II SAB/Wa 345/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 września 2021 r. sprawy ze skargi I. Ż. na bezczynność Prezesa Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Trybunału Konstytucyjnego do rozpoznania wniosku skarżącego I. Ż. z dnia [...] kwietnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy w zakresie punktu 6 oraz punktu 3 wniosku w części dotyczącej udostępnienia wykazu wszystkich aktualnie posiadanych pojazdów; 2. stwierdza, że bezczynność organu o którym mowa w punkcie 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezesa Trybunału Konstytucyjnego na rzecz skarżącego I. Ż. kwotę 100 (słownie sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga I. Z. na bezczynność Prezesa Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. złożonym za pośrednictwem poczty elektronicznej I. Z. (zwany dalej: wnioskodawca, skarżący), zwrócił się do Prezesa Trybunału Konstytucyjnego (zwany dalej: PTK, organ) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazania: 1. treści książki (rejestru) wejść i wyjść do budynków Trybuna Konstytucyjnego (TK) z dni [...] – [...] kwietnia 2021 r.; 2. informacji jakie posiłki przygotowała p. J. P. dla p. J. K. na ostatni wspólny obiad służbowy oraz wskazanie miejsca i daty obiadu; 3. wykazu wszystkich aktualnie posiadanych pojazdów wraz z ich nazwą i numerami rejestracyjnymi; 4. informacji jakie posiłki przygotowała p. J. P. dla p. J. K. na ostatnią wspólną kolację służbową oraz wskazanie miejsca i daty kolacji; 5. wykazu telefonów służbowych (komórkowych; stacjonarnych i satelitarnych) wraz z informacją kto z nazwiska, funkcji, imienia i nazwiska korzysta z poszczególnych telefonów; 6. podania imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji każdej osoby pełniącej funkcje publiczne wraz z kwotami nagród (w tym uznaniowych), premii i dodatków służbowych w okresie [...] stycznia 2020 r. do dnia udzielenia informacji i uzasadnienie przyznania nagród, premii i dodatków służbowych dla każdej z tych osób; 7. czy planuje się podjęcie czynności zobowiązujących wszystkich ludzi aby do p. J. P. zwracali się tytułem "jej wysoki trybunale" a nie np. pani magister lub proszę pani; 8. treści dokumentów potwierdzających przeloty lub przejazdy p. J. P. do osoby która podpisała zobowiązania do współpracy z SB i przyjęła pseudonim [...] za okres [...] stycznia 2020 r. do dnia udzielenia informacji. Jednocześnie skarżący określił, iż wnosi o przekazanie wnioskowanych informacji w postaci dowolnego pliku komputerowego na adres [...]. W odpowiedzi na przedmiotowy wniosek organ pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. poinformował skarżącego, że jego wniosek z dnia [...] kwietnia 2021 r. nie podlega rozpatrzeniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ nie stanowi wniosku o informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2176, zwana dalej: u.d.i.p.). Forma i treść wniosku nie spełnia wymagania jasności i precyzyjności, z uwagi na rozwlekłość i wywody dalece odbiegające od treści ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym sformułowania polemiczne w stosunku do sędziów Trybunału Konstytucyjnego, obraźliwe pod adresem osób, odpowiadających za obsługę udostępnienia informacji i publicznej w organie oraz sędziów TK. Organ wskazał, że jeżeli wniosek nie spełnia - uzasadnionego na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej - standardu i nie jest wystarczająco sprecyzowany, nie może być traktowany jako żądanie informacji publicznej, w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 u.d.i.p., nie wywołuje wobec tego skutku prawnego, w postaci obowiązku zastosowania przepisów tej ustawy. Nie jest zadaniem organu, na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, ustosunkowywanie się do obraźliwej treści żądania i zawartej tam prawnokarnej oceny, a - w rezultacie - do odkodowywania treści żądania, co więcej, polemika organu z wnioskodawcą (w zakresie obraźliwej treści żądania i oceny prawnokarnej) wykracza poza cel ustawy o dostępie do informacji publicznej, jakim jest informowanie jednostki o sprawach publicznych. Organ wskazał jednocześnie, że rejestr wejść/wyjść do budynku TK nie stanowi informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wspomniany rejestr nie stanowi bowiem o sposobie realizacji przez TK nałożonych nań