II SAB/Wa 351/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Asesor WSA Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 listopada 2024 r. sprawy ze skargi P. C. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę P. C. (dalej jako "wnioskodawca" lub "skarżący") wnioskiem z [...] kwietnia 2024 r., kierowanym za pośrednictwem platformy e-puap do Burmistrza Miasta [...] (dalej jako "Burmistrz" lub "organ") na podstawie art. 2 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej też jako "u.d.i.p."), zwrócił się z prośbą o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wydania kopii skargi na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 grudnia 2023 r. w sprawie sygn. akt VII SA/Wa 2386/23 złożonej przez Burmistrza do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej też jako "NSA") wraz z załącznikami. We wniosku wskazał, że prosi o przesłanie informacji na wskazany przez siebie adres e-mail. W piśmie z [...] kwietnia 2024 r., Burmistrz odpowiadając na ww. wniosek, poinformował wnioskodawcę, że treść skargi kasacyjnej do NSA nie stanowi informacji publicznej. Wyjaśnił, że taka skarga dotyczy bowiem sprawy indywidualnej. Nie jest więc dokumentem dotyczącym sprawy publicznej, pomimo tego, że została ona złożona przez pełnomocnika strony będącej organem (wyrok NSA z 22 czerwca 2022 r. sygn. III OSK 4774/21). Wskazał, że zgodnie z art. 175 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego musi być sporządzona i podpisana przez adwokata lub radcę prawnego. W związku z powyższym, Burmistrz nie jest organem, który wytworzył ww. pismo procesowe, zostało ono wytworzone przez profesjonalnego pełnomocnika w imieniu strony, co tym bardziej świadczy o niepublicznym charakterze pisma (nie jest to dokument urzędowy). Pismem z 31 maja 2024 r. wnioskodawca wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Wskutek bezczynności organu zarzucił naruszenie: 1) art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, 2) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, 3) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie. Wobec powyższego wniósł o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że do dnia złożenia niniejszej skargi nie została mu udostępniona informacja będąca przedmiotem jego wniosku z [...] kwietnia 2024 r. W ocenie skarżącego przedmiotem złożonego przez niego wniosku jest informacja podlegająca udostępnieniu. Skarżący wskazał, że zgadza się z organem, iż każda skarga kasacyjna musi być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika jakim może być radca prawny. Pełnomocnik działa w imieniu ale i na rzecz strony, którą reprezentuje a więc Burmistrza. To właśnie Burmistrz jest stroną w sprawie a więc ponosi i odpowiada za skutki swoich decyzji. Nie jest zaś stroną w postępowaniu pełnomocnik organu. Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 grudnia 2023 r. sygn. akt VII SA/Wa 2386/23 dotyczy utrzymania w mocy rozstrzygnięcia zarządczego Wojewody [...] w [...] z [...] sierpnia 2023 r. w sprawie nieważności dwóch zarządzeń Burmistrza z [...] lipca 2023 r., którymi organ najpierw unieważnił konkurs na dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im [...] w [...] i następnie ogłosił nowy konkurs na to stanowisko. Sam fakt złożenia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez profesjonalnego pełnomocnika nie zmienia więc charakteru sprawy, że całe to postępowanie dotyczy działalności organów władzy samorządowej, w tym przypadku Burmistrza i całej procedury związanej z wyborem na stanowisko dyrektora szkoły podstawowej. Skarżący wskazał, że informacje, o których udostępnienie się zwrócił, stanowią przedmiot konstytucyjnego uprawnienia, bowiem stanowią informacje o działalności organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne/działalności organów samorządu gospodarczego w zakresie, w jakim wykonują zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Skarga sporządzona i złożona przez pełnomocnika organu dotyczy w całości spraw publicznych (unieważnionych zarządzeń Burmistrza), a więc jest informacją publiczną i podlega ujawnieniu. W związku z powyższym przedmiotem