II SAB/Wa 320/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Asesor WSA Andrzej Kołodziej po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2005r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie dostępu do informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2004r. Z. L. zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o udostępnienie mu na podstawie art. 51 ust. 3 i 61 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, szczegółowych przepisów regulujących procedurę wystawiania przez Komendanta Głównego Policji pełnomocnictw procesowych, w tym zwłaszcza pełnomocnictw do występowania w imieniu Komendanta przed sądami administracyjnymi, a także o kompletną i oryginalną dokumentację opartą o ww. procedurę, dotyczącą wystawienia pełnomocnictwa nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004r. , upoważniającego B. Z. do zastępowania Komendanta Głównego Policji przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie z jego skargi na bezczynność organu w przedmiocie udzielenia informacji publicznej. Pismem z dnia [...] września 2004r. pełnomocnik Komendanta udzielił wnioskodawcy odpowiedzi na ww. wniosek podnosząc, że wszelkie kwestie dotyczące pełnomocników uregulowane są w rozdziale 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Zgodnie z art. 35 § 2 pełnomocnikiem osoby prawnej może być pracownik tej jednostki bez określenia innych kryteriów, zaś jego wyznaczenie nie wymaga spełnienia jakiejkolwiek dodatkowej procedury .oprócz realizacji zapisów powyższej ustawy. Podniósł również, że Z. L. bez uzasadnienia prawnego powołuje się na ustawę o dostępie do informacji publicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z. L. zarzucił Komendantowi Głównemu Policji bezczynność w sprawie jego wniosku z dnia [...] sierpnia 2004r. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie stwierdzając, że organ nie był dysponentem dokumentów, których udostępnienia domagał się skarżący, zatem nie mógł pozostawać w bezczynności, nie było zaś podstaw do wydania decyzji odmownej. Wskazał także, że skarżący nie występował z pisemnym wnioskiem o usunięcie ewentualnego naruszenia prawa na zasadzie art. 52 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Bezczynność organu na gruncie ustawy z dnia 6 września 200l r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie jej udzielenia (czyli organ najogólniej rzecz biorąc szeroko rozumianej administracji publicznej dysponujący informacją publiczną), takiej czynności nie podejmuje. Niewątpliwie Komendant Główny Policji jest organem zobowiązanym w rozumieniu ww. ustawy, zatem kwestią zasadniczą w rozpatrywanej sprawie jest ocena, czy wniosek skarżącego może zostać pozytywnie załatwiony przez udzielenie informacji publicznej w sytuacji, gdy nie dysponuje on taką informacją z tego względu, że kwestie udzielania pełnomocnictw przed sądami administracyjnymi regulują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. _ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W istocie więc wniosek skarżącego dotyczy udzielenia informacji o przepisach powszechnie obowiązującego prawa. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyjęcia, że Komendant Główny Policji pozostawał w bezczynności nie dysponując żądanymi informacjami, zaś dostęp do informacji o prawie czyli do treści aktów normatywnych, odbywa się na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 lipca 2000r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. Nr 62, poz. 718 ze zm.), natomiast nie ma tu zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. W tej sytuacji skarga na bezczynność organu jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.