II SAB/Wa 323/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie WSA Danuta Kania, Ewa Pisula – Dąbrowska, Andrzej Góraj (spraw.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2015 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Starosty Powiatu [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Starostę Powiatu [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego W. S.z dnia 23 lutego 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Starosty Powiatu [...] na rzecz skarżącego W. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Dnia 23 lutego 2014 r. W.S., powołując się na ustawę z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwrócił się z wnioskiem (przesłanym drogą elektroniczną) do Starosty Powiatu W. o udzielenie mu informacji publicznej. Wobec nieotrzymania odpowiedzi na powyższy wniosek W.S. wywiódł skargę do tutejszego Sądu na bezczynność organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc że nie popadł w bezczynność, bowiem nie wpłynął do niego sporny wniosek. W aktach sądowych znajduje się wydruk logów z serwera organu z dnia 23 lutego 2014 r., z którego wynika, że tego dnia, na adres poczty elektronicznej organu dotarła korespondencja od skarżącego, którą system informatyczny organu zakwalifikował jako spam i usunął. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługiwała na uwzględnienie. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu, w jego realiach faktycznych, sprowadzała się do oceny tego, czy strona wykazała, iż doręczyła organowi swój wniosek z dnia 23 lutego 2014 r. W pierwszej kolejności podkreślenia wymagała okoliczność, że dysponentem systemu komputerowego obsługującego urząd Starosty Powiatu W., w tym m.in. pocztę elektroniczną urzędu, jest organ. To prowadzi do konkluzji, iż w kontaktach z interesantami urzędu, tylko organ ponosi odpowiedzialność za ewentualne nieprawidłowości w działaniu własnego systemu informatycznego. Interesanci urzędu, nie mając wpływu na działanie tego systemu, nie mogą ponosić ewentualnych negatywnych następstw takich nieprawidłowości. Przechodząc do meritum sprawy wskazać należało, iż w toku postępowania sądowego wyjaśniono, iż strona w dniu 23 lutego 2014 r. przesłała wiadomość na adres elektroniczny organu, co potwierdza wydruk obrazujący wiadomości wysłane z adresu mailowego strony. Wyjaśniono także, że w dniu 23 lutego 2014 r. wiadomość wysłana przez skarżącego pocztą elektroniczną dotarła do serwera organu, obsługującego m.in. pocztę mailową, co potwierdza wydruk logów z tego serwera. Z przywołanego wydruku wynika też informacja, że system informatyczny organu zakwalifikował przesyłkę skierowaną przez skarżącego jako spam, i usunął ją. Z powyższych faktów wyłania się więc wniosek, iż strona w sposób skuteczny wniosła do organu swoje żądanie z dnia 23 lutego 2014 r. Przesyłka mailowa od wnioskodawcy dotarła bowiem do serwera organu. Bez wpływu na powyższe wnioski pozostaje fakt usunięcia spornej wiadomości przez system informatyczny obsługujący w organie pocztę elektroniczną. Strona nie może bowiem ponosić negatywnych konsekwencji nieprawidłowego działania systemu komputerowego działającego w urzędzie i obsługującego kontakt elektroniczny interesantów z urzędem. Interesanci organu nie posiadają bowiem żadnego wpływu na konfigurację tego systemu i wybór kryteriów kwalifikacji poczty mailowej jako spamu. W świetle powyższego uznać należało, że organ popadł w bezczynność w rozpoznaniu wniosku strony z 23 lutego 2014 r. Dla tego stwierdzenia bez znaczenia pozostaje zaś okoliczność, że bezczynności nie wywołała opieszałość organu, a awaria systemu informatycznego. Organ będzie więc zobowiązany do rozpatrzenia omawianego wniosku strony (treść wniosku znajduje się w aktach sprawy) zgodnie z nakazem zawartym w punkcie pierwszym uzasadnianego wyroku. Materia przyczyn leżących u podstaw braku rozpoznania wniosku strony ma natomiast wpływ na ocenę tego, czy bezczynność organu nosiła cechy bezczynności kwalifikowanej. W ocenie tutejszego Sądu, w realiach faktycznych sprawy nie sposób dopatrzyć się takiego kwalifikowanego rodzaju bezczynności po stronie organu. Nierozpoznanie wniosku strony nie wynikało bowiem ze złej woli organu, a jedynie z awarii systemu informatycznego obsługującego pocztę elektroniczną urzędu. Wobec powyższego brak było też podstaw do ukarania organu grzywną. W tym stanie sprawy, uznając iż organ popadł w bezczynność w rozpoznaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej, w zakresie objętym niniejszą skargą, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zaś o kosztach rozstrzygnął zgodnie z dyspozycją art. 200 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.