ustawowych zadań. Rejestr wejść nie jest rejestrem w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p. Nie jest też dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., gdyż nie odpowiada zawartej w tym przepisie definicji. Także informacje dotyczące numerów telefonów służbowych stacjonarnego i komórkowego nie stanowią informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Nie wiąże się z tą informacją zasób wiedzy o zasadach funkcjonowania podmiotu obowiązanego, organizacji pracy instytucji, jak również wypełnianiu funkcji publicznych lub majątku publicznym. Ponadto, nie jest to informacja o faktach dotyczących zasad funkcjonowania podmiotu, jak i trybu jego działania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.). Tym samym żądana informacja nie może zostać udostępniona. Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. (data złożenia skargi za pośrednictwem platformy ePUAP) skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na jego wniosek z dnia [...] kwietnia 2021 r. Wniósł o uznanie, że skarżony organ dopuścił się bezczynności z naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie informacji publicznych określonych wnioskiem oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Uzasadniając złożoną skargę wnioskodawca podał, że w dniu [...] kwietnia br. zwrócił się do organu drogą elektroniczną z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej. Do dnia wniesienia skargi organ nie udzielił mu informacji, o które wnosił ani nie wydał stosownej decyzji. W dniu [...] kwietnia 2021 r. dostarczył mu jedynie informację, w której z nim polemizuje zamiast stosować się do przepisów prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. PTK wyjaśnił, że złożony wniosek nie spełnia elementarnych wymagań prowadzenia korespondencji z urzędem. W szczególności skarżący nie dołożył należytej staranności ani pod kątem formalnym, wysyłając go anonimowo, ani pod kątem treściowym, domagając się z jednej strony odpowiedzi na pytania nierzadko o lekceważącej i obraźliwej treści, z drugiej zaś odpowiedzi na pytania ogólne i nieprecyzyjne jak i wykraczające poza zakres ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym wniosek ten nosi jedynie zewnętrzne pozory wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zaś w praktyce wykracza poza przedmiot i cele ustawy. Organ ocenił, że każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej musi być podpisany tak, aby możliwa była jakakolwiek identyfikacja wnioskodawcy. Aby mieć możliwość udzielenia odpowiedzi na wniosek, podmiot zobowiązany musi posiadać podstawowe dane wnioskodawcy. W przypadku korespondencji tradycyjnej, jak i elektronicznej, organ zobligowany do załatwienia wniosku, musi znać nie tylko adres do korespondencji (tradycyjny lub internetowy) ale i informację do kogo konkretnie adresuje korespondencję. Pomimo, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie wymaga pełnej identyfikacji autora zapytania przesłanego drogą elektroniczną, to jednak za niezbędne minimum, które winien zawierać każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej, należy uznać wskazanie danych indywidualizujących wnioskodawcę. Nie sposób wymagać od organów, aby rozpoznawały wnioski nie podpisane lub nie wskazujące ich autora, czy to w formie papierowej, czy też elektronicznej i korespondencję swą kierowały do nieokreślonej strony. Organ zarzucił, że skarżący w znacznej mierze (punkty 2,4, 7 i 8 wniosku) domaga się odpowiedzi na pytania niedorzeczne, o wręcz lekceważącej i obraźliwej treści, nie mającej nic wspólnego z działalnością TK. Działanie to należy zakwalifikować jako nadużycie publicznego prawa podmiotowego, gdyż wnioskodawca zamierza osiągnąć inny cel, niż przewidziany przez ustawodawcę. Stwierdził, że minimalne wymogi wniosku o dostęp do informacji publicznej muszą obejmować jasne sformułowanie, pozwalające na określenie przedmiotu i zakresu żądania. Organ jest bowiem związany treścią wniosku i nie jest upoważniony do żądania od wnioskodawcy sprecyzowania lub uzupełnienia wniosku. Wnioskodawca w punkcie 3 wniosku żądał m.in. przedstawienia wykazu wszystkich aktualnie "posiadanych pojazdów", jednak wniosek nie określa kręgu podmiotowego posiadaczy pojazdów, tym samym nie jest jasne i czytelne, które pojazdy wnioskodawca ma na myśli. Aby jednoznacznie udzielić