II SAB/Wa 330/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 września 2025 r. sprawy ze skargi Fundacji "[...]" z siedzibą w [...] na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę Fundacja "[...]" z siedzibą w [...] (dalej jako strona skarżąca lub Fundacja) pismem z dnia [...] grudnia 2024 r. wniosła do Ministra Sprawiedliwości (dalej jako organ) wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie treści umowy [...]. Organ w odpowiedzi na wniosek z [...] grudnia 2025 r., pismem z [...] grudnia 2024 r. poinformował stronę skarżącą, że przedmiotowa umowa została zawarta w dniu [...] stycznia 2021 r. pomiędzy Ministerstwem Sprawiedliwości a osobą fizyczną, a jej przedmiot stanowiło odbycie praktyki absolwenckiej w Departamencie Strategii i Funduszy Europejskich w okresie od [...] do [...] stycznia 2021 r. Ponadto organ wskazał, że treść umowy określała obowiązki stron, miesięczną wysokość wynagrodzenia i termin jego płatności, a także dane opiekuna praktykanta, a załącznikiem do umowy był program praktyki, zawierający zakres obowiązków praktykanta oraz cele praktyki. Strona skarżąca pismem z dnia [...] marca 2025 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Sprawiedliwości w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] grudnia 2024 r. o udzielenie informacji publicznej. Strona skarżąca w uzasadnieniu skargi wskazała, że pismo organu z [...] grudnia 2025 r. jest jedynym pismem organu, który otrzymała w związku ze złożonym wnioskiem, natomiast nie jest ono pismem udzielającym odpowiedzi na powyższy wniosek. W ocenie fundacji pismo organu stanowiące odpowiedź na złożony wniosek nie zawiera żadnych istotnych informacji o wnioskowanej umowie a jedynie opisuje standardowe elementy umowy. Wobec powyższego strona skarżąca uznała działanie organu za lekceważące, którego celem było jedynie formalne załatwienie wniosku, a nie faktyczne udzielenie informacji. Fundacja nadmieniła również, że organ udostępnia w swoim biuletynie informacji publicznej rejestr zawartych umów cywilnoprawnych, w których umieszczany jest przedmiot czy okres obowiązywania umowy, a więc już na podstawie samej treści tegoż rejestru, przed złożeniem wniosku Fundacja mogła ustalić, że umowa została zawarta z osobą fizyczną, dotyczyła praktyk absolwenckich i obowiązywała w okresie od [...] do [...] stycznia 2021 r. Natomiast jedyną nową informacją przekazaną w piśmie organu był departament, w którym miały miejsce praktyki, co nie jest samo w sobie szczególnie istotne i prawdopodobnie było możliwe do ustalenia na podstawie treści wewnętrznych rejestrów prowadzonych przez organ bez sięgania do treści umowy. W związku z powyższym Fundacja uznała, że wniosek z [...] grudnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej nie został prawidłowo rozpatrzony przez organ, a w związku z upływem ustawowego terminu na rozpatrzenie tegoż wniosku, organ pozostaje w bezczynności. Pismem z [...] kwietnia 2025 r. organ złożył odpowiedź na wniesioną przez Fundację skargę w której wyjaśnił, że strona słusznie zauważyła, ze część tych informacji, jak np. informacje o wysokości wynagrodzenia, zawiera rejestr umów cywilnoprawnych zawartych przez organ, który jest dostępny publicznie w BIP dlatego ta informacja została pominięta w udzielonej odpowiedzi. Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, oraz że bezczynność ta miała postać rażącego naruszenia prawa organ wyjaśnił, że okoliczności sprawy nie wskazują na to, aby w sprawie doszło do naruszenia prawa, tym bardziej by naruszenie to dokonane było w sposób oczywisty, drastyczny i w związku z brakiem jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Ponadto organ wskazał, że w ustawowym terminie została przekazana Fundacji informacja, która była objęta wnioskiem, a na adres korespondencyjny skarżącego zostanie przesłany skan wnioskowanej umowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługiwała na uwzględnienie. Wskazać należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej określa informację publiczną bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 i art. 61 Konstytucji RP informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Ustawa powyższa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej. W związku z tym, dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na prawo do informacji publicznej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, składa się również uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych, których definicja zawarta jest w art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy. Tak więc informacją publiczną jest zarówno informacji o działalności organów władzy publicznej, jak i treść dokumentów i innych materiałów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są więc nią też m.in treści dokumentów i materiałów bezpośrednio wytworzonych przez organy. