II SAB/Wa 324/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (sprawozdawca), Sędziowie WSA Janusz Walawski, Olga Żurawska-Matusiak, Protokolant, referent stażysta Katarzyna Skurzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2012 r. sprawy ze skargi G. H. na bezczynność Ministra Gospodarki w przedmiocie dostępu do informacji publicznej oddala skargę. Wnioskiem z dnia [...] marca 2012 r., przesłanym drogą elektroniczną, G. H. zwrócił się do Ministra Gospodarki – w trybie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1, art. 2, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 i 3, art. 6 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) – o udostępnienie informacji publicznej w zakresie następujących pytań: 1) czy Minister otrzymał pismo Sekretarza Rady Ministrów w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], za którym przekazano projekt uchwały Rady Ministrów w sprawie udzielenia zgody na podpisanie Traktatu o stabilności, koordynacji i zarządzaniu w Unii Gospodarczej i Walutowej? Jeżeli tak, zainteresowany poprosił o udostępnienie ww. pisma wraz z załącznikami; 2) czy Minister udzielał odpowiedzi na powyższe pismo? Jeżeli tak, wnioskodawca poprosił o udostępnienie takiego dokumentu; 3) czy Minister otrzymał załącznik do Protokołu podpisania Traktatu, który został przesłany w dniu [...] lutego 2012 r. Członkom Rady Ministrów? Jeżeli tak, zainteresowany poprosił o udostępnienie tego dokumentu; 4) czy Minister ustosunkował się do ww. załącznika? Jeżeli tak, wnioskodawca poprosił o udostępnienie tego dokumentu; 5) czy w Ministerstwie gospodarki powstały opinie, analizy lub inne dokumenty dotyczące ww. Traktatu? Jeżeli tak, zainteresowany poprosił o ich udostępnienie. W odpowiedzi na powyższy wniosek, w dniu [...] kwietnia 2012 r., drogą elektroniczną, poinformowano G. H., że w Ministerstwie Gospodarki trwają prace nad zgromadzeniem dokumentacji, które wymagają zaangażowania więcej niż jednej komórki organizacyjnej, to zaś wpływa na konieczność przedłużenia – na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej – terminu na realizację wniosku do dnia [...] maja 2012 r. W dniu [...] maja 2012 r., drogą elektroniczną, Minister Gospodarki przekazał G. H. odpowiedzi na pytania w zakresie od punktu 1 do punktu 4 jego wniosku z dnia [...] marca 2012 r. wraz z odpowiednimi dokumentami. Jednocześnie, organ powiadomił zainteresowanego o potrzebie sprecyzowania wniosku w części dotyczącej pytania 5, wskazując, że wniosek w tym zakresie nie jest jasny, bowiem nie wiadomo, o jakie konkretnie dokumenty chodzi, wszak sformułowanie "opinie, analizy i inne dokumenty" wymaga precyzyjnego określenia zarówno co do zakresu żądania, zważywszy na zmiany w procesie negocjacji Traktatu, jak i wskazania kryteriów pozwalających na ocenę posiadanej dokumentacji. Organ zaznaczył przy tym, że niesprecyzowanie wniosku w terminie 14 dni od otrzymania powiadomienia doprowadzi do umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej w zakresie punktu 5 wniosku z dnia [...] marca 2012 r. W dniu [...] czerwca 2012 r., drogą elektroniczną, G. H. wyjaśnił, kwestionując zasadność powyższego powiadomienia, że opinie, analizy i inne dokumenty, o które się zwrócił, dotyczą Traktatu i chciałby je otrzymać, niezależnie od tego, na jakim etapie negocjacji Traktat się znajdował i jaką jego nazwą posługiwano się w trakcie jego opracowywania. Wskazał, że nie zna posiadanych przez Ministra Gospodarki konkretnych dokumentów, a chciałby je poznać, by móc precyzyjnie określić swoje żądanie. Posiłkując się słowem "inne" w odniesieniu do nieznanych mu dokumentów, określił w ten sposób pisemną lub elektroniczną korespondencję w sprawie Traktatu, jaka jest w posiadaniu Ministra, i która została wytworzona przez pracowników Ministerstwa Gospodarki lub inne podmioty. W dniu [...] czerwca 2012 r., drogą elektroniczną, Minister Gospodarki zwrócił się do G. H. o wskazanie adresu do doręczeń pism w przedmiotowej sprawie. W dniu [...] lipca 2012 r., drogą elektroniczną, G. H., powołując się na art. 391 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), wskazał adres poczty elektronicznej, jako właściwy do doręczenia decyzji administracyjnej. W dniu [...] lipca 2012 r., drogą elektroniczną, Minister Gospodarki, procedując w kierunku wydania decyzji administracyjnej, mając na względzie art. 14 i art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, wezwał G. H. do uzupełnienia – w terminie 7 dni – braków formalnych wniosku z dnia [...] marca 2012 r., poprzez jego podpisanie, a także wskazanie adresu do korespondencji, informując także, że sprawy w postępowaniu administracyjnym można załatwiać również w formie dokumentu elektronicznego, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz. 565 ze zm.), co oznacza, że możliwe jest złożenie wniosku i prowadzenie korespondencji poprzez platformę e-PUAP. Wobec nieusunięcia braków formalnych wniosku, Minister Gospodarki, wykonując rygor wynikający z art. 64 § 2 kpa, w dniu [...] lipca 2012 r. pozostawił bez rozpoznania wniosek G. H. z dnia [...] marca 2012 r. w zakresie jego punktu 5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. H. jej przedmiotem uczynił bezczynność Ministra Gospodarki, polegającą na nierozpatrzeniu jego wniosku z dnia [...] marca 2012 r. w zakresie punktu 5 tego wniosku, podnosząc, że organ nie udzielił mu żądanej informacji publicznej, nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia ani też nie podjął zapowiadanej decyzji o umorzeniu postępowania. Zarzucił naruszenie art. 7 i art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 1 i 2, art. 7 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 2 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Skarżący przedstawił przebieg postępowania do dnia [...] lipca 2012 r. (do dnia nadania skargi w placówce pocztowej), załączając kopie prowadzonej w sprawie korespondencji elektronicznej i twierdząc, że wprawdzie wydanie decyzji o umorzeniu postępowania byłoby niezgodne z prawem, ale w przypadku zarzutu bezczynności istotne jest, czy organ w ogóle dokonał w ustawowym terminie jednej z czynności prawem przewidzianych. Wniósł o zobowiązanie Ministra Gospodarki do rozpatrzenia jego wniosku z dnia [...] marca 2012 r. w części dotyczącej punktu 5, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania według obowiązujących norm. Udzielając odpowiedzi na skargę, Minister Gospodarki wniósł o jej oddalenie, argumentując, że zarzut zwłoki organu nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż Minister dokonał w sprawie stosownego powiadomienia na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a wobec niesprecyzowania przez stronę wniosku z dnia [...] marca 2012 r. w zakresie jego punktu 5 w terminie 14 dni, podjęte w sprawie dalsze czynności w trybie kpa, zmierzające do wydania decyzji o umorzeniu postępowania, które w rezultacie doprowadziły do pozostawienia wniosku bez rozpoznania w przedmiotowej części, świadczą o bezzasadności skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego Państwa (ust. 3). Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat funkcjonowania organów władzy publicznej. Używając w art. 2 ust. 1 pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Przy czym owo "każdy" należy rozumieć jako każdy człowiek (osoba fizyczna) lub podmiot prawa prywatnego. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Oczywiście ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że Minister Gospodarki jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udzielenia informacji, mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3). Natomiast ocena, czy w niniejszej sprawie rzecz dotyczy informacji publicznej, ma podstawowe znaczenie w kontekście zarzutu bezczynności organu. Jakkolwiek oficjalna dokumentacja dotycząca Traktatu, w tym opinie, analizy, pisemne wystąpienia, protokoły negocjacyjne, zamierzenia programowe, ustalenia, etc., tworzy informację publiczną, dotyczy bowiem sfery faktów, została wytworzona w ramach sfery działalności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej na gruncie ustawy, zawiera informację o sposobie prowadzenia sprawy przez organ władzy wykonawczej (Ministra Gospodarki), etc., tworzy więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. "a" i pkt 3 lit. "d", będąc rodzajem informacji o sposobie realizowania spraw publicznych, podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych (co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP), to nie powinno jednak budzić wątpliwości, że w zbiorach podmiotu zobowiązanego znajdują się nie tylko dokumenty tworzące informację publiczną. Znajdujące się w zbiorach organu dokumenty mogą mieć bowiem postać dokumentów wewnętrznych, którym nie nadano oficjalnej formy, i które nie korzystają z przymiotu informacji publicznej. Mogą to być odręczne notatki, zapiski, robocze analizy i opinie opracowywane przez pracowników organu, które tworzą jedynie "bazę" dla powstających w oparciu o nie dokumentów końcowych, jako dokumentów oficjalnych, a tylko dokumenty oficjalne, w tym także urzędowe, posiadają przymiot informacji publicznej. Pojęcie "informacji publicznej" (art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej) jest pojęciem szerszym, niż "dokument urzędowy" (art. 6 ust. 2 przedmiotowej ustawy). Dokument urzędowy pozostaje tylko jednym z rodzajów informacji publicznej. Oznacza to, że nie każdy dokument znajdujący się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego będzie korzystał z waloru dokumentu urzędowego, tworzącego informację publiczną. Stanowić ją będą także inne dokumenty, niebędące dokumentami urzędowymi, ale spełniające kryterium "sprawy publicznej", jeżeli mają przymiot dokumentów oficjalnych, jak chociażby dokumenty rachunkowe, świadczące o wydatkowaniu publicznych środków finansowych. Zatem wśród żądanych przez skarżącego w punkcie 5 jego wniosku z dnia [...] marca 2012 r. opinii, analiz i innych dokumentów mogą być także te, które nie spełniają waloru dokumentu oficjalnego, a przecież w tym trybie nie może dojść do udostępnienia wszystkiego, co posiada organ, wszak nie wszystko stanowi informację publiczną. Dlatego tak istotne jest precyzyjne określenie żądania. O ile zawarte we wniosku z dnia [...] marca 2012 r. pozostałe pytania od punktu 1 do punktu 4 nie nasuwają wątpliwości, o tyle żądanie opinii, analiz lub innych dokumentów dotyczących Traktatu wskazuje na nieprecyzyjność wniosku w tym zakresie. Przede wszystkim konieczne było uściślenie, o jakie konkretnie dokumenty wnioskodawcy chodzi, bo ma to istotne znaczenie nie tylko dla ustalenia zakresu przedmiotowego stosowania ustawy, a więc tego, czy wniosek w tej części dotyczy tych opinii, analiz i innych dokumentów, które tworzą informację publiczną, ale także, czy zakres żądania nie wygeneruje po stronie podmiotu zobowiązanego dodatkowych kosztów udostępnienia informacji, a ponadto, czy ów zakres nie wpłynie na inną kwalifikację żądanej informacji – z prostej na przetworzoną, w zależności od podanego przez stronę kryterium jej udostępnienia. Są to okoliczności, które determinowały potrzebę dokładnego określenia zakresu żądania i w tym kontekście Minister Gospodarki w pełni zasadnie uznał, że zainteresowany winien doprecyzować swój wniosek w tej części. Jednak wątpliwości co do tego punktu wniosku istniały od chwili jego złożenia i powinny skłonić organ do podjęcia czynności w celu jego sprecyzowania już na etapie informowania strony o przedłużeniu terminu realizacji całego wniosku. Zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 1 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Stosownie zaś do treści art. 13 ust. 1 i 2 tej ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z przepisów tych wynika, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia na wniosek, jeśli informacja nie została wcześniej udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym. Realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej ma nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, chyba że istnieją powody, które uniemożliwiają udzielenie informacji publicznej bez nieuzasadnionej zwłoki. W takim przypadku podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, powiadamia wnioskodawcę w terminie 14 dni