wnioskodawcy informacji, wniosek powinien precyzować czy wykaz ma dotyczyć pojazdów służbowych, prywatnych wykorzystywanych dla celów służbowych, czy wreszcie pod tym pojęciem należy rozumieć pojazdy znajdujące się w danym dniu na zamkniętym parkingu TK pozostające pod pieczą Straży Trybunalskiej TK. Podobnie nieprecyzyjny jest punkt 6 wniosku. Niejasne jest co wnioskodawca ma na myśli żądając podania imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji "każdej osoby pełniącej funkcje publicznej" bez nadania określonych ram podmiotowych wniosku. Ponadto posługuje się on nieostrym pojęciem "osoby pełniącej funkcje publiczne", które rodzi problemy interpretacyjne w określeniu konkretnych stanowisk służbowych. Nie precyzuje on nawet, czy żąda informacji dotyczących pracowników TK czy być może również osób współpracujących z Trybunałem. Ostatecznie w kontekście pytań dotyczących wicepremiera J. K. (punkt 2 i 4) zakres pytania nr 6 wniosku można interpretować szerzej niż tylko do osób bezpośrednio związanych z TK stosunkiem pracy lub innym umownym stosunkiem zobowiązaniowym. Odnosząc się do punktu 1 wniosku organ oświadczył, iż nie prowadzi ewidencji gości wchodzących i wychodzących z budynku TK, tym samym wniosek o jej udostępnienie był bezprzedmiotowy. Ponadto wskazał, iż nawet gdyby taki rejestr prowadził, to nie stanowiłby on informacji publicznej, z uwagi na fakt, iż nie odnosiłby się on do publicznej sfery działania TK. W zakresie punktu 5 wniosku organ podał, że znajomość numeru telefonu służbowego funkcjonariusza publicznego jest jedynie środkiem umożliwiającym uzyskanie z daną osobą kontaktu głosowego za pośrednictwem telefonu. Informacja o numerze telefonu, sama w sobie nie stanowi informacji o sprawach publicznych. Numer telefonu służbowego jest bowiem jedynie informacją techniczną, umożliwiającą korzystanie przez funkcjonariusza publicznego z przydzielonego mu aparatu telefonicznego, które to urządzenie stanowi tylko jego narzędzie pracy. Należy odróżnić informację, która może być przekazywana za pomocą telefonu i w tym wypadku może stanowić ją informacja publiczna, od informacji o samym nośniku tej informacji, a więc o numerze abonamentowym danego aparatu telefonicznego. Chociaż organy władzy publicznej i inne podmioty realizujące zadania publiczne są zobowiązane do udzielania informacji publicznej, w tym również drogą telefoniczną, to jednak przy realizacji tego ustawowego obowiązku, same decydują, które numery i w jakiej ilości podadzą do publicznej wiadomości po to, by obywatele mogli w drodze telefonicznej uzyskać ważne dla nich informacje, w tym także mające charakter informacji publicznych. Organ podsumował, że skoro wniosek nie podlegał rozpoznaniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie pozostaje w bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga tylko częściowo zasługiwała na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, informację publiczną stanowią tylko informacje, żądane w punkcie 6 i 3 wniosku (poza numerami rejestracyjnymi pojazdów, posiadanych przez organ). Ustawa o dostępie do informacji publicznej reguluje procedurę dostępu do informacji publicznej, określając zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. Stanowi ona wyraz realizacji prawa do informacji publicznej, zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Przepis art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że informacją publiczną podlegającą udostępnieniu na zasadach i w trybie tej ustawy stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Kategorie takich informacji, w formie przykładowego katalogu, zostały wskazane w art. 6 u.d.i.p. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości i nie jest to kwestia sporna między stronami, że organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że informacją publiczną stanowią informacje o premiach i dodatkach służbowych osób, pełniących funkcje publiczne (patrz spośród wielu wyrok WSA w Warszawie z dnia 07.04.2021, II SA/Wa 2122/20 ). Informacja ta dotyczy dokumentów urzędowych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret trzecie u.d.i.p., które jako dane publiczne podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy. Skarżący takich informacji żądał za okres od [...] stycznia 2020 r. do dnia udzielenia informacji; żądał również podania