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Ostatecznie to bowiem wnioskodawca określa formę, w jakiej organ ma mu udostępnić żądaną informację. Tak więc organ administracji publicznej, lub inny podmiot o jakim mowa w art.4 ust.1 omawianej ustawy, rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej mógł: 1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1), 2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2), 3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy), 4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy), 5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego, 6. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż nie posiada żądanej informacji, 7. powiadomić pismem wnioskodawcę, że istnieje odrębny od ustawy o dostępie do informacji publicznej tryb dostępu do żądanych danych. Bezczynność lub przewlekłość organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega więc z reguły na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje m.in. z uwagi na błędne zakwalifikowanie żądanej informacji jako nie posiadającej przymiotu informacji publicznej, błędne uznanie istnienia odrębnego trybu dostępu do informacji lub na błędne przeświadczenie że udostępnił ją w BIP, lub też na tym, że organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należało, iż okolicznością niesporną i nie budzącą wątpliwości Sądu było to, że adresat wniosku jest co do zasady zobowiązany do udostępniania informacji publicznej jak i to, że przedmiotem wniosku była informacja o takim właśnie charakterze. Odnosiła się bowiem do szeroko pojętej problematyki dysponowania środkami publicznymi. Stąd istota sporu na obecnym etapie postępowania sprowadzała się do oceny tego, czy – a jeśli tak to kiedy - organ rozpoznał wniosek inicjujący postępowanie, w jeden z w/w prawem przewidzianych sposobów. Jak wynika z literalnej treści wniosku, intencją jego autora było uzyskanie informacji "w zakresie treści umowy". Taką też informację – dotyczącą treści wyszczególnionej we wniosku umowy – zawierała odpowiedz pytanego organu zawarta w piśmie z dnia [...] grudnia 2024r. Organ powiadomił w nim wnioskodawcę o dacie zawarcia danej umowy, że jej stroną była osoba fizyczna, co było przedmiotem umowy a także, iż określała ona obowiązki jej stron, miesięczną wysokość wynagrodzenia i termin jego płatności, dane opiekuna praktyki oraz, że załącznik do umowy stanowił program praktyki zawierający zakres obowiązków praktykanta oraz cele praktyki. Powyższe informacje, jakie pytany organ udzielił wnioskodawcy na temat interesującej go umowy, zrealizowały w ocenie tut. Sądu obowiązek spoczywający na adresacie omawianego żądania. Nadto powyższej odpowiedzi organ udzielił zachowując ustawowy termin na udostępnienie informacji publicznej. Powyższe sprawia, że nie sposób zarzucić skutecznie organowi bezczynności w rozpoznaniu spornego wniosku. Wbrew twierdzeniom skargi, z treści wniosku inicjującego postępowanie nie sposób wywieść ponad wszelką wątpliwość, iż prawdziwą intencją wnioskodawcy było uzyskanie od organu pełnej treści spornej umowy. Literalna wykładnia żądania wskazuje wyłącznie na chęć uzyskania przez stronę informacji o umowie a nie chęć otrzymania jej odpisu. Skoro więc intencja strony nie została wyartykułowana w sposób na tyle dokładny, by nie budziła najmniejszych wątpliwości, skarżący na obecnym etapie postępowania nie może skutecznie zarzucać organowi braku zrealizowania prawdziwej intencji autora wniosku (która to intencja nie została de facto sformułowana w żądaniu). W tym miejscu szczególnego podkreślenia wymaga okoliczność, iż postępowanie prowadzone w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej charakteryzować powinno się szybkością. Uwzględniając powyższą zasadę, orzecznictwo sądów administracyjnych wypracowało ugruntowany pogląd, że w niniejszym postępowaniu (w odróżnieniu od zwykłego postępowania administracyjnego) nie zachodzi możliwość wzywania strony przez organ, do doprecyzowania żądania. Oznacza to, iż wniosek inicjujący postępowanie powinien być maksymalnie dokładnie i szczegółowo sformułowany. Skutków ewentualnych nieścisłości czy niedomówień żądania, nie może bowiem ponosić pytany podmiot. Zestawiając przywołane uwagi ze stanem faktycznym sprawy tut. Sądu doszedł do wniosku, iż organ nie znalazł się w bezczynności w rozpoznaniu spornego wniosku gdyż załatwił go w jeden z dopuszczalnych przez ustawę o dostępie do informacji publicznej sposobów i to jeszcze upływem ustawowego terminu. Stąd Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.).