II SAB/Wa 330/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. B. na bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia skargi z dnia 15 marca 2014 r. na działalność Centrum Usług Logistycznych p o s t a n a w i a odrzucić skargę Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. B. uczynił bezczynność Komendanta Głównego Policji polegającą na nierozpatrzeniu jego pisma z dnia 15 marca 2014 r. na nieterminowe załatwienie sprawy z zakresu prawa pracy przez Centrum Usług Logistycznych. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając tak zajęte stanowisko procesowe organ stwierdził m.in., że pismo skarżącego nie nosi ani cech zażalenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. ani też cech skargi przewidzianej w unormowaniach działu VIII k.p.a. Ponadto, jak stwierdził dalej organ, z treści pisma wynika, że było ono skierowane do Sądu Rejonowego w sprawie o charakterze cywilnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim samym zakresie, w jakim dopuszczalne jest wniesienie skargi na, określone w pkt 1-4a art. 3 § 2 P.p.s.a., akty administracyjne. Skargę można wnieść na następujące akty: decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak również na pisemne interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przedmiotem skargi W. B., wbrew twierdzeniom stron postępowania, jest bezczynność Komendanta Głównego Policji w przedmiocie rozpatrzenia skargi, w rozumieniu art. 227 k.p.a., tj. skargi na nienależyte działania podejmowane przez Centrum Usług Logistycznych. Wskazuje na to treść pisma z dnia 15 marca 2014 r., w którym skarżący formułuje zarzut opieszałości wobec ww. podmiotu i kwestionuje prawidłowość jego działań w sprawie z zakresu prawa pracy i jednocześnie składa w tym zakresie skargę do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o zajęcie przez ten organ stanowiska. Pismo to nie jest zatem zażaleniem składanym w toku postępowania administracyjnego unormowanym w art. 37 k.p.a. I tak, skarżący w końcowej części ww. pisma w sposób jednoznaczny zwrócił się Komendanta Głównego Policji o zajęcie stanowisko w opisanej obszernie sprawie zawisłej przed Sądem Rejonowym P. dotyczącej stosunków pracy ("pracowników przejętych ze zreorganizowanych jednostek Policji"). W sprawie tej, wedle twierdzeń skarżącego, Centrum Usług Logistycznych występuje jako strona. W konsekwencji, zdaniem WSA w Warszawie, przedmiot niniejszej skargi nie mieści się w przedstawionym powyżej katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne, jak również brak jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji sądową kontrolę (art. 3 § 3 P.p.s.a.). Oznacza to, że bezczynność w zakresie rozpatrzenia tego rodzaju skargi nie może być przedmiotem oceny sądu administracyjnego, ponieważ sama skarga załatwiana w trybie przepisów działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. : Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., oraz uzupełniająco, w zw. z treścią art. 237 § 4 k.p.a., także i przepisów art. 36 – 38 k.p.a., otwiera jedynie postępowanie skargowo – wnioskowe, w którym organ nie rozstrzyga w formach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1–4a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak stanowi bowiem przepis art. 227 k.p.a., przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie to ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności podejmowanych w postępowaniu skargowo – wnioskowym nie stosuje się przepisów działu II k.p.a. ("Postępowanie"), ponieważ w odróżnieniu od postępowania administracyjnego postępowanie skargowo – wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, ale czynnością materialno – techniczną, tzn. zawiadomieniem o załatwieniu sprawy (art. 238 § 1 k.p.a.), które nie zostało zaliczone przez ustawodawcę do aktów i czynności podlegających kontroli sądów administracyjnych. Tryb skargowo – wnioskowy (art. 221 i następne k.p.a.) jest jednocześnie jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie w sytuacji bezczynności organu w rozpatrzeniu tego rodzaju skargi skarżący również nie korzysta z ochrony sądowoadministracyjnej w ramach postepowania zainicjowanego skargą na bezczynność. Sprawa nie podlega zatem kognicji sądu administracyjnego, co w konsekwencji czyni skargę niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. Dodatkowo należy wskazać, że także i bezczynność organów administracji w zakresie nierozpatrzenia zażalenia złożonego w trybie art. 37 k.p.a. nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. jest bowiem szczególnym środkiem zaskarżenia, odrębnym od zażalenia unormowanego w art. 141-144 k.p.a. i służy szczególnemu celowi, a mianowicie zwalczaniu bezczynności organu administracji w toku postępowania administracyjnego. Wprawdzie tego rodzaju zażalenie jest także środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a., a jego złożenie jest warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność wnoszonej do sądu administracyjnego, lecz czym innym jest jednak wniesienie zażalenia jako warunku dopuszczalności skargi na bezczynność, a czym innym jest wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia tego rodzaju zażalenia. Ta ostatnie sytuacja została bowiem z wyraźnej woli ustawodawcy, również wyrażonej w art. 3 § 2 P.p.s.a., wyłączona spod kontroli sądów administracyjnych. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.