II SAB/Wa 336/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2016 r. sprawy ze skargi D.Z. na przewlekłość Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpatrzenia skargi o przetwarzaniu danych osobowych 1. stwierdza, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych dopuścił się przewlekłości w załatwieniu wniosku skarżącej D.Z. z dnia [...] maja 2012 r., 2. stwierdza, że przewlekłość organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 3. wymierza Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych grzywnę w wysokości 2000 zł (dwa tysiące złotych), 4. oddala skargę w pozostałym zakresie, 5. zasądza od Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącej D.Z. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżąca D. Z. pismem z dnia [...] maja 2012 r. (doręczone organowi w dniu 17 maja 2012 r.). zwróciła się do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych ze skargą na przetwarzanie jej danych osobowych przez Centrum Medyczne [...] Sp. z o. o. z siedzibą w P. przy ul. [...] oraz Szkołę Podstawową nr [...] im. gen. [...] z siedzibą w W. przy ul. [...]. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych pismami z dnia [...] lipca 2012 r. zwrócił się do Centrum Medycznego [...] Sp. z o. o. (pismo nr [...]) oraz Szkoły Podstawowej nr [...] im. gen. [...] (pismo nr [...]) o udzielenie wyjaśnień w sprawie. O powyższych czynnościach poinformowano skarżącą pismem z tego samego dnia nr [...]. W odpowiedzi pismami z dnia [...] lipca 2012 r. Centrum Medyczne [...] Sp. z o.o. oraz Szkoła Podstawowa nr [...] im. gen. [...] (nr pisma [...]) przekazały organowi wyjaśnienia w sprawie. Następnie Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych pismem z dnia [...] października 2012 r. nr [...] poinformował skarżącą o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej, jak również pismami z tego samego dnia poinformował o powyższym Centrum Medyczne oraz Szkołę Podstawową nr [...]. W odpowiedzi na powyższe skarżąca pismem z dnia [...] listopada 2012 r. skierowanym do organu, podtrzymała swoje stanowisko ze skargi i odniosła się do zebranego materiału dowodowego wskazując szereg rozbieżności i niejasności. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych pismami z dnia [...] lutego 2013 r. zwrócił się do Centrum Medycznego [...] Sp. z o. o. (nr [...]) oraz Szkoły Podstawowej nr [...] (nr [...]) o udzielenie dalszych wyjaśnień, a także pismem z tego samego dnia nr [...]) poinformował skarżącą o powyższym. Centrum Medyczne [...] oraz Szkoła Podstawowa nr [...] pismami, odpowiednio, z dnia [...] lutego 2013 r. i [...] lutego 2013 r., przekazały dalsze wyjaśnienia. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych pismem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] skierował do Szkoły Podstawowej nr [...] wezwanie do uzupełnienie braków formalnych (brak podpisu), co dopełniono w siedzibie organu w dniu 1 marca 2013 r. Natomiast skarżąca zwróciła się pisemnie w dniu 27 marca 2013 r. do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie. Pismami z dnia [...] kwietnia 2013 r. poinformowano Centrum Medyczne [...] Sp. z o. o. (nr [...]) oraz Szkołę Podstawową nr [...] (nr [...]) i skarżącą (nr [...]) o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej. Skarżąca pismem z dnia 11 kwietnia 2013 r. skierowanym do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych odniosła się do zebranego materiału dowodowego, a pismem z dnia 23 lipca 2013 r. zwróciła się m.in. o udostępnienie akt sprawy. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej. Następnie pismami z dnia 5 sierpnia 2013 r. poinformowano Centrum Medyczne [...] Sp. z o. o. (nr [...]) oraz Szkołę Podstawową nr [...] (nr [...]) oraz skarżącą (nr [...]), że decyzja zostanie wydana po uprawomocnieniu się powyższego postanowienia. Skarżąca pismem z dnia 7 stycznia 2014 r. odniosła się do materiału zebranego w sprawie oraz załączyła kopie kolejnych dokumentów. Pismami odpowiednio z dnia 16 i 17 czerwca 2014 r. Skarżąca przesłała dodatkowe wyjaśnienia i wezwała do wydania decyzji. Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. [...] wystąpiono do Centrum Medycznego [...] o złożenie dodatkowych wyjaśnień, o czym pasmami z tego samego dnia poinformowano skarżącą (nr [...]) oraz Szkołę Podstawową nr [...] (nr [...]) o podjętych czynnościach. Centrum Medycznego [...] Sp. z o.o. odpowiedziało na powyższe pismem z dnia 21 lipca 2014 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2014 r. [...] zwrócono się do Centrum Medycznego [...] o doprecyzowanie powyższych wyjaśnień, o czym pismem z tego samego dnia nr [...] poinformowano skarżącą, zaś Centrum Medycznego [...] skierowało do organu dodatkowe wyjaśnienia pismem z dnia 1 września 2014 r. Następnie korespondencją z dnia 30 września 2014 r. poinformowano strony o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej. Pismem z dnia 11 października 2014 r. skarżąca skierowała do organu pismo, w którym ustosunkowywała się do zebranego w sprawie materiału oraz zmodyfikowała zakres skargi. Pismami z dnia 16 lutego 2015 r. skarżącą rozszerzyła zakres żądania, a także wniosła o poinformowanie o stanie sprawy. W związku z powyższym pismem z dnia [...] marca 2015 r. [...] wystąpiono do Centrum Medycznego [...] o złożenie dodatkowych wyjaśnień, o czym poinformowano skarżącą pismem z tego samego dnia nr [...]. Pismem z dnia 31 marca 2015 r. Centrum Medycznego [...] Sp. zoo. przekazało do biura GIODO dalsze wyjaśnienia. Pismem z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w związku z otrzymanymi wyjaśnieniami, Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zwrócił się z prośba o informację do Prokuratury Rejonowej [...] w W., o czym pismem z tego samego dnia nr [...] poinformowano skarżącą. Prokuratura Rejonowa [...] w W. przesłała odpowiedz pismem z dnia 1 czerwca 2015 r. Natomiast skarżąca pismem z dnia 16 lipca 2015 r., wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa i wydanie decyzji. Pismami z dnia 27 lipca 2015 r. poinformowano Centrum Medyczne [...] Sp. z o. o. (nr [...]) oraz Szkołę Podstawową nr [...] (nr [...]) i skarżącą (nr [...]) o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej. Pismem z dnia 10 sierpnia 2015 r. skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, zaś Prokuratura Rejonowa [...] w [...] pismem z dnia 31 sierpnia 2015 r. zmodyfikowała swoją odpowiedz na pismo z dnia 15 maja 2015 r. Pismem z dnia 12 listopada 2015 r. skarżąca wezwała ponownie organ o zaprzestanie naruszania prawa i wniosła o wydanie decyzji w rozpoznawanej sprawie. Następnie pismem z dnia 23 stycznia 2015 r. skarżąca zwróciła się z apelem o podjęcie takiego działania. Generalny Inspektor Ochrony danych Osobowych decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...], odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej z dnia[...] maja 2012 r. Skarżąca w dniu [...] lutego 2016 r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy pismem, a następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa. Pismami z dnia 14 kwietnia 2016 r. poinformowano strony o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] maja 2016 r., skarżąca D. Z. zarzuciła Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych bezczynność i przewlekłość w rozpoznaniu jej skargi z dnia [...] maja 2012 r. i zarzuciła organowi rażące naruszenie prawa, tj.: - art. 35 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. o ochronie danych osobowych, polegające na prowadzeniu przez organ postępowania administracyjnego w sposób przewlekły oraz pozostawaniu organu w bezczynności poprzez niezałatwienie sprawy bez zbędnej zwłoki, nadto rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy wskazanych w art. 35 § 3 k.p.a. w całym stadium postępowania, tj. w postępowaniu "pierwszoinstancyjnym", jak i w postępowaniu odwoławczym; - art. 36 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 22 ustawy o ochronie danych osobowych polegające na niezawiadomieniu jej o niezałatwieniu sprawy w terminie wskazanym w art. 35 k.p.a., niewskazaniu przyczyn