o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Należy przyjąć, że z chwilą doręczenia powiadomienia, o którym mowa w art. 13 ust. 2 ww. ustawy, wyznaczony w nim termin na realizację wniosku, a mieszczący się w terminie 2 miesięcy, uwalnia w tym czasie dysponenta informacji publicznej od zarzutu bezczynności. Powiadomienie wskazuje bowiem, że dysponent informacji publicznej proceduje w kierunku rozpatrzenia wniosku, które z przyczyn przez niego podanych nie może jednak nastąpić niezwłocznie. Powiadomienie w powyższym trybie winno być kwalifikowane w kategoriach czynności materialno – technicznej, poprzedzającej samo udzielenie informacji publicznej, jako że bezpośrednio zmierza do jej udostępnienia. Skierowanie zatem do wnioskodawcy powiadomienia o wydłużeniu terminu realizacji jego wniosku o dostęp do informacji publicznej świadczy o braku bezczynności podmiotu zobowiązanego, gdyby zainteresowany podniósł zarzut zwłoki organu w tym czasie. Natomiast bezskuteczny upływ wyznaczonego w powiadomieniu terminu i nieudzielenie informacji publicznej przez dysponenta informacji może świadczyć o jego zwłoce w zakresie rozpatrzenia wniosku i stanowić podstawę do złożenia skargi na bezczynność. Tymczasem Minister Gospodarki, mieszcząc się w terminie otwartym na realizację całego wniosku, dopiero po jego przedłużeniu, przeszedł do sprecyzowania żądania w zakresie punktu 5, co – jak zostało zaznaczone – winno nastąpić już w dniu [...] kwietnia 2012 r. Jakkolwiek stanowi to uchybienie organu, bo w ten sposób wydłużono czas procedowania w kwestionowanym przez skarżącego zakresie, niemniej nie świadczy jeszcze o zasadności skargi w niniejszej sprawie. Stosownie do treści art. 14 ust. 1 i 2 ww. ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Z cyt. norm wynika, że powiadomienie o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem, ze wskazaniem, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, obwarowane jest zarówno terminem, w którym wnioskodawca ma się ustosunkować do propozycji organu, jak i rygorem, który podlega zastosowaniu w przypadku niezłożenia wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu. Powiadamianie w tym trybie znajduje zastosowanie nie tylko w sytuacji braku możliwości zrealizowania wniosku w sposób lub w formie określonych przez zainteresowanego, ale także, gdy chodzi o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej, kiedy istnieje konieczność wykazania przez wnioskodawcę powodów, dla których spełnienie jego żądania udzielenia informacji publicznej byłoby szczególnie istotne dla interesu publicznego oraz w przypadku nieprecyzyjnie sformułowanych żądań. Dla przyjęcia, że podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej proceduje zgodnie z ustawą, wymagane jest, by powiadomienie o potrzebie sprecyzowania wniosku zostało opatrzone rygorem i terminem na jego realizację, wszak te elementy nie tylko determinują dalsze czynności procesowe podmiotu zobowiązanego, ale świadczą o skuteczności podejmowanego powiadomienia. Zamieszczenie tych elementów w powiadomieniu wpływa bowiem na dalszy tok procedowania, a wobec braku sprecyzowania wniosku – pozwala podmiotowi zobowiązanemu na podjęcie czynności zmierzających do wydania decyzji o umorzeniu postępowania o udzielenie informacji publicznej, co uzasadnia konieczność stosowania w tym zakresie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie. Omawiane powiadomienie należy kwalifikować jako czynność materialno – techniczną, zmierzającą bezpośrednio do udzielenia informacji bądź umorzenia postępowania, w zależności od stanowiska strony, a jego podjęcie z zachowaniem wskazanych elementów na tym etapie postępowania świadczy o braku bezczynności podmiotu zobowiązanego. Odpowiedź, jakiej udzielił skarżący w wyniku przesłanego powiadomienia o konieczności sprecyzowania wniosku, w rzeczy samej nie czyni zadość temu, co było celem powiadomienia, wszak strona nie tylko nie określiła w niej, o jakie konkretnie opinie, analizy i inne dokumenty dotyczące Traktatu jej chodzi, ale również nie wskazała żadnego kryterium, które mogłoby uszczegółowić wniosek w