II SAB/Wa 356/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska Sędziowie WSA Ewa Pisula - Dąbrowska (spr.) Przemysław Szustakiewicz Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi P. M. na bezczynność Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] października 2010 r. 1) zobowiązuje Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości do rozpatrzenia wniosku P. M. z dnia [...] października 2010 r. w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku i przesłania akt organowi, 2) zasądza od Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości w W. na rzecz P. M. kwotę zł 100 (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem datowanym na dzień [...] października 2010 r. P. M. wniósł o doręczenie mu listem poleconym kopii umów rachunków bankowych zawartych przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości. Jako podstawę swojego żądania wskazał art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W odpowiedzi na powyższy wniosek, pismem z dnia [...] listopada 2010 r. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości stwierdziła, że udostępnienie kopii umów rachunku bankowego stanowi informację przetworzoną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazała, że część rachunków jest zamknięta lub zmieniono im przeznaczenie, a zatem treść umów nie wskazuje, które z rachunków mają charakter czynny i otwarty, a które zostały już zamknięte. Ponieważ przekazanie informacji dotyczącej kopii umów rachunku bankowego w zakresie czynnych rachunków bankowych wiąże się z dokonaniem ich analiz i z przetworzeniem, wymagane jest wykazanie interesu publicznego w terminie 14 dni pod rygorem umorzenia, odmowy udostępnienia informacji. Po otrzymaniu powyższej odpowiedzi P. M. wniósł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości. Podniósł, że nie został rozpoznany jego wniosek z dnia [...] października 2010 r., a ustawowy termin do jego rozpoznania upłynął w dniu 2 listopada 2010 r. W odpowiedzi na skargę PARP wniosła o jej oddalenie, podnosząc, iż nie pozostaje w bezczynności, bowiem w dniu [...] listopada 2010 r. zostało przesłane wnioskodawcy wezwanie do wykazania, jakie szczególnie istotne dla interesu publicznego okoliczności przemawiają za udostępnieniem wnioskowanej informacji publicznej. Nadto podniósł, że skarga została wniesiona przed upływem terminu zakreślonego przez PARP w piśmie z dnia [...] listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie podkreślić należy, iż przedmiotowa sprawa zawisła przed tutejszym Sądem z przyczyn innych niż wydanie decyzji (aktu), z którą jedna ze stron się nie zgadza. Niniejsza sprawa dotyczy bezczynności, a zatem takiej sytuacji, w której jedna ze stron twierdzi, że organ, do którego się zwróciła o rozpatrzenie sprawy był zobowiązany do wydania decyzji lub aktu lub podjęcia czynności. W sprawach, w których przepisy prawa materialnego określają wprost kiedy, w jakich sytuacjach organ zobowiązany jest do wydania decyzji lub aktu, rozstrzygnięcie sprawy o bezczynność nie nasuwa większych trudności. Proste zestawienie treści przepisu prawa z faktem, iż nie została wydana decyzja lub akt, o którym mowa w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), pozwala na stwierdzenie, czy dany organ popadł w bezczynność, czy też zarzutu bezczynności nie można mu przypisać. Z bezczynnością mamy bowiem do czynienia, gdy organ bądź podmiot zobowiązany do wydania decyzji lub aktu w ustawowym terminie tego nie czyni. Na kanwie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), wobec faktu, iż pojęcie informacji publicznej nie zostało zdefiniowane ostro (art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej), rozpoznanie każdej sprawy o bezczynność ma charakter skomplikowany o tyle, że jest dwuetapowe: po pierwsze wymaga każdorazowo zdefiniowania, zakwalifikowania z jakim roszczeniem (żądaniem) strona występuje. A mianowicie, czy z żądaniem udzielenia informacji o stanie sprawy, o sposobie jej załatwienia, czy z żądaniem informacyjnym w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. A zatem, aby mogło dojść do rozstrzygnięcia sprawy o bezczynność na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, warunkiem niezbędnym pierwszym (sine qua non) jest dokonanie kwalifikacji wniosku pod kątem, czy zawiera w sobie żądanie informacyjne w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Kwalifikacji takiej Sąd dokonuje w oparciu o ustawę o dostępie do informacji