uzasadnienia przyznania nagród, premii i dodatków służbowych dla każdej z tych osób; podania imienia i nazwiska oraz pełnionej funkcji każdej osoby pełniącej funkcje publiczne wraz z kwotami nagród (w tym uznaniowych), premii i dodatków służbowych w okresie [...] stycznia 2020 r. do dnia udzielenia informacji i uzasadnienie przyznania nagród, premii i dodatków służbowych dla każdej z tych osób. Ze względu na swą pozycję i własne orzecznictwo, organowi znane jest pojęcie osób pełniących funkcje publiczne i sposób kwalifikacji określonych podmiotów do tej grupy osób. Sądowi orzekającemu w sprawie, znajdującemu się na niższej, od TK, pozycji w strukturze i hierarchii sądów Polsce (art.173-175 Konstytucji RP), nie wypada więc nawet w tym miejscu pouczać w tej kwestii ani cytować poglądów własnych TK na ten temat. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd (wyrok NSA z dnia 10.07.2020, I OSK 2623/19), że informacja o wydatkowaniu środków publicznych przez podmioty wykonujące zadania publiczne jest informacją publiczną, ponieważ jest informacją o działalności podmiotów w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, a w konsekwencji wysokość środków z budżetu państwa przeznaczanych na nagrody i premie związane z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych stanowi informację publiczną. Jednakże wniosek o udostępnienie informacji o wysokości o wysokości nagród i premii nie może dotyczyć kwot, wypłacanych konkretnym osobom w konkretnym czasie. Wniosek taki nie jest tożsamy z wnioskiem o udostępnienie informacji o wysokości środków z budżetu państwa przeznaczanych na premie i nagrody wynagrodzenia związane z wykonywaniem określonych funkcji na określonych stanowiskach w ramach realizowania zadań publicznych. Wniosek bezpośrednio dotyczący sfery ad personam nie ma charakteru wniosku o udzielenie informacji publicznej (por. wyroki NSA z dnia 14 września 2010 r., I OSK 1035/10; z dnia 6 grudnia 2019 r., I OSK 3429/18; z dnia 27 września 2019 r., I OSK 2710/17; z dnia 18 września 2018 r., I OSK 2434/16; z dnia 11 maja 2018 r., I OSK 1586/16; z dnia 19 grudnia 2017 r., I OSK 1380/17). Możliwe jest natomiast żądanie niespersonifikowanej informacji o wysokości środków finansowych przeznaczanych na działalność i funkcjonowanie organu, w tym również na wypłatę premii i nagród związanych z wykonywaniem określonych funkcji w ramach realizowania zadań publicznych, czyli ciężarach publicznych wskazanych w art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p. Z tej przyczyny pytanie 6 należało uznać (co do zasady) za dotyczące informacji publicznej. Jeżeli jednak, zdaniem TK, odpowiedź na pytanie 6 wymagała ustalenia, kto spośród osób, zatrudnionych w TK, pełni funkcję publiczną, wykonanie określonych czasochłonnych czynności, wymagających oddelegowania określonych pracowników do zebrania i posegregowania informacji, znalezienia dokumentacji, dotyczącej uzasadnienia przyznania nagród, premii i dodatków służbowych dla każdej z tych osób; dokładnego odtworzenia kwot nagród (w tym uznaniowych), premii i dodatków służbowych w okresie [...] stycznia 2020 r. do dnia udzielenia informacji, mógł zastosować przepisy, dotyczące informacji publicznej przetworzonej i postąpić stosownie do obowiązujących przepisów, tj. wezwać skarżącego do wykazania interesu w uzyskaniu tych informacji. Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. U.d.i.p. nie definiuje wprost pojęcia informacji przetworzonej, o której stanowi art. 3 ust. 1 pkt 1. Na podstawie utrwalonych poglądów sądów administracyjnych przyjmuje się, że informacją publiczną przetworzoną jest informacja, która w chwili złożenia wniosku w zasadzie nie istnieje w kształcie objętym wnioskiem, a niezbędnym, podstawowym warunkiem jej wytworzenia jest przeprowadzenie przez podmiot zobowiązany pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o posiadane informacje proste. Udostępnienie żądanej informacji nie stanowi tylko technicznego przeniesienia danych, lecz wymaga potrzeby przeprowadzenia odpowiednich analiz, obliczeń, zestawień, wyciągów czy usuwania danych chronionych prawem, które to zabiegi czynią z informacji prostych- informację przetworzoną. Informacja przetworzona to informacja, którą podmiot zobowiązany na dzień złożenia wniosku nie dysponuje (nie posiada gotowej informacji