złożonego przez skarżącego wniosku było udostępnienie informacji podlegającej udostępnieniu. Z powodu zaś nieudostępnienia tych informacji zgodnie z wnioskiem organ pozostaje w bezczynności, co sprawia, że niniejsza skarga jest zasadna i konieczna. W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o oddalenie skargi w całości, natomiast w przypadku stwierdzenia, że organ pozostaje w bezczynności o stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 listopada 2016 r. wydany w sprawie o sygn. akt I OSK 942/15, w którym stwierdzono, że pozew stanowi żądanie podjęcia określonych działań, ma charakter wyłącznie procesowy i poza procesem sądowym nie funkcjonuje. Nie jest więc dokumentem dotyczącym spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Za taką informację mógłby zostać uznany jedynie fakt wniesienia danego pozwu do sądu, natomiast sam pozew nie jest dokumentem urzędowym, czy dokumentem z przebiegu i efektów kontroli albo wystąpieniem, wnioskiem czy też opinią. Udostępnieniu podlegać może wyłącznie informacja publiczna, a więc informacja mająca walor "danych publicznych", w tym także takich, które przyjęły kształt dokumentów urzędowych, czego nie można stwierdzić w przypadku pozwu, będącego dokumentem ściśle procesowym. Organ zauważył, że podobne stanowisko zostało wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lipca 2012 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 896/12 i z 22 listopada 2016 r. w sprawach o sygn. akt I OSK 827/15 i sygn. akt I OSK 828/15. Zatem w orzecznictwie sądowo - administracyjnym ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym pozew, pismo procesowe organu, odpowiedź na skargę i każde inne pismo procesowe w indywidualnej sprawie nie jest dokumentem, który jest nośnikiem informacji publicznej (vide: wyrok NSA z 23 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 896/12; wyrok NSA z 22 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 827/15; wyrok NSA z 22 listopada 2016 r. sygn. akt i OSK 942/15; wyrok NSA z 22 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 828/15; wyrok NSA z 8 lutego 2018 r. sygn. akt OSK 2160/16, orzeczenia.nsa.gov.pl). Taka też sytuacja zdaniem organu występuje w niniejszej sprawie. Burmistrz wyjaśnił, że skarga kasacyjna stanowi swego rodzaju pismo procesowe w konkretnej sprawie, żądanie podjęcia określonych działań i poza procesem nie funkcjonuje, w związku z tym nie może mieć charakteru informacji publicznej, tym bardziej, że została wniesiona nie przez organ, a przez pełnomocnika organu. Po drugie przedmiotowa skarga kasacyjna została wniesiona w konkretnej sprawie i dotyczy konkretnego stanu faktycznego. Nie funkcjonuje poza postępowaniem sądowo - administracyjnym, jak również nie ma wpływu na sprawy publiczne, poza zainicjowaniem postępowania. Taki wpływ może mieć jedynie wyrok sądu wydany w przedmiotowej sprawie. Skarga kasacyjna nie stanowi informacji publicznej, a ma jedynie charakter pisma procesowego wniesionego celem realizacji żądań organu w konkretnym procesie. Nie można uznać, że jej zakres przedmiotowy dotyczy sprawy publicznej w rozumieniu u.d.i.p., jak również jako, że została wniesiona przez podmiot prywatny, to jej zakres podmiotowy nie wpisuje się w definicję informacji publicznej. Po trzecie organ nie pozostawał również w bezczynności w zakresie powiadomienia skarżącego o rozpatrzeniu sprawy, bowiem został on powiadomiony w terminie 14 dni zgodnie z u.d.i.p. Po czwarte, jak wynika z przepisów u.d.i.p., jak i utrwalonego orzecznictwa organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu. Nie można zatem mówić, że organ pozostawał w bezczynności również w tym zakresie, gdyż odpowiedź z [...] kwietnia 2024 r. stanowiła jedynie czynność materialną - techniczną i stanowiła jedynie poinformowanie skarżącego, że wnioskowana przez niego informacja nie stanowi informacji publicznej i nie może być udostępniona. Nie było zatem możliwości do wydania w tym zakresie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), dalej zwana także jako "p.