II SAB/Wa 336/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Asesor WSA Dorota Kozub-Marciniak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi Komisji Krajowej Związku Zawodowego Pracowników Państwowej Inspekcji Pracy na bezczynność Głównego Inspektora Pracy w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Główny Inspektor Pracy dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku Komisji Krajowej Związku Zawodowego Pracowników Państwowej Inspekcji Pracy z dnia [...] lutego 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Głównego Inspektora Pracy na rzecz strony skarżącej Komisji Krajowej Związku Zawodowego Pracowników Państwowej Inspekcji Pracy kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W piśmie z dnia [...] listopada 2022 r. Komisja Krajowa Związku Zawodowego Pracowników Państwowej Inspekcji Pracy (dalej także jako: Komisja) zwróciła się do Głównego Inspektora Pracy na podstawie art. 4 i art. 28 ustawy o związkach zawodowych i art. 2, art. 4 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: 1. analizy wynagrodzeń w Państwowej Inspekcji Pracy (dalej także jako: PIP) - stan na [...] listopada 2022 r. na wzór dokumentu Departamentu Budżetu i Finansów z czerwca 2019 r. (Załącznik Nr 1 do pisma) przedstawiającej fundusz wynagrodzeń pracowników poszczególnych jednostek PIP, tj. w 16 okręgowych inspektoratach pracy, w Głównym Inspektoracie Pracy (dalej także jako: GIP) oraz w Ośrodku Szkolenia PIP w [...]., według wszystkich stanowisk w poszczególnych grupach stanowisk, obejmującej średnią wysokość wynagrodzenia w danej grupie w danym Okręgu, w GIP i w Ośrodku Szkolenia PIP w [...] oraz minimalne i maksymalne wynagrodzenie w grupach wraz z pokazaniem ilości stanowisk, których mediana ta dotyczy, jak również ogólny fundusz płac w danej jednostce w zestawieniu z liczbą zatrudnionych w tej jednostce; 2. analizy stanu zatrudnienia w PIP - stan na [...] listopada 2022 r. na wzór dokumentu "Zatrudnienie w PIP wg stanowisk - stan na [...].06.2019 r." (stanowiącego Załącznik Nr 2 i Załącznik Nr 3 do pisma), w poszczególnych jednostkach PIP (w 16 okręgowych inspektoratach pracy, w GIP oraz w Ośrodku Szkolenia PIP w [...]) według stanowisk w poszczególnych grupach stanowisk ze wskazaniem liczby pracowników, z którymi organ w 2021 roku rozwiązał umowę o pracę lub jej nie przedłużył oraz ze wskazaniem liczby pracowników i stanowisk pracy, na które w tym okresie organ dokonał skutecznej rekrutacji. Komisja podkreśliła, że powyższe informacje są niezbędne dla prowadzenia działalności związkowej i będą wykorzystywane w ramach jej działalności statutowej i są one konieczne w celu przygotowania się strony społecznej do prac nad zmianą regulaminu wynagradzania. W odpowiedzi na wniosek pismem z dnia [...] grudnia 2022 r. organ przesłał Komisji analizę wynagrodzeń w PIP w przeliczeniu na 1 etat na dzień [...] listopada 2022 r., analizę stanu zatrudnienia w PIP według stanu na dzień [...] listopada 2022 r., analizę zmian kadrowych w PIP w okresie od dnia [...] stycznia do dnia [...] grudnia 2021 r. W kolejnym wniosku z dnia [...] lutego 2023 r. Komisja, ponownie powołując się na art. 4 i art. 28 ustawy o związkach zawodowych oraz jednocześnie na art. 2, art. 4 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwróciła się do organu o udostępnienie następującej informacji publicznej: 1. uzupełnionej analizy wynagrodzeń w PIP - stan na [...] listopada 2022 r. na wzór dokumentu Departamentu Budżetu i Finansów z czerwca 2019 roku przedstawiającej fundusz wynagrodzeń pracowników poszczególnych jednostek PIP, tj. w 16 okręgowych inspektoratach pracy, w Głównym Inspektoracie Pracy oraz w Ośrodku Szkolenia PIP w [...], według wszystkich stanowisk w poszczególnych grupach stanowisk, a więc obejmującej średnią wysokość wynagrodzenia w danej grupie w danym Okręgu, w GIP i Ośrodku Szkolenia PIP w [...] oraz minimalne i maksymalne wynagrodzenie w grupach wraz z pokazaniem ilości stanowisk, których mediana ta dotyczy, jak również ogólny fundusz