odpowiadającej żądaniu), w związku z czym jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności połączonych z sięgnięciem do dokumentacji źródłowej oraz zaangażowaniem do tych czynności określonych środków osobowych i finansowych, której wytworzenie wymaga intelektualnego zaangażowania. Informacja przetworzona jest więc jakościowo nową informacją powstałą w wyniku czynności technicznych i określonego działania intelektualnego na zbiorze informacji prostych już znajdujących się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, przygotowaną specjalnie dla wnioskodawcy według wskazanych przez niego kryteriów. W orzecznictwie zwraca się też uwagę, że w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia wielu kserokopii określonych dokumentów, może zmuszać do podjęcia takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania podmiotu zobowiązanego i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną, ponieważ powstały w wyniku wskazanych wyżej działań zbiór nie istniał w chwili wystąpienia z żądaniem o udostępnienie informacji publicznej. Tym samym również suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników - może być traktowana jako informacja przetworzona (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 2622/16, wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 2124/16, wyrok NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 863/14; wyrok NSA z dnia 4 sierpnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1645/14, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając to na uwadze organ powinien potraktować wniosek w zakresie punktu 6 jako wniosek o informację przetworzoną i postąpić stosownie do tego ustalenia. Analogicznie, informacji publicznej dotyczyło pytanie 3, aczkolwiek i ta informacja w określonych sytuacjach może zostać uznana za informację przetworzoną. Co do zasady bowiem sądy administracyjne uznają, że wykaz posiadanych pojazdów wraz z ich nazwą jest informacją publiczną (informacją o majątku podmiotu zobowiązanego do udzielania informacji publicznej). Taką informacją nie są jednak informacje o numerach rejestracyjnych tych pojazdów, jej udzielenie mogłoby narazić ich użytkowników na negatywne konsekwencje czy wręcz niebezpieczeństwo (szczegółowo wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 28.06.2019, I OSK 2063/17, prezentując w nim poglądy różnych składów NSA na ten temat). Jakkolwiek więc pojęcie posiadania (posiadanych samochodów) jest bardzo szerokie, to jednak znajduje ono doprecyzowanie w art. 336 k.c., zgodnie z którym posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Jeżeli zebranie informacji o posiadanych pojazdach wymagało od organu nadmiernej ilości pracy, mógł, traktując tę informację jako przetworzoną, i w tym wypadku zastosować możliwość kwalifikacji tej informacji jako przetworzonej. Informacja publiczna przetworzona to taka informacja, na którą składa się pewna suma tzw. informacji publicznej prostej, dostępnej bez wykazywania przesłanki interesu publicznego. Ze względu jednak na treść żądania, udostępnienie wnioskodawcy konkretnej informacji publicznej, nawet o prostym charakterze, wiązać się może z potrzebą przeprowadzenia odpowiednich analiz, zestawień, wyciągów, usuwania danych chronionych prawem. Tego typu zabiegi czynią zatem takie informacje proste informacją przetworzoną, której udzielenie skorelowane jest z potrzebą wykazania przesłanki interesu publicznego (zob. wyr. NSA w Warszawie z 17.10.2006 r., I OSK 1347/05, Legalis; podobnie wyr. WSA w Opolu z 13.5.2016 r., II SAB/Op 26/16, Legalis; wyr. WSA we Wrocławiu z 14.9.2017 r., IV SA/Wr 313/17, Legalis). Gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją, a jej udostępnienie wymaga podjęcia dodatkowych czynności polegających na sięgnięciu np. do dokumentacji źródłowej, wtedy wytworzenie dokumentu żądanej treści wskazywać będzie na proces jej przetworzenia. Wówczas żądana informacja będzie miała charakter informacji przetworzonej, to jest takiej, która co do zasady wymaga dokonania stosownych analiz, obliczeń, zestawień statystycznych połączonych z zaangażowaniem w ich pozyskanie określonych środków osobowych i finansowych (zob. wyr. WSA w Warszawie z 27.6.2007 r., II SA/Wa 112/07, Legalis, oraz wyr. WSA w Warszawie z 22.8.2007 r., II SA/Wa 1048/07, Legalis); Wnioskodawca występujący