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Stosownie do art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Wskazać należy, że przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej reguluje wskazana już wyżej ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, wyrażonego w art. 61 ustawy zasadniczej. Udostępnienie informacji publicznej na wniosek ma formę czynności materialno -technicznej i w świetle dyspozycji art. 14 ust. 1 u.d.i.p. winno nastąpić w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. Przedstawienie informacji zupełnie innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też informacji wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, świadczy o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza regulację zawartą w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt I OSK 161/12, LEX nr 1264582 oraz z 20 lutego 2013 r., sygn. akt I OSK 2569/12, LEX nr 1356989, a także wyrok WSA w Bydgoszczy z 5 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Bd 35/13, LEX nr 1352000). Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga zatem w pierwszym rzędzie dokonania właściwej interpretacji zakresu żądania, a następnie dokonania oceny charakteru żądanej informacji pod kątem możliwości przypisania jej waloru informacji publicznej. Bezczynność podmiotu zobowiązanego zachodzi zaś wówczas, gdy podmiot taki, pomimo dysponowania żądaną informacją publiczną, nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, bądź też w tym terminie nie wydaje na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a jednocześnie nie udziela wyjaśnień, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Jeżeli jednak informacja, której udostępnienia domaga się wnioskodawca, nie posiada waloru informacji publicznej, nie może ona podlegać regulacjom u.d.i.p., co oznacza, że nie może ona zostać udostępniona w trybie tej ustawy, jak też niedopuszczalne jest wydanie co do niej decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Wówczas obowiązkiem podmiotu zobowiązanego jest wyłącznie poinformowanie wnioskodawcy o braku podstaw do zastosowania przepisów u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z 27 września 2002 r., sygn. akt II SAB 289/02; z 16 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 1644/09 oraz z 11 stycznia 2010 r., sygn. akt I OSK 1557/09 - dostępne w orzeczenia.nsa.gov.pl). W konsekwencji przedstawionej wyżej specyfiki postępowania o udostępnienie informacji publicznej przyjmuje się, że w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten uznaje, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej (por. wyrok NSA z 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1177/12, dostępny w orzeczenia.nsa.gov.pl). Wówczas skarga na bezczynność stanowi właściwy środek do zakwestionowania przez wnioskodawcę dokonanej przez organ kwalifikacji żądanej informacji. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że Burmistrz jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Istota zawisłego przed Sądem sporu sprowadza się zaś do oceny charakteru informacji objętej wnioskiem skarżącego z [...] kwietnia 2022 r. Rozstrzygając tę kwestię Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela w całości stanowisko organu zawarte w piśmie z [...] kwietnia 2024 r. oraz w odpowiedzi na skargę, że żądana przez skarżącego informacja zawarta w jego wniosku nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p. Pojęcie informacji publicznej zostało doprecyzowane w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., gdzie wskazano, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych. W przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie (zob.