II SAB/Wa 344/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 30 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym skargi W. B. na bezczynność Głównego Inspektora Pracy w przedmiocie rozpatrzenia skargi z dnia 15 marca 2014 r. na działalność Centrum Usług Logistycznych postanawia odrzucić skargę. Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. B. uczynił bezczynność Głównego Inspektora Pracy polegającą na nierozpatrzeniu jego pisma z dnia 15 marca 2014 r. na nieterminowe załatwienie sprawy z zakresu prawa pracy przez Centrum Usług Logistycznych. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, wskazując, że pismo z dnia 15 marca 2014 r. stanowiło "skargę na opieszałość i brak empatii Centrum Usług Logistycznych w W. w stosunku do byłych i wieloletnich pracowników przejętych ze zreorganizowanych jednostek policji". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 1-4a p.p.s.a. Oznacza to, że zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest wniesienie skargi na, określone w pkt 1-4a art. 3 § 2 p.p.s.a., akty administracyjne. Skargę można wnieść na następujące akty: decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydawane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, jak również na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zatem w pierwszej kolejności należy ustalić co jest przedmiotem skargi i czy może ona być rozpoznana przez sąd administracyjny. Należy zgodzić się ze stanowiskiem pełnomocnika organu, że przedmiotem skargi W. B. jest bezczynność Głównego Inspektora Pracy w przedmiocie rozpatrzenia skargi w rozumieniu art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – zwanej dalej kpa. Wskazuje na to treść pisma z dnia 15 marca 2014 r., w którym skarżący formułuje zarzut opieszałości wobec Centrum Usług Logistycznych w W. i kwestionuje prawidłowość jego działań w sprawie z zakresu prawa pracy i jednocześnie składa w tym zakresie skargę do Głównego Inspektora Pracy, wnosząc o zajęcie przez ten organ stanowiska. Pismo to nie jest zatem zażaleniem składanym w toku postępowania administracyjnego, unormowanym w art. 37 kpa. I tak skarżący w końcowej części pisma w sposób jednoznaczny zwrócił się do Głównego Inspektora Pracy o zajęcie stanowiska w opisanej obszernie sprawie zawisłej przed Sądem Rejonowym P., dotyczącej stosunków pracy ("pracowników przejętych ze zreorganizowanych jednostek policji"). W sprawie tej, według twierdzeń skarżącego, Centrum Usług Logistycznych występuje jako strona. W konsekwencji, zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przedmiot niniejszej skargi nie mieści się w przedstawionym wyżej katalogu spraw rozpoznawanych przez sądy administracyjne, jak również brak jest przepisów szczególnych, które przewidywałyby w takiej sytuacji kontrolę sądową (art. 3 § 3 p.p.s.a.). Oznacza to, że bezczynność w zakresie rozpatrzenia tego rodzaju skargi nie może być przedmiotem oceny sądu administracyjnego, ponieważ sama skarga załatwiana w trybie przepisów działu VIII kpa oraz, uzupełniająco, w zw. z treścią art. 237 § 4 kpa, także i przepisów art. 36-38 kpa, otwiera jedynie postępowanie skargowo – wnioskowe, w którym organ nie rozstrzyga w formach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a. Jak stanowi bowiem przepis art. 227 kpa przedmiotem takiej skargi może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Postępowanie to ma charakter odrębny od postępowania administracyjnego, a do czynności podejmowanych w postępowaniu skargowo – wnioskowym nie stosuje się przepisów działu II kpa ("Postępowanie"), ponieważ, w odróżnieniu od postępowania administracyjnego, postępowanie skargowo – wnioskowe nie kończy się wydaniem decyzji administracyjnej, ale czynnością materialno – techniczną, tzn. zawiadomieniem o załatwieniu sprawy (art. 238 § 1 kpa), które nie zostało zaliczone przez ustawodawcę do aktów i czynności podlegających kontroli sądów administracyjnych. Tryb skargowo – wnioskowy (art. 227 i nast. kpa) jest jednocześnie jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie, w tej sytuacji bezczynności organu w rozpatrzeniu tego rodzaju skargi skarżący również nie korzysta z ochrony sądowoadministracyjnej w ramach postępowania zainicjowanego skargą na bezczynność. Sprawa nie podlega zatem kognicji sądu administracyjnego, co w konsekwencji czyni skargę niedopuszczalną i podlegającą odrzuceniu. Dodatkowo należy wskazać, że także i bezczynność organów administracji w zakresie nierozpatrzenia zażalenia złożonego w trybie art. 37 kpa nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Zażalenie, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa, jest bowiem szczególnym środkiem zaskarżenia, odrębnym od zażalenia unormowanego w art. 141-144 kpa i służy szczególnemu celowi, a mianowicie zwalczaniu bezczynności organu administracji w toku postępowania administracyjnego. Wprawdzie tego rodzaju zażalenie jest także środkiem zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a, a jego złożenie jest warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność wnoszonej do sądu administracyjnego, lecz czym innym jest jednak wniesienie zażalenia jako warunku skargi na bezczynność, a czym innym jest wniesienie skargi na bezczynność w przedmiocie rozpatrzenia tego rodzaju zażalenia. Ta ostatnia sytuacja została bowiem z wyraźnej woli ustawodawcy, również wyrażonej w art. 3 § 2 p.p.s.a, wyłączona spod kontroli sądów administracyjnych. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.