II SAB/Wa 355/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Eugeniusz Wasilewski po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. F. na bezczynność Komendanta Głównego Straży Granicznej w przedmiocie rozpatrzenia raportów z dnia [...] i [...] sierpnia 2012 r. postanawia: odrzucić skargę. Pismem z dnia 31 maja 2013 r. K. F., złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Komendanta Głównego Straży Granicznej w zakresie rozpatrzenia raportów z dnia [...] i [...] sierpnia 2012 r. i wniósł o zobowiązanie ww. organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego zgodnego z jego pierwotnym wnioskiem, o zobowiązanie Komendanta Głównego Straży Granicznej do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie, o wymierzenie grzywny wobec Komendanta Głównego Straży Granicznej, a w przypadku uwzględnienia skargi o orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podał, że w powyższych raportach z dnia [...] i [...] sierpnia 2012 r. wskazywał na groźby karalne kierowane bezpośrednio wobec niego przez [...] SG A. Z. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga dotyczy nierozpatrzenia raportów z dnia [...] i [...] sierpnia 2012 r., zawierających informacje o groźbach kierowanych wobec skarżącego. Z uwagi na przedmiot skargi Sąd uznał, iż przed przystąpieniem do jej merytorycznego rozpoznania należy przede wszystkim rozważyć, czy jest ona dopuszczalna, tj. czy mieści się w kognicji sądu administracyjnego. Zatem, wskazać trzeba, iż stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) określającego właściwość rzeczową sądów administracyjnych, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) (1) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto, w myśl § 3 cytowanego przepisu, sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Oceniając wniesioną skargę na bezczynność należy uznać ją za niedopuszczalną, ponieważ pozostaje ona poza zakresem działania sądów administracyjnych. Należy bowiem zauważyć, że w treści rozpoznawanej skargi skierowanej do Sądu, skarżący nie zarzucił organowi bezczynności w zakresie niewydania aktu będącego przejawem władzy organu i podlegającego kontroli sądowej. Zawarł natomiast krytykę organu, jego pracowników zarzucając naruszenie dyscypliny służbowej przez funkcjonariusza [...] Oddziału Straży Granicznej. Skarga skierowana do Sądu, dotyczy więc w istocie wadliwej działalności organu i podległych mu pracowników, a to -w ocenie Sądu- mogłoby być ewentualnie przedmiotem skargi przewidzianej w art. 227 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej K.p.a.), a nie przedmiotem skargi sądowoadministracyjnej. Sąd administracyjny nie jest bowiem właściwy w tego rodzaju sprawach. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż zwrócenie się przez skarżącego, z informacją zawartą w raportach z dnia [...] i [...] sierpnia 2012 r., nie wymagało podjęcia żadnego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, gdyż treść ww. raportów wskazuje, że nie dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o których mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Zatem, w ocenie Sądu, rozpoznawana skarga nie dotyczy spraw należących do właściwości sądu administracyjnego. Z tego też względu przedmiotowa skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.