II SAB/Wa 338/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Marcinkowska Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak Sędzia WSA – Janusz Walawski (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2013 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w przedmiocie wydania zaświadczenia 1. zobowiązuje Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych do rozpoznania wniosku skarżącego K. J. z dnia [...] stycznia 2013 r. o wydanie zaświadczenia żądanej treści, w terminie 30 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. K. J. w dniu [...] stycznia 2013 r., powołując się na art. 217 i art. 218 Kpa, złożył do Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych wniosek o wydanie zaświadczenia o wysokości podstawy wymiaru świadczenia emerytalnego wraz z dodatkami, tj. funkcyjnym, stażowym, za stopień, za nagrodę roczną i grupę zaszeregowania wraz z mnożnikami. W dniu [...] lutego 2013 r. ww. skierował do Ministra Spraw Wewnętrznych pismo określone jako "zażalenie", w którym podał, że wielokrotnie zwracał się do Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW o wydanie zaświadczeń w określonym przedmiocie, ale organ nie wydaje mu zaświadczeń żądanej treści. Minister Spraw Wewnętrznych w piśmie z dnia [...] marca 2013 r. zawiadomił, że skarga z dnia [...] lutego 2013 r. została uznana za bezzasadną. K. J. w dniu 12 maja 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administrcayjnego w Warszawie skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Emerytalno-Rentowego MSW w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r. Zdaniem skarżącego organ "stoi w stanie zaskarżalnej bezczynności (...) i nie wydaje zaświadczenia żądanej treści, pomimo, że jest do tego zobowiązany". Organ wniósł o oddalenie skargi i podał, że z uwagi na obowiązujące przepisy nie może wydać zaświadczeń, których żąda skarżący. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powyżej określonych przepisów sądy administracyjne orzekają, w zakresie swojej właściwości, m.in. w zakresie skarg na bezczynność organów, w przypadkach określonych w pkt 1-4 (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2012 r. Nr 270 z późn. zm.), oceniając postępowanie organów z punktu widzenia zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Właściwość sądu dotyczy zatem niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. Na wstępie stwierdzić należy, iż bezczynność organu zachodzi, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie – ale mimo ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem stosownego aktu. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną zwłoką organu w jego podjęciu. Okoliczności, jakie spowodowały zwłokę organu oraz jego działania w toku rozpoznawania sprawy (jak też zaniechania) oraz stopień przekroczenia terminów będą miały natomiast znaczenie przy ocenie sądu, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była ona rażąca, w rozumieniu art. 149 § 1 zd. drugie ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), czy też nie. Zgodnie z określoną w art. 12 Kpa zasadą szybkości postępowania, organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, Sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione bezzwłocznie. Z akt sprawy wynika, iż organ znał treść żądania skarżącego zawartego w jego wniosku z dnia [...] stycznia 2013 r., tj. wydania zaświadczenia żądanej treści. Oznacza to, że po stronie organu powstał obowiązek do działania w ramach przepisów prawa, a w szczególności tych, które zostały zawarte w Dziale VII Kpa – Wydawanie zaświadczeń. Zgodnie art. 217 § 1 Kpa, organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. § 2. Zaświadczenie wydaje się, jeżeli: 1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa; 2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. § 3. Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni. § 4. Zaświadczenie wydaje się w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego bezpiecznym podpisem elektronicznym, weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu, jeżeli zażąda tego osoba ubiegająca się o zaświadczenie. Natomiast art. 218 § 1 Kpa stanowi, że w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. § 2. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Zgodnie z art. 219 Kpa, odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2013 r. nie został rozpoznany, a organ żądanego zaświadczenia nie wydał, ani nie odmówił jego wydania. Skoro zadanie skarżącego nie zostało rozpoznane w formie i terminie określonych w powyżej przytoczonych przepisach, to organ pozostaje w bezczynności. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Sąd nie znalazł podstaw do przypisania organowi, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 powyżej powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji wyroku.