zwłoki organu w rozpoznaniu sprawy, a także niewskazaniu nowego terminu załatwienia sprawy w całym stadium postępowania; - art. 8 k.p.a. w zw. z art. 22 ustawy polegające na prowadzeniu całego postępowania przez organ w sposób nie budzący jej zaufania do władzy publicznej, udzielaniu błędnych i wzajemnie sprzecznych informacji, niewydawaniu decyzji pomimo udzielenia w tym zakresie pisemnych informacji, iż materiał dowodowy zgromadzony w sprawie wystarcza do jej wydania; - art. 9 k.p.a. w zw. z art. 22 ustawy polegające na nie informowaniu jej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania przed organem, a także nie udzielanie jej niezbędnych wyjaśnień i wskazówek w sprawie; - art. 10 k.p.a. w zw. z art. 22 ustawy polegające na nie zapewnieniu jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania prowadzonego przed Organem, a ograniczenie się tylko do przesyłania lakonicznych pisemnych powiadomień, iż "został zgromadzony materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji administracyjnej "; - art. 11 k.p.a. w zw. z art. 22 ustawy polegające na nie wyjaśnianiu jej w całym stadium postępowania zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy; - art. 12 k.p.a. w zw. z art. 22 ustawy polegające na prowadzeniu postępowania bez zastosowania zasady wnikliwości i szybkości, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, co skutkowało wielokrotnym, długotrwałym i żaden sposób nieuzasadnionym przekroczeniem ustawowych terminów do załatwienia sprawy, nadto dopuszczeniem się bezczynności, wydaniem decyzji po blisko 4 (czterech) latach od dnia złożenia wniosku, a następnie nie wydanie decyzji w postępowaniu odwoławczym (przy ponownym rozpoznaniu sprawy) w ustawowym terminie w sytuacji, gdy zbadanie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w całym jej stadium, nie wymagało przeprowadzenia długotrwałych i skomplikowanych czynności dowodowych (np. ekspertyz, opinii biegłych, zeznania świadków, poszukiwanie dokumentów, etc.), ani też uzyskania wiadomości specjalnych, gdyż – jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie – jedynym koniecznym i uzasadnionym w tych okolicznościach działaniem organu, zmierzającym do ustalenia stanu faktycznego sprawy, było zwrócenie się o udzielenie pisemnych wyjaśnień do obydwu podmiotów, przetwarzających jej dane osobowe, co zajęło organowi łącznie prawie 45 (czterdzieści pięć) miesięcy. W tej sytuacji wniosła o: 1. stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania oraz bezczynności w całym stadium postępowania; 2. stwierdzenie, że bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zobowiązanie organu do wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie w postępowaniu odwoławczym (po ponownym rozpoznaniu sprawy) najpóźniej w terminie 14 (czternastu) dni od dnia doręczenia organowi wyroku Sądu; 4. zobowiązanie organu do zarządzenia wyjaśnienia przyczyn oraz ustalenia osób winnych niezałatwienia sprawy w terminach ustawowych, a także podjęcia środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości, nadto do pociągnięcia do odpowiedzialności porządkowej oraz dyscyplinarnej pracownika organu, który z nieuzasadnionych przyczyn nie załatwił sprawy w ustawowym terminie oraz nie dopełnił obowiązku, wynikającego z art. 36 k.p.a.; 5. na podstawie art. 6 pkt 8 ustawy z dnia 20 stycznia 2011r. o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa w zw. z art 149 ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi o orzeczenie, iż przewlekłe prowadzenie postępowania oraz bezczynność w sprawie, miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, pomimo że będą ewentualnie podstawy do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie, dotyczącym zobowiązania organu do wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym, jeśli taka decyzja zostanie wydana przez organ po wniesieniu niniejszej skargi do Sądu; 6. przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 19.498,90zł stanowiącej równowartość kwoty obliczonej na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi; 7. