomo szeroki zakres uprzednich wniosków, zwrócono się tylko o najważniejsze informacje - o imionach i nazwiskach lekarzy oraz o numerze PWZ, - w niniejszej sprawie Rada przyjęła, że wniosku nie można załatwić na gruncie ustawy o informacji z powodu rzekomego nadużycia prawa, - ponownie negatywnie załatwiono wniosek, choć w oparciu o kolejną, trzecią już przesłankę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowiska wyrażone w pismach skierowanych do Wnioskodawcy. Wskazano: - Rada - udzielając odpowiedzi na wniosek - nie kwestionowała, że żądana informacja stanowi informację, którą - zgodnie z art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich – udostępnia się w ramach informacji publicznej, w rozumieniu ustawy o informacji, ani też, że jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, będącym w jego posiadaniu; bezpośrednim powodem odmowy udostępnienia informacji nie było również, że wniosek z [...] października 2023 r. stanowił kolejny, dotyczący udostępnienia informacji publicznej z Rejestru, ani też szeroki zakres informacji objętej tym wnioskiem, - powodem odmowy udostępnienia informacji był całokształt okoliczności faktycznych sprawy; wskazywały one na próbę korzystania przez Wnioskodawcę z instytucji prawa dostępu do informacji publicznej dla realizacji celów innych niż wynikające z art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz ustawy o informacji; są nimi troska o dobro publiczne i prawo do przejrzystego państwa, jego struktur oraz jawność administracji i innych organów; stanowi to nadużycie prawa do informacji publicznej, - motywy rozstrzygnięcia Rady wskazano Wnioskodawcy w piśmie z [...] października 2023 r.; wyjaśniono w nim, że z danego powodu jego wniosek z [...] października 2023 r. nie podlega rozpoznaniu na zasadach i w trybie ustawy o informacji; treść pisma nie budzi wątpliwości; powodem odmowy realizacji żądania Wnioskodawcy było stwierdzenie - na podstawie okoliczności faktycznych sprawy - nadużycia przezeń prawa do informacji publicznej, - o nadużyciu prawa do informacji publicznej można mówić dopiero wówczas, gdy nie kwestionuje się samego prawa, lecz sposób czynienia z niego użytku, - błędny jest zatem zarzut Wnioskodawcy, dotyczący nieuwzględnienia przez Radę okoliczności, że: - przedmiotem wniosku były informacje, które z mocy prawa - na podstawie art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich - podlegają udostępnieniu na podstawie ustawy o informacji, - błędnego uznania, że przesłanką do braku realizacji wniosku skarżącego jest szeroki jego zakres, czy też wyciągnięcia negatywnych konsekwencji z faktu, że pismo z [...] października 2023 r. stanowiło kolejny wniosek o udostępnienie informacji z Rejestru, - dalej zamieszczono szersze rozważania, dotyczące charakteru i rozumienia pojęcia nadużycie prawa do informacji publicznej oraz argumentację przemawiającą – zdaniem organu – za tym, że - w przedmiotowej sprawie - nadużycie miało miejsce. Skargę rozpoznano w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.). Sąd zważył, co następuje: Bezczynność organu administracji publicznej (tak samo: innego podmiotu wykonującego zadania publiczne) – w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, albo – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego rozstrzygnięcia lub nie wykonano czynności, a w szczególności czy jest to następstwem zawinionej lub nie- opieszałości organu w ich podjęciu lub dokonaniu (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w ciągu 14 dni. W terminie tym, obowiązany do udzielenia informacji, powiadamia wnioskodawcę o ewentualnym braku możliwości jej przekazania w danym czasie oraz wskazuje, kiedy ją udostępni – nie później jednak niż po dwu miesiącach od wpływu wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o informacji). Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje natomiast w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy o informacji). W judykaturze ukształtował się pogląd, że – gdy żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy w istocie objętej pojęciem publiczna, bądź podmiot obowiązany nie dysponuje w ogóle żądaną informacją – powiadamia się o tym wnioskodawcę pismem (tak: wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r., o sygn. II SA 2867/02, publ. Wokanda 2003/6/33). Spory w danym zakresie rozstrzyga zaś sąd administracyjny, w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, od którego żądano informacji. W rozpatrywanym przypadku jest poza sporem stan faktyczny w jego istotnych elementach. Wnioskodawca zwrócił się mianowicie o udostępnienie określonych informacji (chodziło o imiona i nazwiskach oraz numery PWZ lekarzy, zawarte w Rejestrze), zaś Rada - do której wpłynęło podanie - nie udzieliła jej w zakresie żądania w terminie