płac w danej jednostce w zestawieniu z liczbą zatrudnionych w tej jednostce (uzupełnienie dotyczy stanowisk w poszczególnych jednostkach organizacyjnych, na których zatrudnione są co najmniej 2 osoby - w przekazanej analizie nie wskazano nawet średniego wynagrodzenia dla takich stanowisk, a także wskazanie minimalnego i maksymalnego oraz średniego wynagrodzenia dla stanowisk, na których zatrudnione są co najmniej 3 osoby); ponadto Komisja wniosła o uzupełnienie informacji dotyczącej minimalnego i maksymalnego wynagrodzenia oraz średniego wynagrodzenia dla wszystkich stanowisk PIP, bowiem w otrzymanej analizie w rubryce "Łącznie PIP" podano tylko informację o liczbie etatów, sumie wynagrodzeń i średnim wynagrodzeniu); 2. informacji o minimalnych, średnich i maksymalnych kwotach wypłaconych nagród za szczególne osiągnięcia za 2022 rok ze wskazaniem liczby pracowników, którym wypłacono ww. nagrody w podziale na poszczególne jednostki organizacyjne PIP, tj. 16 okręgowych inspektoratów pracy, Główny Inspektorat Pracy i Ośrodku Szkolenia PIP w [...] oraz według wszystkich stanowisk w poszczególnych grupach stanowisk; ponadto Komisja wniosła o przekazanie informacji dotyczących ostatniego wzrostu wynagrodzenia (w 2022 roku) w zakresie ilu osobom wypłacono podwyżki w kwotach: od 250 do 350 zł, od 351 do 450 zł, od 451 do 500 zł, od 501 do 600 zł (wniosła o przekazanie ww. informacji z podziałem na grupy zawodowe i jednostki organizacyjne, analogicznie jak przy przekazanej ostatnio "Analizie wynagrodzeń w Państwowej Inspekcji Pracy na jeden etat na dzień [...] listopada 2022 r’"); Komisja wniosła także o udzielenie informacji czy w 2022 roku przyznane były podwyżki powyżej 600 zł, jeżeli tak, to w jakiej wysokości były te podwyżki i jakich stanowisk dotyczyły (z podziałem na jednostki organizacyjne PIP); 3. w odniesieniu do stanowisk Dyrektorów Departamentów, ich Zastępców, Okręgowych Inspektorów Pracy, ich Zastępców oraz Kierowników Oddziałów, Komisja wniosła o wskazanie minimalnej, średniej i maksymalnej kwoty podwyżki bez podziału na jednostki organizacyjne – "Łącznie PIP", ze wskazaniem ilu osobom przyznano podwyżki poniżej i powyżej średniej; 4. ponowne przekazanie Analizy wynagrodzeń w PIP na jeden etat, lecz na dzień dokonania wzrostu wynagrodzenia, tj. po dokonanych podwyżkach w 2022 roku (otrzymana analiza sporządzona została na dzień [...] listopada 2022 r. i uwzględnia awanse stanowiskowe, co uniemożliwia Komisji faktyczną analizę dokonanego wzrostu płac w roku ubiegłym). Komisja podkreśliła, że powyższe informacje są niezbędne w celu wykonywania działalności związkowej związanej z przyszłym podziałem funduszu płac w PIP. W odpowiedzi na powyższy wniosek organ pismem z dnia [...] lutego 2023 r. poinformował Komisję, że przekazane jej dotychczas informacje należy potraktować jako wystarczające do celów podjęcia uzgodnień dotyczących podziału środków na wynagrodzenia, zmierzających do rozdzielenia funduszu na poszczególne jednostki organizacyjne PIP. Organ podkreślił, że ustalenie szczegółowych zasad rozdziału funduszu na poszczególne stanowiska będzie się odbywało, zgodnie z art. 27 ust. 3 ustawy o związkach zawodowych, na poziomie uzgodnień z zakładowymi organizacjami związkowymi, a zatem tak szczegółowe analizy, o których przekazanie wnosi Komisja, mogłyby znaleźć zastosowanie na etapie negocjacji z zakładowymi organizacjami związkowymi w poszczególnych jednostkach PIP. Zdaniem organu zakres dotychczas udzielonych informacji jest wystarczający w celu podziału środków na poziomie całej instytucji. Odnosząc się do powyższej korespondencji otrzymanej od organu Komisja w piśmie z dnia [...] lutego 2023 r. wskazała, że działanie organu to przykład utrudniania działalności związkowej prowadzonej przez związek zawodowy zgodnie z prawem i wyjaśniła, że zgodnie z art. 28 ust. 1 pkt. 1 oraz ust. 2 ustawy o związkach zawodowych obowiązkiem pracodawcy jest udzielenie informacji dotyczących warunków pracy i zasad wynagradzania w terminie 30 dni od otrzymania