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej określonej w ww. przepisach, a to z uwagi na niezbędny nakład pracy adwokata, czas poświęcony na przygotowanie się do prowadzenia sprawy, wkład pracy adwokata w przyczynienie się do wyjaśnienia okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, rodzaj i zawiłość sprawy oraz obszerność zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W obszernym uzasadnieniu – wskazując na opisany powyżej stan faktyczny – rozwinięto zarzuty, powołano się na stanowisko judykatury co do stanu bezczynności i przewlekłości oraz na przepisy regulujące te kwestie oraz podano, że sprawa nie była skomplikowana, a organ w sposób świadomy i celowy nie podejmował czynności. Ponadto skarżąca wyczerpała środki zaskarżenia i wskazała, że możliwe jest prowadzenie postepowania zarówno w przedmiocie bezczynności, jak i przewlekłości powołując się m.in. na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2013 r. sygn. akt I OSK 1495/13, zaś organ już wielokrotnie dopuszczał się przewlekłości i bezczynności, o czym świadczą powołane wyroki sądowe i nie odniosło to żadnego skutku. Zaś co do przyznania odszkodowania stwierdzono, że ma to stanowić "niejako swego rodzaju karę dla bezczynnego Organu, który w sposób świadomy narusza prawo (...), a koszty postępowania są uzasadnione skomplikowanym charakterem sprawy. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne podał, że aktualnie – wobec wydania decyzji – nie można już mu przypisać bezczynności oraz nie można mu przypisać przewlekłości, bowiem nie można przypisać, by w sprawie podejmował czynności w sposób nieefektywny lub pozorny i powołał się na obowiązek organu wynikający z art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a. Ponadto organ podejmował czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zwracając się wielokrotnie do skarżonych podmiotów o uzupełnienie wyjaśnień celem wydania decyzji administracyjnej i przyczynę tego stanu rzeczy można również upatrywać w kilkukrotnym modyfikowaniu zakresu skargi przez skarżąca, a także korespondencji, na skutek której wydanie decyzji było kilka razy przekładane celem uzupełnienia materiału dowodowego. Stąd też wnioski i dowody dosyłane przez skarżąca były zawsze brane pod uwagę przy kolejnych czynnościach urzędowych, tym samym w sposób nieunikniony przyczyniając się do przedłużenia postępowania. Chybiony jest również zarzut nie wyjaśniania zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy, ponieważ skarżąca była informowana nie tylko o samych czynnościach, ale i przyczynach ich podejmowania np. konieczności uzyskania j dodatkowych wyjaśnień od skarżonych podmiotów, czy wystąpienia o informację do prokuratury. Ponadto skarżąca wielokrotnie zapoznawała się z aktami postępowania w siedzibie organu i w treści swojej skargi nie wskazała konkretnych pytań czy wątpliwości, które pozostałyby bez odpowiedzi. W zakresie zarzutu prowadzenia postępowania z rażącym naruszeniem prawa na podstawie art. 6 pkt 8 ustawy o odpowiedzialności majątkowej funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U z 2011 r., Nr 34, poz. 173, z późn. zm.) w zw. z art 149 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wskazano, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skierowane do organu na podstawie art. 37 k.p.a., wpłynęło do organu dnia 11 kwietnia 2016 r. (w terminie 14 dni od dnia sporządzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Pismem z dnia 14 kwietnia 2016 r. poinformowano strony o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej, przy czym wskazano 7-dniowy termin na zapoznanie się z materiałem zgromadzonym w sprawie. Po otrzymaniu wszystkich zwrotnych potwierdzeń odbioru oraz upłynięciu stosownego 7-dniowego terminu rozpoczęto przygotowywanie decyzji merytorycznej, którą wydano dnia [...] czerwca 2016 r. Dodano również, że z każdym rokiem wzrasta liczba skarg do Biura GIODO, a ponadto Generalny Inspektor podejmuje wiele działań w zakresie poszerzania świadomości obywateli na temat ochrony danych osobowych, co przekłada się nie tylko na rosnącą liczbę wpływających do Biura GIODO skarg, ale także próśb o interwencję oraz wniosków o wydanie opinii. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod kątem przewlekłości załatwienia wniosku skarżącej D. Z. z dnia [...] maja 2012 r. zasługuje na uwzględnienie i na samym wstępie stwierdzić należy, że jeśli skargę złożono na przewlekłość i bezczynność organu, to w sytuacji, kiedy organ przestał już być bezczynny po jej złożeniu, sprawę należy rozpatrywać pod katem przewlekłości, która jest pojęciem szerszym, aniżeli bezczynność. Powyższe stanowisko jest zbieżne ze stanowiskiem judykatury (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 1002/14, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 3086/15). | Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. | |Dz. U. z 2016 r., poz. 718), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w | |sprawach skarg na: | |1. decyzje administracyjne; | |2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia | |rozstrzygające sprawę co do istoty; | |3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela| |o niedopuszczalności ogłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego | |zarzutu; | |4. inne niż określone w pkt 1 – 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających| |z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 | |czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.) oraz postępowań określonych w działach| |IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm.) oraz postępowań, do których | |mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; | |4a.pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane | |w indywidualnych sprawach; | |5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego | |i terenowych organów administracji rządowej; | |6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu | |administracji publicznej; | |7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; | |8 bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w | |przypadku określonym w pkt 4a; | |9. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 – 3 aktów lub czynności z | |zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania | |administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w| |działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy | |powołanych ustaw. | |Z przewlekłością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia danej czynności, nie podejmuje jej w | |terminach określonych przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut przewlekłości powinien się pojawić wówczas, gdy organ, | |będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia określonej czynności w zakreślonym terminie i prowadzenia samego postępowania w | |sposób należycie aktywny, nie przejawia właściwego zaangażowania w jej załatwienie, zaś z drugiej strony nie pozostaje w bezczynności, | |tj. całkowicie pasywny w prowadzeniu sprawy, czy też inaczej rzecz ujmując, nie "milczy" w sprawie. W myśl art. 12 § 1 k.p.a., organy | |administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do | |jej załatwienia, a sprawy nie wymagające zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie (§ 2). | |Reasumując, przewlekłość postępowania to brak po stronie organu właściwiej koncentracji w szybkości prowadzenia postępowania | |administracyjnego. Innymi słowy, jest to ze strony organu niedochowanie należytej staranności w takim zorganizowaniu procedowania, aby | |zakończyć je w rozsądnym terminie. | |Wskazać dalej należy, że w myśl art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. | |Niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem| |wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się | |postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ (§ 2). Z kolei załatwienie sprawy | |wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie | |później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania| |odwołania (§ 3). Zatem z przytoczonych