zakreślonym ustawą o informacji. Prezentowała przy tym stanowisko, że żądana informacja stanowi wprawdzie publiczną, jednak dane żądanie stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej. Wnioskodawca złożył też uprzednio szerszy wniosek, gdzie jego żądanie było przedmiotem oceny sądu administracyjnego – wydano prawomocny wyrok o sygn. akt II SAB/Wa 286/20. Okoliczności te przytoczono uprzednio - w ramach zreferowania treści skargi. W przedmiotowej sprawie Rada mylnie skonstatowała, jakoby nie była zobligowana załatwić wniosku w myśl reguł ustawy o informacji, jako wykraczającego poza ramy żądania udostępnienia informacji publicznej. Co trafnie podniesiono w skardze, w kwestii udostepnienia Wnioskodawcy informacji, która w części objęta jest obecnie wnioskiem, toczyło się postępowanie - zakończone prawomocnym wyrokiem o sygn. akt II SAB/Wa 286/20. Zobowiązano wówczas organ do rozpatrzenia żądania Wnioskodawcy – szerszego niż obecnie (aktualnie informacje z Rejestru tylko wobec informacji, o których mowa w art. 49 ust. 5 pkt 2 i w części pkt 12 wcześniej w pkt 1,2, 11-13, 22-25, 31-34 i 42-44 ustawy o izbach lekarskich) - w myśl przepisów ustawy o informacji, wobec brzmienia art. 52 ust. 4 ustawy o izbach lekarskich. Prawomocny wyrok w tej sprawie ma ten skutek, że w kolejnych postępowaniach - między tymi samymi stronami, w przedmiocie udostępnienia tej samej informacji - wiążąca jest ocena, wyrażona w uprzednim orzeczeniu (tak art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wobec takich uwarunkowań, bezzasadne było rozważanie przez Radę, czy kolejny wniosek nie stanowi nadużycia prawa, skoro - co wynika z odpowiedzi na skargę - zasadnie nie upatrywano tego w ponawianiu analogicznych żądań. Ocenę oparto natomiast na zastrzeżeniu, że żądana informacja – wobec jej zakresu i możliwości wykorzystywania - nie będzie pomocna dla celu, jakiemu ma służyć udostępnianie informacji publicznej (transparentność życia publicznego). Zdaniem organu, pozyskane dane mogą być przydatne dla celów komercyjnych – eksploatacji portalu internetowego, prowadzonego w ramach działalności Wnioskodawcy. Uzasadnione mogłoby być także w tym kontekście spostrzeżenie, że dane – w zakresie, w jakim chce je otrzymać Wnioskodawca - winny być pozyskiwane w trybie odrębnych regulacji – ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz.U. poz. 1641 ze zm.). W rozpatrywanej sprawie jednak jej realia w istotnym zakresie nie uległy zmianie wobec podlegającego już ocenie stanu, gdy Sąd zobligował Radę do rozpoznania uprzedniego, szerszego wniosku w myśl reguł ustawy o informacji. Nie dopatrzył się więc, aby miało miejsce nadużycia prawa wobec rodzaju i zakresu szerszego zresztą żądania. W tych uwarunkowaniach, formułowanie odmiennych ocen przez Radę – czy badający legalność jej działania Sąd - byłoby bezpodstawne. Kwestię tę – pomiędzy tymi stronami, w kontekście pozyskania konkretnego, szerokiego katalogu informacji - przesądza prawomocne orzeczenie sądu (wyrok o sygn. akt II SAB/Wa 286/20). W tej sytuacji, bezzasadne byłoby odnoszenie się przez Sąd do innych wywodów skargi. Ponieważ - wobec wpływu wniosku o udostępnienie informacji publicznej – nie uczyniono zadość żądaniu ani też nie wydano decyzji o odmowie jej udostępnienia zaś Rada nie kwestionuje nią dysponowania, zasadna jest konkluzja, że pozostaje ona w bezczynności. Sąd był więc obowiązany nakazać rozpoznania wniosku w stosownej formie. Błędnie kwalifikując żądanie Wnioskodawcy, jako niedotyczące udostępnienia informacji publicznej, naruszono przepisy prawa materialnego, określające, co stanowi informację publiczną (tak odpowiednio wskazane w skardze art. 61 ust.1 i art. 1 ust. 1 ustawy informacji), zaś - w tego następstwie - uchybiono wynikającym z ustawy o informacji terminom udostępnianie informacji publicznej (art. 13). Bezczynność organu miała przy tym charakter rażący. Skoro – wobec uprzedniego wniosku, obejmującego żądanie udostępnienia także informacji ujętych obecnie - zobowiązano Radę prawomocnym wyrokiem do rozpoznania żądania wedle reguł ustawy o informacji (co zresztą - wobec wcześniejszego wniosku - uczyniono a orzeczenie jest zaskarżone do sądu), oczywiście bezpodstawne było uznanie, jakoby następny wniosek - nie wykraczający poza uprzedni lecz węższy - stanowił nadużycie prawa. Zwłaszcza gdy - jak słusznie wskazuje Rada - owego nadużycia nie można było upatrywać w samym złożeniu nowego, węższego zakresowo wniosku. Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto w pkt 2 sentencji, w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 powyższej ustawy oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265). Do kosztów zaliczono wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 480 zł i wpis sądowy od skargi – 100 zł.