II SAB/Wa 321/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi H. K. na bezczynność Komendanta Centrum Szkolenia Policji w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. o wyrównanie wypłaconego ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy 1. zobowiązuje Komendanta Centrum Szkolenia Policji w [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącej H. K. z dnia [...] listopada 2018 r. w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wnioskiem z dnia [...] listopada 2018 r. H.K. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca") wniosła do Komendanta [...] Policji w [...] (dalej także: "organ") o wyrównanie wypłaconego jej ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i urlopy dodatkowe z tytułu zwolnienia ze służby w Policji, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, opublikowany 6 listopada 2018 r. w Dz. U. z 2018 r. poz. 2102. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. H.K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Komendanta [...] Policji w [...] o wyrównanie wypłaconego jej ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i urlopy dodatkowe z tytułu zwolnienia ze służby w Policji, z uwagi na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. o sygn. akt K 7/15. Skarżący doprecyzował przy tym, iż żąda wypłaty należnej mu kwoty tego świadczenia, stanowiącej różnicę pomiędzy kwotą należną a faktycznie wypłaconą na podstawie niekonstytucyjnej normy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.), z uwzględnieniem należnych odsetek. W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała, że na podstawie rozkazu personalnego Komendanta [...] Policji w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. ze służby w Policji została zwolniona z dniem [...] stycznia 2011 r. Z tego tytułu, w oparciu o przepisy art. 115a ustawy o Policji, skarżącej został wypłacony ekwiwalent za niewykorzystane urlopy. Skarżąca wskazała, że w powołanym na wstępie wyroku Trybunału Konstytucyjnego - Trybunał stwierdził niekonstytucyjność art. 115a ustawy o Policji w zakresie zastosowania wskaźnika 1/30 do ustalenia stawki dziennej ekwiwalentu. Powoduje to bowiem, że ekwiwalent nie rekompensuje w pełni wartości uposażenia jakie otrzymałby policjant korzystając z urlopu w naturze. Zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2018 r. Komendant [...] Policji w [...] poinformował skarżącą, iż z uwagi na szczególnie skomplikowany charakter sprawy, zostanie ona załatwiona – stosowanie do przepisu art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; zwanej dalej: "k.p.a.") – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Skarżąca wystąpiła z ponagleniem z dnia [...] lutego 2019 r. do Komendanta Głównego Policji, zarzucając bezczynność Komendantowi [...] Policji w [...] w rozpatrzeniu jej wniosku. W ponagleniu skarżąca wniosła o: 1. zobowiązanie Komendanta [...] Policji w [...] do przeprowadzenia postępowania i wydania decyzji administracyjnej w sprawie o wypłacenie wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji, wyznaczając odpowiedni termin do jej załatwienia, 2. zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenia osób winnych bezczynności lub przewlekłości, a także podjęcie środków zapobiegających bezczynności lub przewlekłości w przyszłości. W odpowiedzi na ponaglenie z dnia [...] lutego 2019 r. Komendant [...] Policji w [...] pismem z dnia [...] lutego 2019 r. wskazał, że w dniu 6 listopada 2018 r. w Dzienniku Ustaw (poz. 2102) ogłoszony został wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. sygn. akt K 7/15, w którym orzeczono, że art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdanie drugie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Komendant [...] Policji w [...] poinformował, że omawiany wyrok TK spowodował zmianę treści przepisu art. 115a ustawy o Policji w ten sposób, że wyeliminował z systemu prawnego tę część przepisu prawa, która ustala wartość ułamkową miesięcznego uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym niezbędną do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy lub dodatkowy. W konsekwencji powstała luka w systemie prawnym, która wobec obowiązku działania organów administracji publicznej na podstawie przepisów prawa, uniemożliwia ustalenie wysokości należnego policjantowi zwalnianemu ze służby ekwiwalentu pieniężnego za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego. Sytuacja taka (brak podstaw prawnych do ustalenia wysokości ekwiwalentu pieniężnego) będzie miała miejsce aż do czasu ustanowienia przez ustawodawcę przepisu prawa, w którym wskazane zostanie, jak należy obliczać wysokość ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i dodatkowy (koniecznym będzie przyjęcie danego wskaźnika