powyżej przepisów wynika jedna z podstawowych zasad postępowania administracyjnego nakładająca | |na organy administracji publicznej obowiązek szybkiego i wnikliwego działania, z drugiej zaś strony w sposób jednoznaczny określono w | |nich terminy i sposób działania. Wobec powyższego przewlekłe prowadzenie postępowania, wskazane już wyżej w art. 3 § 2 pkt 8 cytowanej | |ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dotyczyć będzie okresu do upływu terminu załatwienia sprawy. | |Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że po stronie organu wystąpiły przesłanki przewlekłości| |postępowania. Do wniosku takiego prowadzi analiza wszystkich czynności usystematyzowanych w porządku chronologicznym, a przedstawionych| |już powyżej w stanie faktycznym sprawy. Otóż Centrum Medyczne [...] Sp. z o.o. oraz Szkoła Podstawowa nr [...] im. gen. [...] pismami z| |dnia 19 lipca 2012 r. przekazały organowi wyjaśnienia w sprawie, zaś Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych pismem z dnia 19 | |października 2012 r. poinformował skarżącą o zebraniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej, a | |zatem dopiero po 3 miesiącach od otrzymania odpowiedzi od powyższych podmiotów. | |Następnie skarżąca skierowała w dniu 10 listopada 2012 r. pismo do organu i podtrzymała swoje stanowisko ze skargi oraz odniosła się do| |zebranego materiału dowodowego wskazując na szereg rozbieżności i niejasności, zaś Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych | |ponownie dopiero po niecałych 3 miesiącach zwrócił się pismami z dnia 1 lutego 2013 r. do Centrum Medycznego [...] Sp. z o. o. oraz do | |Szkoły Podstawowej nr [...] o udzielenie dalszych wyjaśnień. | |W dalszej kolejności zauważyć należy, że organ pismem z dnia 5 kwietnia 2013 r. poinformował m.in. skarżącą o zebraniu materiału | |dowodowego wystarczającego do wydania decyzji, lecz uczynił to dopiero po upływie przeszło 1 miesiąca od uzupełnienia braków formalnych| |w dniu 1 marca 2013 r. przez Szkołę Podstawową nr [...]. | |Zauważyć również należy, że organ pismami z dnia 5 sierpnia 2013 r. poinformował Centrum Medyczne [...] Sp. z o.o. oraz Szkoła | |Podstawowa nr [...], że decyzja zostanie wydana po uprawomocnieniu się postanowienia z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], którym | |odmówiono uwzględnienia wniosku skarżącej, jednakże przez przeszło 11 miesięcy Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych nie wykonał| |żadnej czynności, bowiem dopiero pismem z dnia 16 lipca 2014 r. zwrócił się do Centrum Medycznego [...] o złożenie dodatkowych | |wyjaśnień. | |Nie można też przejść obojętnie wobec faktu, że skarżąca pismem z dnia 11 października 2014 r. skierowała do organu pismo, w którym | |ustosunkowywała się do zebranego w sprawie materiału oraz zmodyfikowała zakres skargi, zaś pismem z dnia 16 lutego 2015 r. rozszerzyła | |zakres żądania, a także wniosła o poinformowanie o stanie sprawy. Tymczasem organ dopiero pismem z dnia 25 marca 2015 r. | |wystąpił do Centrum Medycznego [...] o złożenie dodatkowych wyjaśnień. | |Zatem pismo to wystosowano dopiero po przeszło 5 miesiącach od czasu wysłania przez skarżącą pisma z dnia11 października 2014 r. | |Z kolei Centrum Medyczne [...] nadesłało odpowiedź pismem z dnia 31 marca 2015 r., zaś organ po przeszło półtora miesiąca, bo pismem z | |dnia 15 maja 2015 r. zwrócił się z prośbą do Prokuratury Rejonowej [...] w W. o nadesłanie stosownej informacji. Informacja powyższa | |została przesłana organowi, a następnie zmodyfikowana informacją za pismem z dnia 31 sierpnia 2015 r. | |Natomiast Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych odmówił uwzględnienia wniosku skarżącej z dnia [...] maja 2012 r. dopiero | |decyzją wydaną w dniu [...] lutego 2016 r. nr [...]. Zatem ponownie prowadził sprawę przewlekle, ponieważ nastąpiło to po przeszło 5 | |miesiącach od otrzymania odpowiedzi z prokuratury. | |Następnie skarżąca w dniu [...] lutego 2016 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ, zaś dopiero po upływie | |przeszło 3 miesięcy (po złożeniu skargi do Sądu), bowiem w dniu [...] czerwca 2016 r., Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych | |wydał decyzję nr [...]