II SAB/Wa 321/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 września 2024 r. sprawy ze skargi C. W. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] stycznia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę Pismem z [...] kwietnia 2024 r. C. W. (dalej: Skarżący) wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta [...] (dalej: Burmistrz) w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] marca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej. W przedmiotowym wniosku skarżący zwrócił się do sekretarza miasta [...] o udzielenie informacji, czy M. S. (sekretarz miasta [...]) lub M. G. (przewodniczący rady miasta [...]) otrzymali zawiadomienia od prokuratury o przedstawieniu zarzutów A. T. (burmistrzowi miasta [...]) podejrzanemu o czyn z art. 231 § 1 i art. 297 Kodeksu karnego lub inne zawiadomienie dotyczące śledztwa w związku z prowadzeniem i rozliczeniem inwestycji pod nazwą "[...]". Skarżący zwrócił się również o przesłanie kopii otrzymanych dokumentów związanych z powyższym pytaniem. Pismem z [...] kwietnia 2024 r. sekretarz miasta poinformował skarżącego o przekazaniu jego wniosku Burmistrzowi zgodnie z właściwością. Pismem z [...] maja 2024 r. Burmistrz zawiadomił skarżącego, że żądane wiadomości nie stanowią informacji publicznej. W swojej skardze Skarżący wniósł o zobowiązanie Burmistrza do udostępnienia wnioskowanej informacji, o stwierdzenie, że bezczynność Burmistrza miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W jej uzasadnieniu podniósł, że żądana informacja posiada przymiot publicznej i powinna zostać udostępniona. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniejsze stanowisko. W jej uzasadnieniu dodał, że nie można przypisać mu bezczynności, ponieważ nie był adresatem wniosku. Poza tym w jego ocenie Skarżący otrzymał bezpośrednią odpowiedź od sekretarza miasta, co przedmiotowo powinno wyczerpać zakres zainteresowania Skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 149 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) sąd, uwzględniając skargę na bezczynność w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do dokonania w określonym terminie czynności (§ 1 pkt 1) albo stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności (§ 1 pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Przepisy p.p.s.a. nie konkretyzują pojęcia nieostrego, jakim jest bezczynność. W doktrynie - w ślad za orzecznictwem - przyjmuje się, że bezczynność zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności sprawie lub, chociaż prowadził postępowanie, nie podjął wymaganej w danym stanie faktycznym czynności (por. T. Woś [red.], Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Warszawa 2011 r., s. 109). Na gruncie przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902; dalej: u.d.i.p.) bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy organ "milczy" wobec tego wniosku, tj.: • nie dokonuje czynności materialno-technicznej w postaci jej udostępnienia (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.), • nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia lub o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), • nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, że nie posiada żądanej informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.) lub że daną informację publiczną udostępnia się w trybie odrębnym niż określony w u.d.i.p. (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), • nie informuje wnioskodawcy w formie pisemnej, że żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.) lub • nie powiadamia wnioskodawcy o wysokości opłaty, o której mowa w art. 15 ust. 1 u.d.i.p. (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.). W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności ustalenie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Poza tym sąd musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, PPP nr 6/2012, s. 75 i n., oraz wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12). Nie budzi wątpliwości ani Sądu, ani Stron, że Burmistrz jako organ wykonawczy samorządu gminnego jest obowiązany na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej. Spór między Stronami dotyczy kwestii, czy żądana informacja posiada walor publicznej. W ocenie Sądu na to pytanie należy udzielić negatywnej odpowiedzi. Na podstawie art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w u.d.i.p. Za główny wzorzec egzegezy nieostrego pojęcia sprawy publicznej należy przyjąć treść art. 61 ust. 1 in principio Konstytucji, wedle którego obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej. Taką informację rozumie się bardzo szeroko, jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne lub do nich odnoszone (por. węzłowe wyroki NSA z 30 października 2002 r., sygn. akt II SAB 181/02, II SA 1956/02, II SA 2036/02 oraz II SA 2037/02). Art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wiąże jednakowoż pojęcie prawa do uzyskiwania informacji z działalnością podmiotów wskazanych w art. 61 ust. 1 Konstytucji, a nie wyłącznie z samymi podmiotami w oderwaniu od wykonywanej przez nie działalności (por. wyrok NSA z 5 kwietnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1587/17). Z treści wniosku Skarżącego wynika, że ów domagał się udzielenia informacji, czy konkretne osoby fizyczne otrzymały korespondencję z prokuratury w konkretnej sprawie, oraz udostępnienia jej treści. W ocenie Sądu stroną postępowania karnego nie może być organ, lecz jego piastun (co zasadnie podniósł Burmistrz w odpowiedzi na skargę), w związku z czym żądana przez Skarżącego korespondencja nie dotyczy spraw publicznych (tj. wykonywania władzy publicznej lub dysponowania środkami publicznymi), lecz sfery prywatnej jako kierowana do jednostki, a nie organu, instytucji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a. jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ przedmiotem skargi jest bezczynność.