tych przeliczeń). Ponadto istotne znaczenie będzie miało ewentualne wprowadzenie przez ustawodawcę przepisów przejściowych, rozstrzygających, do jakich zdarzeń prawnych bądź też podmiotów nowe przepisy prawa znajdą zastosowanie, co w konsekwencji może skutkować koniecznością ponownego ustalenia wysokości omawianego ekwiwalentu i wypłaty różnicy w jego wysokości osobom, które taki ekwiwalent otrzymały na podstawie zakwestionowanej przez Trybunał Konstytucyjny regulacji. Komendant [...] Policji w [...] wskazał, że aktualnie brak jest możliwości pozytywnego rozpatrzenia zgłoszonego żądania. Jednocześnie informuję, że niezwłocznie po wejściu w życie regulacji określających sposób ustalania wysokości omawianego ekwiwalentu zostaną podjęte niezbędne działania zmierzające do załatwienia zainicjowanej powołanym na wstępie podaniem sprawy, o czym wnioskodawca zostanie odrębnie poinformowany (bez konieczności składania dodatkowego podania w tym zakresie). Pismem z dnia [...] marca 2019 r. Komendant Główny Policji poinformował skarżącą, iż analiza sprawy nie daje podstaw do uznania zarzutów przedstawionych w ponagleniu za uzasadnione. Zdaniem tego organu, po wydaniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. (Dz. U. z 2019 r., poz. 161), w systemie prawnym powstała luka, która uniemożliwia ustalenie wysokości ekwiwalentu pieniężnego należnego policjantowi zwalnianemu ze służby – za jeden dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz dodatkowego. Konieczne jest zatem wprowadzenie przez ustawodawcę przepisu prawa, w którym wskazane zostanie, jak należy obliczać wysokość tego świadczenia, jak również przepisów przejściowych, rozstrzygających, do jakich zdarzeń prawnych bądź też podmiotów, nowe przepisy prawa znajdą zastosowanie. W konsekwencji powoduje to, iż aktualnie brak jest możliwości pozytywnego rozpatrzenia żądania Skarżącego. W skardze z dnia [...] kwietnia 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca zarzucił Komendantowi [...] Policji w [...] bezczynność w rozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...] listopada 2018 r. poprzez rażące naruszenie: art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 k.p.a. polegające na przekroczeniu terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu administracyjnym. Skarżąca wniosła o: 1) zobowiązanie Komendanta [...] Policji w [...] do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi, 2) dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga, 3) na podstawie art.6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenia prawa (Dz. U. Z 2011 r. Nr 34, poz. 173) w związku z art. 149 p.p.s.a. - o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo że będą podstawy do umorzenia postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu 4) zasądzenie kosztów postępowania. Uzasadniając skargę podniesiono, iż sprawa zainicjowana wnioskiem skarżącej nie została rozstrzygnięta merytorycznie, bowiem organ nie wydał do dnia wniesienia skargi stosowanego aktu administracyjnego. Zdaniem skarżącej powoduje to, iż jej wniosek nie został rozpatrzony w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a., który określa maksymalny termin załatwienia sprawy, a także zasadę zaufania do organów administracji zawartą w art. 8 k.p.a. oraz zasadę szybkości postępowania, zawartą w art. 12 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji w [...], reprezentowany przez radcę prawnego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując prezentowane dotychczas stanowisko. W odpowiedzi na skargę organ podkreślił, że nie może być mowy o stanie bezczynności, a tym bardziej o działaniu z rażącym naruszeniem prawa, gdyż skarżąca została poinformowana o tym, że na obecnym etapie brak jest normy prawnej umożliwiającej realizację złożonego wniosku, a także o tym, że sposób załatwienia wniosku będzie uzależniony od sposobu wykonania wyroku Trybunału Konstytucyjnego przez organy stanowiące prawo. Organ wskazał, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. miał charakter wyroku zakresowego, które są orzeczeniami, w sentencji których Trybunał Konstytucyjny stwierdza zgodność albo niezgodność z konstytucją przepisu prawnego w określonym (podmiotowym, czasowym lub przedmiotowym) zakresie jego zastosowania. Organ podkreślił, że w przypadku wyroków zakresowych mamy do czynienia z przypisaniem atrybutu konstytucyjności lub niekonstytucyjności nie całej jednostce redakcyjnej tekstu prawnego, lecz jej określonemu fragmentowi, a dokładnie pewnej normie prawnej, którą można w całości lub części dekodować z określonego przepisu prawnego, wskazując jednocześnie, że przepisy prawne zazwyczaj wysławiają nie jedną normę prawną, lecz wiele, czy częściej elementy nie jednej normy, lecz wielu. Organ zaznaczył, że pewną odmianą wyroków zakresowych są tzw. wyroki częściowe, które są stosowane przez Trybunał Konstytucyjny, który podkreśla w nich konstytucyjność lub niekonstytucyjność pewnej części przepisu prawnego, przyjmując w sentencji formułę rozstrzygnięcia: "przepis (...) w części (...) jest zgodny/niezgodny z konstytucją". Organ wskazał, że we wskazanym wyroku z dnia 30 października 2018 r., Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że art. 115a ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala wysokość ekwiwalentu pieniężnego za 1 dzień niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego lub dodatkowego w wymiarze 1/30 części miesięcznego uposażenia, jest niezgodny z art. 66 ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 zdaniem drugim Konstytucji. Organ podkreślił, że Trybunał Konstytucyjny wydając przedmiotowy wyrok nie wskazał jaki przelicznik należy stosować, co oznacza, że ta kwestia została w gestii organów stanowiących prawo, które do dnia wniesienia skargi na bezczynność przez skarżącą H.K. jej nie uregulowały. W podsumowaniu, organ podkreślił, że rozkaz personalny Komendanta [...] Policji w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. był podstawą wyliczenia skarżącej należności pieniężnych - jako funkcjonariusza zwolnionego ze służby w Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w świetle przepisu art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej: "p.p.s.a."), odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W świetle normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie, sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Zgodnie z art. 12 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia. Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Zasada szybkości postępowania wyrażona w powyżej przytoczonym przepisie jest ściśle związana z regulacjami zawartymi w art. 35-38 k.p.a., nie może jednak pozostawać w sprzeczności z obowiązkiem organu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Niekiedy może to się wiązać z koniecznością dłuższego prowadzenia postępowania, wówczas - stosownie do treści art. 36 § 1 k.p.a. - organ obowiązany jest zawiadomić o tym strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. W art. 35 k.p.a. określone zostały terminy do załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej, a przepis ten zobowiązuje organy administracji publicznej do załatwiania spraw bez zbędnej zwłoki, co stanowi realizację zasady zawartej w art. 12 k.p.a. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później, niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania (art. 35 § 3 k.p.a.). Ponadto, w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie organ powinien podać stronom przyczyny zwłoki i wskazać nowy termin załatwienia sprawy, co wynika z art. 36 § 1 k.p.a., zaś ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Podkreślić trzeba też, że samo informowanie o niezałatwieniu sprawy w terminie nie chroni organu przed zarzutem przewlekłości postępowania, ponieważ działania organu w tym zakresie również podlegają kontroli sądu administracyjnego. W sprawach ze skargi na przewlekłość postępowania administracyjnego sąd administracyjny bada, czy podejmowane przez organ czynności zmierzają do należytego i szybkiego załatwienia sprawy. Natomiast z bezczynnością organu mamy do czynienia wtedy, gdy organ w ogóle nie podejmuje żadnych czynności. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Chociaż zgodnie z treścią art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, to przedmiotowa sprawa do dnia 8 kwietnia 2019 r., tj. do dnia wniesienia skargi na bezczynność, nie została zakończona poprzez wydanie decyzji, a czynności w niej podejmowane, opisane w skardze i znajdujące odzwierciedlenie w aktach administracyjnych, podejmowane były w kilkumiesięcznych odstępach czasu. W tej sytuacji, bezczynność, jakiej dopuścił się Komendant [...] Policji w [...] w załatwieniu sprawy, nie może budzić żadnych wątpliwości w świetle art. 35 § 1 k.p.a. W ocenie Sądu, działania Komendanta [...] Policji w [...] mieszczą się w zakresie pojęcia bezczynności, zwłaszcza, gdy weźmie się pod uwagę odstępy czasu pomiędzy poszczególnymi czynnościami. Wniosek skarżącej z dnia [...] listopada 2018 r. o wyrównanie wypłaconego ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe wpłynął do Komendanta [...] Policji w [...] w dniu 22 listopada 2018 r. Organ nie dokonał niezwłocznie czynności materialnotechnicznej w postaci wypłaty żądanego świadczenia, nie wydał też, w przewidzianym przez k.p.a. terminie, postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania (art. 61a k.p.a.) ani decyzji o odmowie wyrównania wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe. Rozpoznając