. | | | | | |Skoro zatem przez okres przeszło 4 lat organ nie był w stanie rozpatrzeć skargi D. Z., zaś znakomita większość prowadzonych czynności | |były wykonywana ze znacznym przekroczeniem ustawowych terminów i często poprzez ich powielanie, to działanie takie miało charakter | |pozorny, świadczący ewidentnie – w ocenie Sądu – o opieszałości i niczym nieuzasadnionej zwłoce, co z kolei prowadzi do wniosku o | |prowadzeniu postępowania w sposób zdecydowanie przewlekły. Ponadto Sąd nie dopatrzył się w rozpoznawanej sprawie żadnych obiektywnych | |powodów prowadzenia sprawy tak długo, bowiem nie była ona skomplikowana czy też uwarunkowana wielością i zakresem czynności a skoro | |tak, to naruszono zasadę niezbędnej koncentracji w rozumieniu art. 12 k.p.a. | |Ponadto analogicznie jak w sprawach dotyczących bezczynności organu, w postępowaniu oceniającym przewlekle prowadzenia postępowania | |należy brać pod uwagę fakt dokonania określonych czynności kończących postępowanie, czy też zmierzających do jego zakończenia, a także | |możliwość ich podejmowania. Natomiast w rozpoznawanej sprawie charakter sprawy w żadnym wypadku – w zestawieniu z wykazaną już wyżej | |opieszałością pomiędzy poszczególnymi czynnościami procesowymi – nie uzasadniał tak długiego prowadzenia sprawy. | |Na marginesie zauważyć należy, że wobec tak ustalonego stanu faktycznego organ nie wykonał ponadto obowiązku wynikającego z art. 36 § 1| |k.p.a., jak również – ewentualnie – z art. 36 § 2 k.p.a. i z tego też powodu należało uznać przewlekłość postępowania jako | |kwalifikowaną, tj. z rażącym naruszeniem prawa, bowiem brak wykonania obowiązku z cytowanych powyżej przepisów prawa świadczy – w | |ocenie Sądu – o lekceważeniu skarżącej i naruszeniu prawa w sposób oczywisty. | |Nie bez znaczeniu jest tu także fakt, iż przewlekłości dopuścił się organ centralny, który z racji swej wagi i pozycji w systemie | |organów państwowych, powinien szczególnie przestrzegać terminowości w rozpatrywaniu spraw. Z tego samego też powodu Sąd wymierzył | |organowi grzywnę w wysokości 2000 zł, która z jednej strony, mieszcząca się w dolnych granicach określonych w art. 154 § 6 ustawy – | |Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest adekwatna – w ocenie Sądu – do rozmiaru uchybień organu i ma charakter | |dyscyplinujący co do terminowego załatwiania spraw obywateli w przyszłości. Tym bardziej, że tego rodzaju przewlekłości – jak wynika z | |orzecznictwa tutejszego Sądu – Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych dopuścił się już wielokrotnie. | |Natomiast Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie, tj. co do przyznanie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości | |19.498,90zł, bowiem wystarczające jest już wymierzenie grzywny, jako środka represji, a skarżąca wszak uzasadniając swoje stanowisko co| |do tego wniosku podała, że: ma to stanowić "niejako swego rodzaju karę dla bezczynnego Organu, który w sposób świadomy narusza prawo". | |Nie można również uznać, aby rozpoznawana sprawa – zdaniem Sądu – miała charakter skomplikowany, jak podniesiono w skardze, bowiem | |sprowadzała się ona w zasadzie do chronologicznego przedstawienia sposobu działania organu i w tej sytuacji uzasadnione jej zasądzenie | |kosztów zastępstwa procesowego w minimalnej stawce, zaś Sąd nie ma uprawnień – o co wnosi skarżąca – w przedmiocie pociągania do | |odpowiedzialności porządkowej i dyscyplinarnej pracowników, a sam wyrok oraz wymierzona nim kara grzywny i stwierdzenie o rażącym | |naruszeniu prawa, będzie stanowić wystarczający środek dyscyplinujący organ na przyszłość. | |W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3) i § 1a oraz § 2 w zw. z art. 132 oraz 152, a w sprawie kosztów na podstawie art. | |200 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec | |jak w sentencji wyroku. |