tej części, by w konsekwencji mogło dojść do jego realizacji. Co więcej, nadesłana odpowiedź wskazuje, że skarżący nie wie, o jakie opinie, analizy i inne dokumenty się zwrócił, co dodatkowo wzmacnia argumentację, że ogólnikowość wniosku w tej części i brak sprecyzowania nie pozwalają na jego zrealizowanie. Zawarte w omawianej odpowiedzi żądanie, by organ przedstawił skarżącemu, jakimi dokumentami dysponuje, należy traktować jako ewentualny nowy wniosek o udzielenie informacji publicznej, nie jest to natomiast stanowisko strony zmierzające do sprecyzowania złożonego wcześniej wniosku. Konieczność sprecyzowania wniosku nie wynikała jedynie z potrzeby ustalenia, czy wniosek w tej części dotyczy tych opinii, analiz i innych dokumentów, które tworzą informację publiczną, ale również z potrzeby, czy zakres żądania nie spowoduje dodatkowych kosztów udostępnienia informacji oraz, czy określony zakres żądania nie wpłynie na inną kwalifikację wnioskowanej informacji z uwagi na kryterium jej udostępnienia – z prostej na przetworzoną. Jeśli skarżący nie wiedział, o jakie dokumenty się zwraca i jakimi w tej mierze dysponuje organ, mógł w pierwszej kolejności zwrócić się o uzyskanie tego rodzaju informacji, by następnie w oparciu o nią zażądać tych dokumentów, które byłyby przedmiotem jego zainteresowania. Niesprecyzowanie wniosku w zakreślonym terminie przez skarżącego uprawniało Ministra Gospodarki do podjęcia dalszych czynności zmierzających do wykonania rygoru przewidzianego w art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a więc do procedowania w kierunku wydania decyzji o umorzeniu postępowania o udzielenie informacji publicznej w żądanym zakresie, o czym skarżący wiedział, prowadząc z organem korespondencję, po tym, jak wniosek nie został sprecyzowany wskutek podjętego przez organ powiadomienia. Złożona dokładnie w tym czasie skarga na bezczynność Ministra nie mogła zatem odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku, bowiem wszystkie te przypadki, w których ma dojść do wykonania zastrzeżonego w powiadomieniu rygoru umorzenia postępowania i w jego konsekwencji wydania przez podmiot zobowiązany kwalifikowanego aktu administracyjnego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz o umorzeniu postępowania), bezwzględnie wymagają własnoręcznego podpisu wnioskodawcy (podpisu elektronicznego) na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak winien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 kpa. Zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, do decyzji odmownej oraz o umorzeniu postępowania stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, co oznacza, że Kodeks ten ma zastosowanie do całego procesu wydawania decyzji, a więc także do kwestii usuwania braków formalnych wniosku o dostęp do informacji publicznej, o ile zobowiązany organ zmierza do wydania takiej decyzji (podjęcie decyzji administracyjnej w sytuacji niepodpisania wniosku wykazuje cechy działania organu z urzędu, co w przypadku postępowania wszczynanego jedynie na wniosek oznacza wydanie decyzji nieważnej – art. 156 § 1 pkt 2 kpa). Z kolei nieuzupełnienie braków formalnych wniosku w wyznaczonym terminie uprawniało Ministra Gospodarki do zastosowania rygoru wynikającego z art. 64 § 2 kpa i pozostawienia bez rozpoznania wniosku G. H. z dnia [...] marca 2012 r. w zakresie jego punktu 5. Reasumując, w przypadku zarzutu bezczynności istotne jest, czy organ w ogóle dokonał w ustawowym terminie jednej z czynności prawem przewidzianych. Minister Gospodarki podjął w sprawie stosowne powiadomienie na podstawie art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a wobec niesprecyzowania przez stronę wniosku z dnia [...] marca 2012 r. w zakresie jego punktu 5 w terminie 14 dni, dokonane w sprawie dalsze czynności w trybie kpa, zmierzające do wydania decyzji o umorzeniu postępowania, które w konsekwencji doprowadziły do pozostawienia wniosku bez rozpoznania w przedmiotowej części, wykluczają zarzut zwłoki organu i świadczą o bezzasadności skargi. Z tych względów, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.