skargę na bezczynność Komendanta [...] Policji w [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku skarżącej H.K. z dnia [...] listopada 2018 r. o wyrównanie wypłaconego ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe stwierdzić należało zatem, że organ nie rozpoznał wniosku skarżącej w formie przewidzianej przez przepisy prawa procesowego, tj. postanowienia lub decyzji. Podniesiony przez organ w odpowiedzi na skargę argument, że nie ma przepisów prawnych dających podstawę dokonania czynności materialno - technicznej, nie stanowi o braku bezczynności organu w rozpatrzeniu wniosku skarżącej w niniejszej sprawie. Jeśli, w ocenie organu postępowanie w sprawie wyrównania wypłaconego ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe nie może być wszczęte z jakichkolwiek przyczyn, organ - stosownie do art. 61a k.p.a. - winien wydać postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Od postanowienia takiego służy zażalenie. Postanowienie w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego strona może kwestionować przed sądem administracyjnym. W sytuacji zaś, gdy w ocenie organu brak jest podstaw do pozytywnego rozpatrzenia wniosku skarżącej, organ winien wydać decyzję administracyjną. Odmowa dokonania czynności materialnotechnicznej (przyznania uprawnienia) następuje bowiem w drodze decyzji administracyjnej. Niepodjęcie przez organ w ustawowym terminie żadnego działania, które umożliwiłoby stronie skarżącej jego kwestionowanie przed sądem administracyjnym w celu dochodzenia swych praw, stanowi o bezczynności w rozpatrzeniu wniosku. Dla stwierdzenia bezczynności organu w zakresie wydania stosownego aktu lub podjęcia czynności nie ma znaczenia fakt, z jakich powodów organ zwleka z realizacją wniosku, a w szczególności, czy zwłoka spowodowana jest zawinioną lub też niezawinioną przyczyną. Zaznaczyć przy tym należy, że okoliczności powołane w piśmie skierowanym do wnioskodawcy [...] lutego 2019 r., jak również w odpowiedzi na skargę, nie mogą być traktowane jak okres opóźnienia wynikający z przyczyn niezależnych od organu, o którym mowa w art. 35 § 5 k.p.a. Nie jest to zatem okres opóźnienia, którego nie wlicza się do terminów określonych w art. 35 § 1- § 4 k.p.a. Tym samym stwierdzić należało, że skarga na dzień jej wniesienia była zasadna i pozostaje zasadna na dzień orzekania w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Do Sądu nie wpłynęła jakakolwiek informacja od organu o dokonaniu czynności materialnotechnicznej (wypłaty), jak również wydaniu postanowienia lub decyzji. Z tego względu Sąd zobowiązał Komendanta [...] Policji w [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącej H.K. z dnia [...] listopada 2018 r. o wyrównanie wypłaconego ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i urlopy dodatkowe z tytułu zwolnienia ze służby w Policji w terminie 30 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu polegająca na niezałatwieniu sprawy w terminie określonym w art. 35 § 3 k.p.a. nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Wprawdzie organ nie podjął działania w ustawowym terminie, jak też nie zawiadomił o przyczynie niezałatwienia sprawy w terminie, jednakże z akt postępowania i z odpowiedzi na skargę nie wynika, aby działanie organu było nakierowane na pozbawienie wnioskodawcy uprawnień. Argumentacja organu, choć nie mogła wpłynąć na wynik sprawy dotyczącej bezczynności, nie stanowi jednocześnie przesłanki stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Trudność w rozpatrzeniu wniosku, na jaką organ wskazał w związku z wydanym przez Trybunał Konstytucyjny wyrokiem zakresowym, pozwala stwierdzić, że brak oczekiwanego przez skarżącego działania organu, nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Z tych względów Sąd nie znalazł także podstaw do wymierzenia Komendantowi [...] Policji w [...] grzywny. Zgodnie z art. 149 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 156 § 6. Użycie przez ustawodawcę w powołanym wyżej przepisie zwrotu "sąd (...) może" oznacza, że rozstrzygnięcie w przedmiocie grzywny lub przyznania od organu sumy pieniężnej ma charakter fakultatywny. Grzywna jest dodatkowym środkiem o charakterze dyscyplinująco-represyjnym, który powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach, wskazujących, że bez tej dodatkowej sankcji (dolegliwości finansowej) organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie Sądu w sprawie niniejszej, brak jest podstaw do przyjęcia, że organ nie podejmie po wydaniu wyroku wymaganych przez k.p.a. czynności w przedmiocie wniosku skarżącego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w punkcie 1 i 2 wyroku. W punkcie 3 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 151 powołanej ustawy.