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z 30 września 2009 r., I OSK 2093/14). Oznacza to, że dysponentem informacji publicznej jest wspólnota publicznoprawna (państwo), która z woli ustawodawcy staje się adresatem roszczeń o udostępnienie takiej informacji. Wspólnota publicznoprawna ze swej istoty działa przez reprezentujące ją podmioty. Przyjąć należy, że każdy "posiadacz" informacji publicznej jest podmiotem dysponującym informacją "należącą" do wspólnoty i jako taki w tym zakresie stanowi podmiotową emanację tej wspólnoty stając się swojego rodzaju organem tej wspólnoty w sensie funkcjonalnym. Takim organem jest zatem każdy, kto dysponuje informacją publiczną: zarówno inny członek określonej wspólnoty publicznoprawnej, jak i podmiot znajdujący się w sformalizowanych strukturach organizacyjnych wspólnoty publicznoprawnej. Relacja, jaka nawiązuje się pomiędzy podmiotem domagającym się informacji publicznej a dysponentem tej informacji jest relacją pomiędzy członkiem wspólnoty publicznoprawnej a nią samą niezależnie od tego, kto w danym przypadku jest organem tej wspólnoty w jego przyjętym wyżej rozumieniu. Adresatem oczekiwania udzielenia informacji publicznej, czy nawet roszczenia w tym zakresie, jest wspólnota publicznoprawna, w imieniu której występuje podmiot będący w posiadaniu informacji publicznej objętej roszczeniem o udostępnienie. W konsekwencji, jak wskazuje ustawodawca na podstawie art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 pkt 4 lit.c u.d.i.p., informacją publiczną jest m.in. treść wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej. Jednak w świetle poczynionych wyżej uwag nie można utożsamiać skargi kasacyjnej z ustawowymi "innymi wystąpieniami" lub "ocenami" dokonywanymi przez organy władzy publicznej. Podzielić należy stanowisko organu, że pisma procesowe inicjujące postępowania sądowe (pozew, apelacja, skarga, skarga kasacyjna) wnoszone w konkretnej sprawie z określonym indywidualnie kręgiem stron postępowania oraz zawierające szczegółowe zarzuty i stanowisko podmiotu je wnoszącego (niezależnie czy będzie to podmiot prywatny, czy podmiot publiczny) nie stanowią informacji publicznej. Takie pismo procesowe nie stanowi żądania podjęcia określonych działań, ma charakter wyłącznie procesowy i poza procesem sądowym nie funkcjonuje. Nie jest więc dokumentem dotyczącym spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Za taką informację mógłby zostać uznany jedynie sam fakt wniesienia takiego pisma procesowego do sądu i informacja o tym. Natomiast sama skarga kasacyjna nie jest dokumentem urzędowym, czy dokumentem z przebiegu i efektów kontroli albo wystąpieniem, wnioskiem czy też opinią. Udostępnieniu podlegać może wyłącznie informacja publiczna, a więc informacja mająca walor "danych publicznych" w tym także takich, które przyjęły kształt dokumentów urzędowych, czego nie można stwierdzić w przypadku skargi kasacyjnej będącej dokumentem ściśle procesowym, sporządzanym wyłącznie w ramach prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego. Nie sposób pominąć, że u.d.i.p. w art. 1 ust. 2 stanowi, że jej uregulowania nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Przepis ten wyłącza stosowanie przepisów u.d.i.p. w zakresie, w jakim inna szczególna ustawa reguluje ten dostęp, a pozwala na jej stosowanie tam, gdzie ustawa szczególna nie reguluje kwestii dostępności informacji publicznych. Udostępnienie skargi kasacyjnej jest natomiast możliwe wyłącznie w trybie uregulowanym w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga kasacyjna stanowi część akt sprawy, a stosowne przepisy regulują dostęp do nich (art. 12a § 4 i 5 p.p.s.a.). Tym samym gdyby nawet uznać, że skarga kasacyjna (jej treść) jest informacją publiczną, to na podstawie art. 1 ust. 2 u.d.i.p., jej udostępnienie określają odrębne ustawy. Konstatując, stanowiska sformułowane dla potrzeb postępowania sądowego, nawet gdy pochodzą od organów władzy publicznej, nie mogą być traktowane jako informacja publiczna, której udostępnienie następuje w trybie przepisów u.d.i.p. W związku z udzieleniem odpowiedzi na wniosek skarżącego w terminie przewidzianym w przepisie art. 13 ust. 1 u.d.i.p., stwierdzić należy, że Burmistrz nie pozostaje w bezczynności, bowiem o bezczynności organu administracji można mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu ani nie podejmuje innej stosownej czynności (por. Przybysz Piotr Marek, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, Opublikowano: LEX/el. 2022), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Tym samym w ocenie Sądu skarga pozbawiona jest uzasadnionych podstaw. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.