publicznej. Dopiero merytoryczna ocena żądania strony przez pryzmat ustawy o dostępie (...) pozwala de facto stwierdzić, czy w sprawie o bezczynność ma zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej. Przesądzenie, że w sprawie będą miały zastosowanie przepisy dotyczące informacji publicznej, pozwala dopiero na przejście do drugiego etapu badania skargi – to jest do stwierdzenia, czy w sprawie występuje bezczynność. Omawiana dwuetapowość spraw wynika z konieczności dokonania merytorycznej oceny wniosku informacyjnego, kwalifikacji żądania informacyjnego przez pryzmat ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz z przepisami prawa materialnego, którego wnioski dotyczą, które regulują daną materię. Dopiero łączna wykładnia tych przepisów, w zestawieniu z treścią wniosku o udostępnienie informacji publicznej, pozwala na odpowiedź, czy zgłoszone żądanie informacyjne należy do kategorii informacji publicznej w rozumieniu art. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W myśl art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Art. 6 ustawy o dostępie (...) wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Przy czym nie jest to zamknięty katalog, co wynika z treści tego przepisu. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, iż rację ma PARP, twierdząc, że jedynie wtedy, gdy wniosek (żądanie informacyjne) dotyczy informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, podmiot będący w jej posiadaniu zobowiązany jest takie informacje udostępnić według reguł określonych w ustawie. W rozpoznawanej przedmiotowej sprawie, należało dokonać kwalifikacji poszczególnych żądań Fundacji przez pryzmat ustawy o dostępie (...) i przepisów prawa materialnego, a mianowicie: – ustawę z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 275 z późn. zm.), – Statut Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, – ustawę z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 z późn. zm.), Stwierdzić też dla porządku należy, że PARP jest agencją rządową, podlegającą Ministrowi właściwemu ds. gospodarki, utworzoną na podstawie ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o utworzeniu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 275). Jej zadaniem jest zarządzanie funduszami z budżetu państwa i Unii Europejskiej, przeznaczonymi na wspieranie przedsiębiorczości i innowacyjności oraz rozwój zasobów ludzkich. Celem działania PARP jest realizacja programów gospodarki, wspierających działalność innowacyjną i badawczą małych i średnich przedsiębiorstw, rozwój regionalny itd. Uczestniczy w realizacji programów operacyjnych, jako instytucja wdrażająca lub pośrednicząca, udzielająca pomocy finansowej beneficjentom, określonym w ustawie. W zakresie realizacji zadań Agencja może udzielać pomocy finansowej. Przychodami Agencji są m.in. dotacje z budżetu. Nie ulega zatem wątpliwości, że PARP jest podmiotem zobowiązanym, na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, do udzielenia informacji mającej walor informacji publicznej, będącej w jej posiadaniu. Nadzór nad PARP sprawuje Rada Nadzorcza. Powyższe oznacza, że PARP jest organem (podmiotem), który zobowiązany jest do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy. Przechodząc do oceny wniosku skarżącego z dnia [...] października 2010 r. o udostępnienie kopii umów rachunku bankowego zawartych przez PARP, stwierdzić należy, iż niewątpliwie treść tych umów należy zakwalifikować jako informacje publiczne w rozumieniu art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W żaden sposób nie można było podzielić poglądu, iż żądane informacje, dotyczące kopii umów rachunków bankowych, są informacjami przetworzonymi. Podkreślić należy, iż żądanie wniosku nie odnosiło się do umów rachunków otwartych, zamkniętych, czy tych które zmieniły przeznaczenie. Skarżący żądał kopii zawartych przez PARP umów rachunków bankowych. Modyfikowanie jego żądania (przez organ) na rachunki otwarte, zamknięte i inne uznać należy za niedopuszczalne. Ocenie PARP podlegać winien wniosek skarżącego i wola w nim wyrażona. Wniosek skarżącego nie odnosił się do różnych wariantów rachunków bankowych. Mając powyższe na uwadze, nie przesądzając o treści decyzji w przedmiocie rozpoznania wniosku, Sąd stosownie do art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zobowiązał PARP do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 17 października 2010 r. O kosztach orzeczono stosownie do art. 200 cytowanej ustawy.