wniosku od związku zawodowego. Tymczasem organ odmówił realizacji ustawowego obowiązku twierdząc, że dotychczas otrzymane przez związek zawodowy informacje są wystarczające do podjęcia uzgodnień dotyczących podziału środków na wynagrodzenia w PIP w 2023 r. Jednocześnie organ nie wskazał podstawy prawnej takiego stwierdzenia. W ocenie Komisji, zarówno odmowa udzielenia związkowi zawodowemu wnioskowanych informacji, jak również zajmowanie w tej sprawie stanowiska przez pracodawcę za organizację związkową, w sposób rażący narusza ustawowe zasady działania związków zawodowych, w tym wolność, niezależność i samorządność. Konkludując Komisja wezwała organ do podjęcia działań, mających na celu uchylenie opisanego wyżej naruszenia i zrealizowanie prawnego obowiązku wynikającego z art. 28 ust. 2 ustawy o związkach zawodowych, którego termin realizacji, z punktu widzenia terminu złożonego wniosku, jeszcze nie minął. W piśmie z dnia [...] kwietnia 2023 r. Komisja wywiodła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] lutego 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej i wnosząc o zobowiązanie organu do rozpoznania ww. wniosku, w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy oraz o zasądzenie na rzecz Komisji kosztów postępowania według norm przepisanych, zarzuciła organowi naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 4 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W uzasadnieniu skargi Komisja podkreśliła, że oparła swój wniosek na art. 4 i art. 28 ustawy o związkach zawodowych, zgodnie z którym pracodawca jest obowiązany udzielić na żądanie związku zawodowego informacji niezbędnych do prowadzenia działalności związkowej, w szczególności informacji dotyczących warunków pracy i zasad wynagradzania, a ponadto na art. 2, art. 4 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Komisja podkreśliła, że żądana przez nią informacja jest jej niezbędna do prowadzenia działalności statutowej związku zawodowego i ma istotne znaczenie w procesie podziału funduszu płac w Państwowej Inspekcji Pracy na 2023 rok. Komisja podniosła jednocześnie, że organ nie dotrzymał terminu określonego w art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który minął w dniu [...] lutego 2023 r. W związku z tym Komisja wskazała, że organ pozostaje w zwłoce w załatwieniu jej wniosku, bowiem nie przesłał Komisji ani wnioskowanej informacji publicznej, ani pisma, które wskazywałoby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie żądanej informacji publicznej, jak i nie wydał decyzji ze wskazaniem podstaw i przyczyn odmowy udostępnienia informacji publicznej. Zamiast tego w dniu [...] lutego 2023 r. poinformowano Komisję, że wnioskowana przez nią informacja nie zostanie jej udzielona, gdyż dotychczas udzielone jej informacje są w ocenie organu wystarczające. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej odrzucenie lub oddalenie wyjaśnił, że ustawa o związkach zawodowych w art. 28 precyzuje odrębny od ustawy o dostępie do informacji publicznej tryb dostępu do żądanych danych. Stąd żądana informacja nie mogła zostać udostępniona stronie w ramach realizacji ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy w dniu 22 listopada 2023r. wydał wyrok w którego punkcie 1 (sygn. akt II SAB/Wa 332/23) zobowiązał organ do rozpoznania wniosku Komisji z dnia [...] lutego 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, w punkcie 2 stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, a w punkcie 3 zasądził od organu na rzecz Komisji kwotę 100 złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. Rozpoznając skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 marca 2025 r. (sygn. akt III OSK 819/24) uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd kasacyjny wskazał, że jego podstawą było naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez co Sąd odwoławczy został pozbawiony możliwości skontrolowania trafności zapadłego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, sprawowaną pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem zasługiwała na uwzględnienie. Wskazać należy, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902) określa informację publiczną bardzo szeroko, jako każdą informację w sprawach publicznych. Zgodnie z jej art. 1 ust. 1 i art. 61 Konstytucji RP informację publiczną stanowi każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Ustawa powyższa nie definiuje pojęcia sprawy publicznej. W związku z tym, dla wyjaśnienia pojęcia sprawy publicznej, należy kierować się treścią art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którym obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na prawo do informacji publicznej, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, składa się również uprawnienie do wglądu do dokumentów urzędowych, których definicja zawarta jest w art. 6 ust. 2 cytowanej ustawy. Tak więc informacją publiczną jest zarówno informacji o działalności organów władzy publicznej, jak i treść dokumentów i innych materiałów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępnienia informacji, które mają walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów urzędowych, odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Są więc nią też m.in treści dokumentów i materiałów bezpośrednio wytworzonych przez organy. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Wskazać należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno - techniczną. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności szczególnej formy. Ważne także przy tym jest, że dostęp do informacji publicznej realizowany jest w pierwszej kolejności przez wgląd do dokumentów urzędowych (art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy). Oznacza to, że skarżący, zainteresowany uzyskaniem dostępu do wskazanej informacji swoje prawo do informacji publicznej może zrealizować, udając się do organu w celu zapoznania się z treścią tych dokumentów lub też może to nastąpić w inny wskazany przez skarżącego sposób, choćby poprzez wydanie kserokopii dokumentów. Ostatecznie to bowiem wnioskodawca określa formę, w jakiej organ ma mu udostępnić żądaną informację. Tak więc organ administracji publicznej, lub inny podmiot o jakim mowa w art.4 ust.1 omawianej ustawy, rozpatrując wniosek o udostępnienie informacji publicznej mógł: 1. udostępnić żądaną informację bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 1), 2. powiadomić stronę w ww. terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim informacja zostanie udostępniona, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2), 3. udostępnić informację zgodnie z wnioskiem - po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o wysokości opłaty, związanej z dodatkowymi kosztami spowodowanymi wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia, które to powiadomienie winno nastąpić w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (art. 15 ustawy), 4. odmówić udostępnienia żądanej informacji w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy), 5. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż żądana informacja nie ma charakteru publicznego, 6. powiadomić pismem wnioskodawcę, iż nie posiada żądanej informacji, 7. powiadomić pismem wnioskodawcę, że istnieje odrębny od ustawy o dostępie do informacji publicznej tryb dostępu do żądanych danych. Bezczynność lub przewlekłość organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega więc z reguły na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje m.in. z uwagi na błędne zakwalifikowanie żądanej informacji jako nie posiadającej przymiotu informacji publicznej, błędne uznanie istnienia odrębnego trybu dostępu do informacji lub na błędne przeświadczenie że udostępnił ją w BIP, lub też na tym, że organ "milczy" wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać należało, iż okolicznością niesporną i nie budzącą wątpliwości Sądu było to, że adresat wniosku jest co do zasady zobowiązany do udostępniania informacji publicznej jak i to, że przedmiotem wniosku była informacja o takim właśnie