o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej nie musi wskazywać powodów, dla których spełnienie jego żądania będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. To podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej muszą wykazać brak istnienia tej przesłanki ustawowej w przypadku wydania decyzji odmownej (zob. wyr. WSA w Warszawie z 20.6.2005 r., II SA/Wa 795/05, Legalis). Gdyby więc TK uznał, że pytania nr 3 i 6 wymagają zebrania i analizy dużej ilości informacji, nakładu pracy, wytypowania określonych osób do weryfikacji danych, co dezintegrowałoby albo utrudniało wykonanie normalnych, typowych zadań organu, mógł wezwać wnioskodawcę do wykazania interesu publicznego w domaganiu się tych danych. Gdyby interes ten nie został przez niego wykazany, organ mógł wydać decyzję odmowną. Sąd podziela stanowisko organu w zakresie pozostałych pytań, objętych wnioskiem. Nie budzi wątpliwości, że rejestr wejść/wyjść do budynku TK nie stanowi informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Wspomniany rejestr nie stanowi bowiem o sposobie realizacji przez TK nałożonych nań ustawowych zadań. Rejestr wejść nie jest rejestrem w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f u.d.i.p. Nie jest też dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p., gdyż nie odpowiada zawartej w tym przepisie definicji. Sąd tylko na marginesie w tym miejscu zauważa, że brak określonej informacji uniemożliwia jej udzielenie. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie jest narzędziem jej kreowania; jeżeli organ nie posiada żądanej informacji, nie udziela jej: nie może jej kreować (np. tworzyć, zacząć zbierać) w celu udzielenia jej wnioskodawcy. Nie stanowią informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacje dotyczące numerów telefonów służbowych stacjonarnego i komórkowego wraz z informacją kto dokładnie (mię, nazwisko, funkcja) korzysta z poszczególnych telefonów. Nie wiąże się z tą informacją zasób wiedzy o zasadach funkcjonowania podmiotu obowiązanego, organizacji pracy instytucji, jak również wypełnianiu funkcji publicznych lub majątku publicznym. Ponadto, nie jest to informacja o faktach dotyczących zasad funkcjonowania podmiotu, jak i trybu jego działania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p.). Tym samym żądana informacja nie może zostać udostępniona. Nie stanowią informacji publicznej pytania: (2) jakie posiłki przygotowała p. J. P. dla p. J. K. na ostatni wspólny obiad służbowy oraz wskazanie miejsca i daty obiadu; (4) jakie posiłki przygotowała p. J. P. dla p. J. K. na ostatnią wspólna kolację służbową oraz wskazanie miejsca i daty kolacji; (7) czy planuje się podjęcie czynności zobowiązujących wszystkich ludzi aby do p. J. P. zwracali się tytułem "jej wysoki trybunale" a nie np. pani magister lub proszę pani; (8) treści dokumentów potwierdzających przeloty lub przejazdy p. J. P. do osoby która podpisała zobowiązania do współpracy z SB i przyjęła pseudonim [...] za okres [...] stycznia 2020 r. do dnia udzielenia informacji. Są one niezrozumiałe (pytanie 8), niegrzeczne i częściowo obraźliwe (2, 4 i 7), nie dotyczą funkcjonowania Trybunału jako organu, a odkodowanie zamiaru i intencji wnioskodawcy w zadawaniu tego rodzaju pytań nie było obowiązkiem organu. Mając to na względzie Sąd zobowiązał organ do udzielenia odpowiedzi na pytanie 6 i częściowo na 3, w pozostałym zakresie skargę oddalił. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Bezczynność podmiotu, zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej zachodzi zatem w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie żadnej z przewidzianych prawem czynności, to jest nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.) albo nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej bądź decyzji o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) albo też nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub, w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Podstawa prawną oddalenia skargi w punkcie 3 wyroku był art.151 p.p.s.a. O zasądzeniu od organu na rzecz skarżącego kwoty 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania – w związku z częściowym uwzględnieniem skargi wnioskodawcy w zakresie stwierdzenia bezczynności organu - Sąd orzekł w punkcie 4 wyroku na podstawie art. 200, art. 205 i 209 p.p.s.a.