II SAB/Wa 355/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Sędziowie WSA Jacek Fronczyk Waldemar Śledzik Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 12 sierpnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej 1) zobowiązuje Wójta Gminy [...] do rozpatrzenia wniosku [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] z dnia 12 sierpnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z 12 sierpnia 2011 r. [...] Sp. z o. o. (dalej jako skarżąca) wystąpił do Wójta Gminy [...] o podanie, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej: • adresów Biuletynów Informacji Publicznej jednostek organizacyjnych nadzorowanych przez jednostkę samorządu terytorialnego, w sytuacji gdy brak takich adresów to o • podanie informacji, czy były prowadzone działania nadzorowane w tej mierze, • informację, które jednostki nadzorowane przez kierownika jednostki, na dzień złożenia wniosku, nie posiadają Biuletynu Informacji Publicznej, a gdy te jednostki posiadają BIP to o • podanie adresów BIP tych jednostek. Pismem z 23 sierpnia 2011 r. organ poinformował skarżącą, że informacje, o które wnosił we wniosku z 12 sierpnia 2011 r. wielokrotnie były mu udzielane podczas rozmowy telefonicznej. Jednocześnie organ podniósł, że Gmina [...] nie jest zainteresowana współpracą ze skarżącą, a problemy przedstawione we wniosku z 12 sierpnia 2011 r. rozwiąże we własnym zakresie. Skarżąca pismem z 19 września 2011 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 12 sierpnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej. W skardze podniosła, że po złożeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej otrzymała pismo z 23 sierpnia 2011 r., które jest przykładem jaskrawego i wadliwego udzielenia informacji publicznej i lekceważenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie stanowi ono, w minimalnym nawet stopniu, kompletnej i wyczerpującej odpowiedzi. Podkreśliła, że w niniejszej sprawie wójt bezpodstawnie łączy ze sobą stosunki gospodarcze, które wiążą go ze skarżącym z wnioskiem skarżącego jako podmiotu występującego o udostępnienie informacji publicznej. Reasumując, skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej informacji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i wskazał, że Gmina [...] od 1 lipca 2003 r. korzysta z usług [...] Sp. z o. o. w zakresie umieszczenia i utrzymania na serwerze strony BIP Gminy [...], na podstawie zawartej umowy zlecenia. Z jakości świadczonych usług Gmina nie jest zadowolona. Organ ponadto podniósł, że żądane informacje udostępniono podczas przeprowadzonych rozmów ze skarżącą, jak również przy piśmie z 23 sierpnia 2011 r. Podkreślił, że skarżąca była jedynie zainteresowana zawarciem dodatkowych umów zlecenia z jednostkami organizacyjnymi Gminy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako p.p.s.a., obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. W ocenie Sądu skarga w niniejszej sprawie na bezczynność Wójta Gminy [...] zasługuje na uwzględnienie. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności, (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Ustawa z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Art. 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Mając na uwadze treść powyższego przepisu, nie ulega wątpliwości, że Wójt Gminy [...] jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia informacji mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu. Uznać również należy, że spółka [...] była uprawniona do wystąpienia do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, a stosunki gospodarcze łączące strony pozostają bez jakiegokolwiek wpływu na obowiązek jego realizacji przez organ. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 2 ust. 1 i 2 ustawy – Prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, bez względu na posiadany interes prawny lub faktyczny. Informacje, których udostępnienia domagała się skarżąca spółka we wniosku z 12 sierpnia 2011 r., czego nie kwestionował organ, stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej; udostępniania w drodze wyłożenia lub wywieszenia w miejscach ogólnie dostępnych, przez zainstalowane w miejscach ogólnie dostępnych urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją; wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3 oraz udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. Przepis art. 10 ust. 1 ww. ustawy stanowi natomiast, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. W przedmiotowej sprawie skarżąca spółka wystąpiła z takim wnioskiem, w odpowiedzi na który organ, pismem z 23 sierpnia 2011 r., wskazał, że wnioskowane informacje były Prezesowi skarżącej spółki wielokrotnie podczas rozmów telefonicznych z przedstawicielami Gminy udzielane. Skarżąca spółka uznała, że powyższe pismo nie stanowi nawet w minimalnym stopniu kompletnej i wyczerpującej odpowiedzi na wniosek i wystąpiła do Sądu ze skargą na bezczynność Wójta Gminy [...], a na rozprawie przed Sądem Prezes Spółki oświadczył, że żądane informacje nie zostały jej udostępnione. Stosownie do treści art. 13 ust. 1 cytowanej ustawy udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 cytowanej ustawy). Udostępnienie informacji publicznej następuje w formie czynności materialno-technicznej. Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ustawodawca przewidział natomiast tylko w takim wypadku, gdy informacja, której udostępnienia żąda określony podmiot jest informacją publiczną, lecz organ odmawia jej udostępnienia. Rozpatrując zatem żądanie zawarte we wniosku skarżącego, organ mógł albo udostępnić żądane informacje lub też, kierując się dyspozycją art. 5 ust. 1 i ust. 2 omawianej ustawy, odmówić w drodze decyzji ich udostępnienia z uwagi na ograniczenia wynikające z przepisów o ochronie informacji niejawnych, o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. W sprawie niniejszej organ twierdzi, że wnioskowane przez skarżącą spółkę informacje zostały udzielone jej ustnie, czemu skarżąca zaprzecza. W tych okolicznościach – w ocenie Sądu – nie można uznać, że wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej został przez organ rozpatrzony zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa nie precyzuje wprawdzie formy, w jakiej następuje udostępnienie informacji publicznej na wniosek, ale dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności, z okoliczności sprawy, w sposób niebudzący wątpliwości musi wynikać, że informacja taka została udostępniona stronie ubiegającej się o nią. Innymi słowy, jeżeli udostępnienie informacji publicznej nastąpiło ustnie, to czynność ta winna zostać w sposób właściwy udokumentowana. Niewątpliwie zatem odpowiedź udzielona na piśmie ogranicza możliwość wystąpienia rozbieżności między stronami co do realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W rozpoznawanej sprawie – wbrew twierdzeniom organu zawartym w odpowiedzi na skargę – w notatce służbowej z 29 września 2011 r., sporządzonej na okoliczność rozmów telefonicznych prowadzonych z Prezesem skarżącej spółki, nie można znaleźć potwierdzenia udzielenia skarżącej wnioskowanej informacji. Mając powyższe względy na uwadze, Sąd uznał, że Wójt Gminy [...] pozostaje w bezczynności w zakresie udzielenia spółce [...] informacji publicznej, określonej we wniosku z 12 sierpnia 2011 r. i dlatego też, na podstawie art. 149 p.p.s.a., zobowiązał organ do rozpoznania tego wniosku w terminie 14 dni wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w myśl art. 200 i art. 205 p.p.s.a., zaliczając do niezbędnych kosztów postępowania koszty poniesionego przez stronę wpisu sądowego. Inne koszty nie zostały przez stronę wykazane, a zważyć należy, że obecność strony na rozprawie nie była obowiązkowa. Jedynie w przypadku wezwania strony przez Sąd do osobistego stawiennictwa na rozprawie (art. 91 § 3 p.p.s.a.) strona ta ponosi inne niezbędne koszty postępowania, o których mowa w art. 205 § 1 p.p.s.a.