charakterze. Odnosiła się bowiem do szeroko pojętej problematyki dysponowania środkami publicznymi. Stąd istota sporu na obecnym etapie postępowania sprowadzała się do oceny tego, czy – a jeśli tak to kiedy - organ rozpoznał wniosek inicjujący postępowanie, w jeden z w/w prawem przewidzianych sposobów. Jak wynika z całokształtu dokumentacji zgromadzonej w aktach administracyjnych organ pismem procesowym stanowiącym odpowiedz na skargę – a więc już po wywiedzeniu niniejszej skargi - udzielił odpowiedzi na wniosek podnosząc, że dostęp do żądanych danych reguluje ustawa o związkach zawodowych, stanowiąca w tym zakresie lex specialis w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tezą postawioną przez pytany podmiot, o istnieniu odrębnego od przewidzianego w ustawie o dostępie do informacji publicznej trybu dostępu do żądanych danych tut. Sąd w pełni się zgadza. W myśl ugruntowanych od lat poglądów judykatury przepis art.28 ustawy o związkach zawodowych ustala obowiązki udostępniania informacji związkom zawodowym. Jest to regulacja samoistna i odrębna od przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej (patrz m.in. postanowienie NSA z 3 lutego 2022r. sygn.. akt III OSK 147/22). Rozpoznając niniejszą skargę zwrócić należało też uwagę na to, że w myśl art. 1 ust.2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacją publiczną. Powołany przepis dopuszcza więc możliwość odmiennego, niż w omawianej ustawie, uregulowania kwestii dostępu do informacji publicznej w innych aktach prawnych. Konsekwencją takiego unormowania jest to, że ustawodawca dopuszcza możliwość, by w innych normach prawnych znajdowały się regulacje odmienne od zawartych w omawianej ustawie, a więc także m.in. np. zawężające krąg podmiotów uprawnionych do dostępu do informacji publicznej czy tez odmiennie regulujących jego przedmiot lub zasady. Stąd więc w sytuacji, gdy inna ustawa zawiera w sobie unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej, to co do zasady nie zachodzi możliwość stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w celu obejścia tej innej regulacji. Inaczej rzecz ujmując, regulacje dotyczące dostępu do informacji publicznej, zawarte w innych aktach prawnych, wyłączają możliwość domagania się udostępnienia informacji publicznej w oparciu o unormowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zestawiając ze sobą przywołane uwagi tut. Sądu doszedł do wniosku, że powyższe świadczy niezbicie o tym, że organ znalazł się w bezczynności w rozpoznaniu spornego wniosku gdyż nie załatwił sprawy w jeden z dopuszczalnych przez ustawę o dostępie do informacji publicznej sposobów i to jeszcze przed wywiedzeniem skargi na bezczynność. Stąd Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku na podstawie art.149 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.). W realiach niniejszej sprawy nie zachodziła jednak konieczność zobowiązywania pytanego podmiotu do rozpoznania wniosku. Z treści odpowiedzi na skargę wynika, że rozpoznał na tym etapie postępowania żądanie wnioskodawcy informując o istnieniu innego trybu dostępu. Na marginesie wyjaśnić też należało, ze Sąd administracyjny rozpoznając skargę, może poruszać się wyłącznie w jej zakresie przedmiotowym. Skoro więc badana skarga dotyczyła bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, tut. Sąd nie mógł wypowiadać się w przedmiocie rozpoznania spornego wniosku w oparciu o inną podstawę prawną. Stwierdzając fakt dopuszczenia się bezczynności tut. Sąd doszedł również do przekonania, iż nie jawiła się jako mająca cechy rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art.149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) Organ zareagował na wniosek strony a nic nie wskazuje na to, by końcowa bezczynność jakiej dopuścił się pytany podmiot wynikała ze złej woli organu a nie z faktu braku wskazania we wniosku jednorodnej podstawy prawnej żądania. O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji przepisu art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.)