II SAB/Wa 342/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na bezczynność Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o wypłatę uposażenia postanawia: odrzucić skargę. R. B. pismem z dnia [...] września 2007 r. wystąpił do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o wypłatę uposażenia za okres od dnia [...] lipca 2002 r. do dnia [...] listopada 2004 r. Organ rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w punkcie I przyznał stronie uposażenie za okres od dnia [...] sierpnia 2002 r. do dnia [...] grudnia 2002 r., a w punktach II-V odmówił wypłaty uposażenia za pozostałe okresy objęte żądaniem oraz odmówił wypłaty odsetek. Skarżący we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie kwestionował punktu I orzeczenia organu. Szef ABW rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymał w mocy rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. oraz jego argumentację prawną. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższy rozkaz z dnia [...] kwietnia 2011 r. R. B., nie podważając prawidłowości korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia w zakresie przyznania wypłaty uposażenia za okres od [...] sierpnia 2002 r. do [...] grudnia 2009 r., żądał uwzględnienia roszczeń w pozostałym zakresie. W konsekwencji wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu i poprzedzającego go rozkazu Szefa ABW nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. w części odmawiającej mu przyznania wypłaty uposażenia oraz umorzenia postępowania w zakresie odsetek ustawowych. Postępowanie w sprawie zostało prawomocnie zakończone w dniu 21 listopada 2012 r. wraz z wydaniem przez Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawie o sygn. akt I OSK 467/12 wyroku oddalającego skargę kasacyjną skarżącego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wydział VIII Zamiejscowy w Radomiu z dnia 26 listopada 2011 r., sygn. akt VIII SA/Wa 671/11, oddalającego skargę strony w przedmiocie odmowy wypłaty uposażenia. R. B. pismem z dnia 17 lipca 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa ABW w przedmiocie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] września 2007 r. o wypłatę uposażenia, zarzucając organowi naruszenie przepisów regulujących terminowość załatwiania spraw oraz ignorowanie wyroków sądów, co do sposobu załatwienia sprawy. Podniósł, że organ nie wypłacił mu jeszcze uposażenia za okres od dnia [...] sierpnia 2002 r. do dnia [...] grudnia 2002 r. przyznanego rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] i wniósł o zobowiązanie Szefa ABW do wypłaty należnego uposażenia, uznając że w tej części rozkaz personalny stał się prawomocny i powinien zostać wykonany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że Szef ABW po rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...], utrzymał go w mocy rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...]. Podniósł, że decyzja ta stała się przedmiotem skargi R. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wydział VIII Zamiejscowy w Radomiu w całości. Organ stwierdził też, że Sąd wyrokiem z dnia 26 listopada 2011 r. oddalił wniesioną skargę, a w dniu 3 stycznia 2012 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną od wydanego wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając, wniesioną skargę, Sąd ma obowiązek przede wszystkim zbadać, czy jest ona dopuszczalna. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 ww. ustawy). Skarga R. B. dotyczy czynności wypłaty uposażenia, przyznanego mu przez organ rozkazem personalnym z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] za okres od dnia [...] sierpnia do dnia [...] grudnia 2002 r. Należy podkreślić, że powyższa czynność nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, ani tym bardziej aktem określonym w art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który podlega kognicji sądu administracyjnego. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 1207/05 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl): "czynność wypłaty wynagrodzenia i ekwiwalentu mundurowego jest czynnością służącą wykonaniu decyzji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Jako czynność pochodna – będąca konsekwencją decyzji administracyjnej, która po wyczerpaniu trybu odwoławczego może być przedmiotem skargi do sądu, nie może być jednocześnie traktowana jako czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a." Odnosi się to również do niniejszej sprawy. W takiej sytuacji, stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy, skarga podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji