II SAB/Wa 350/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska po rozpoznaniu w dniu 15 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w przedmiocie rozpatrzenia skargi z dnia 27 kwietnia 2017 r. dotyczącej braku propozycji określającej nowe warunki pracy/służby w Krajowej Administracji Skarbowej postanawia: - odrzucić skargę - R. S. wniósł do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej skargę z dnia 27 kwietnia 2017 r. dotyczącą braku propozycji określającej nowe warunki pracy/służby w Krajowej Administracji Skarbowej. W jej treści nadmienił, że działania Dyrektora Izby Skarbowej w [...] wobec niego były niezgodnie z normami prawa pracy, nie uwzględniały posiadanych kwalifikacji, czy przebiegu dotychczasowej pracy. Zaznaczył, że w administracji skarbowej pracuje 45 lat, pełniąc nienagannie obowiązki na różnych stanowiskach, posiada kierunkowe wykształcenie oraz studia podyplomowe. Aktualnie jest pracownikiem Drugiego Urzędu Skarbowego w [...], w którym pełni obowiązki starszego komisarza skarbowego i kieruje komórką analiz i planowania. Zaznaczył, że prawo do emerytury nabywa [...] czerwca 2017 r. R. S. nadmienił, że w dniu [...] lutego 2017 r. otrzymał od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] informację przesłaną za pomocą poczty elektronicznej, iż w związku z powstaniem Krajowej Administracji Skarbowej będzie wykonywał dotychczasowe obowiązki służbowe. Od dnia [...] marca 2017 r. rozpocznie się proces przedkładania propozycji określających nowe warunki zatrudnienia. Nowe warunki zatrudnienia przestawił stronie Naczelnik Urzędu w dniu [...] marca 2017 r. w trakcie rozmowy telefonicznej, po godzinach pracy. Naczelnik oświadczył, że nie może zaproponować stronie dotychczasowej funkcji kierowania komórką analiz i planowania. Skarżący podkreślił, że powyższa decyzja nie została potwierdzona żadnym dokumentem, ani też czy ustnym uzasadnieniem wskazującym przyczyny odwołania. Jednocześnie zaznaczył, że w ocenie okresowej ze stycznia 2017 r. Naczelnik Urzędu nie miał żadnych uwag do jego pracy. Podsumowując, stwierdził, że od dnia 27 kwietnia 2017 r. pracuje bez pisemnej umowy o pracę na nowym stanowisku, bez aktualnego zakresu obowiązków. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w sprawie zaniechania działań w związku ze skargą z dnia 27 kwietnia 2017 r. oraz zażądał zobowiązania organu do jej niezwłocznego rozpoznania. Skarżący podkreślił, że działania Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] oraz Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w [...] były bezprawne, a jego skarga z dnia 27 kwietnia 2017 r. nie została rozpoznana. Nie został też poinformowany o przesunięciu terminu do jej rozpoznania. Postępowanie organu świadczy o rażącym naruszeniu norm art. 35 i art. 36 § 1 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, bowiem organy nadal pozostają w zwłoce w załatwieniu niniejszej sprawy. Działanie organu prowadzić może, zdaniem skarżącego, do nadużywania kompetencji, nepotyzmu, kolesiostwa, korupcji i braku właściwej reakcji na łamanie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Właściwość sądów administracyjnych wyznacza przepis art. 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie. Już z tego przepisu wynika, że to ustawa określa zakres kontroli działalności administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne. Zakres kontroli działalności administracji publicznej w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz w ustawie - Prawo o ustroju sądów administracyjnych został określony w sposób pozytywny, w tym znaczeniu, że zakres tej kontroli wyznacza to, że sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości sprawuje kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych), właściwość sądu administracyjnego obejmuje rozpatrywanie skarg na określone prawne formy działania administracji publicznej (art. 3 § 2 P.p.s.a.) oraz inne sprawy z zakresu działalności administracji publicznej, jeżeli ustawa tak stanowi (art. 3 § 3 P.p.s.a.), Przedmiotem badanej sprawy wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest bezczynność Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w rozpoznaniu wniesionej do tego organu skargi z dnia 27 kwietnia 2017 r. dotyczącej braku propozycji określającej nowe warunki pracy/służby w Krajowej Administracji Skarbowej. Tak zakreślony przedmiot sprawy powoduje, że brak jest podstaw do jej zaliczenia do katalogu bezczynności czy przewlekłego prowadzenia postępowania określonego w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a., które można zaskarżyć do sądu administracyjnego. Przedmiot niniejszego postępowania wyklucza możliwość dokonania jego kontroli przez sąd administracyjny. Ponadto należy mieć na uwadze, że ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w art. 5 wskazuje sprawy, w których wyraźnie wyłączona jest właściwość sądu administracyjnego. Stosownie do art. 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), sądy administracyjne nie są właściwe w sprawach: 1) wynikających z nadrzędności i podległości organizacyjnej w stosunkach między organami administracji publicznej; 2) wynikających z podległości służbowej między przełożonymi i podwładnymi; 3) odmowy mianowania na stanowiska lub powołania do pełnienia funkcji w organach administracji publicznej, chyba że obowiązek mianowania lub powołania wynika z przepisów prawa; 4) wiz wydawanych przez konsulów, z wyjątkiem wiz wydanych cudzoziemcowi będącemu członkiem rodziny obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej, państwa członkowskiego Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacji Szwajcarskiej, w rozumieniu art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin (Dz. U. z 2014 r. poz. 1525 oraz z 2015 r. poz. 1274); 5) zezwoleń na przekraczanie granicy w ramach małego ruchu granicznego wydawanych przez konsulów. W myśl art. 165 ust. 6 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948), pracownicy zatrudnieni w izbach celnych, urzędach kontroli skarbowej, Centrum Edukacji Zawodowej Resortu Finansów oraz funkcjonariusze celni pełniący służbę w izbach celnych, nie później niż do dnia 28 lutego 2017 r., otrzymują pisemną informację o miejscu wykonywania obowiązków służbowych, jeżeli ulega ono zmianie. Brak informacji w tym terminie jest równoznaczny z powierzeniem wykonywania obowiązków służbowych w dotychczasowym miejscu. Wskazana powyżej informacja wydawana jest w zakresie podległości służbowej pomiędzy przełożonymi i podwładnymi. W związku z powyższym również wyznaczenie na miejsce i warunki pełnienia służby następuje w zakresie tej podległości służbowej (art. 5 pkt 2 P.p.s.a.). Zdaniem Sądu wyłączona jest zatem kontrola sądowa zarówno co do informacji o pełnieniu służby wydanej na podstawie art. 165 ust. 6 ww. ustawy, jak i co do wyznaczenia miejsca pełnienia służby. Istotą służby również w ramach Administracji Skarbowej jest dyspozycyjność funkcjonariusza, który ma obowiązek podporządkować się poleceniu przełożonego w kwestii kształtowania stosunku służbowego. Miejsce i warunki pełnienia służby zostaje funkcjonariuszowi wskazane przez przełożonego i pozostaje w zakresie władztwa właściwego przełożonego. Mając na uwadze treść art. 5 pkt 2 P.p.s.a. niniejsza sprawa nie podlega kognicji sądu administracyjnego, zatem skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.