II SAB/Wa 36/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Maria Werpachowska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi M. L. na bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] listopada 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do rozpoznania wniosku skarżącej M. L. z dnia [...] listopada 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz skarżącej M. L. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z [...] listopada 2015 r. M.L., na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. zm.), dalej zwanej u.d.i.p., zwróciła się do [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] o udzielenie informacji publicznej, dotyczącej dofinansowania otrzymanego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w kwocie 19.506.394,00 zł w ramach działania [...] na podstawie umowy o przyznaniu pomocy zawartej pomiędzy Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa a Spółką: 1. decyzji (pozytywnej bądź negatywnej) ARiMR w zakresie rozliczenia Spółki, 2. w przypadku wydania negatywnej decyzji w przedmiocie rozliczenia Spółki – uzasadnienia odmowy jej rozliczenia. Poprosiła o niezwłoczne wskazanie terminu i miejsca udzielenia wglądu do ww. informacji z prawem wykonania ich fotokopii. Jeżeli powyższy sposób udostępnienia informacji publicznej nie będzie możliwy wniosła o przesłanie nośnika elektronicznego zawierającego ww. informację na wskazany adres wnioskodawcy. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] Oddział Regionalny, zwana dalej ARiMR, pismem z dnia 3 grudnia 2015 r. w odpowiedzi na powyższy wniosek o udzielenie informacji publicznej, poinformowała wnioskodawczynię, że [...]Sp. z o.o. o nr NIP[...] otrzymały dofinansowanie w kwocie 19.506.394,00 zł w ramach działania [...] na podstawie umowy o przyznaniu pomocy zawartej z Agencją Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Natomiast pozostałe dane objęte wnioskiem zainteresowanej nie stanowią informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. M.L. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 22 grudnia 2015 r. na bezczynność Prezesa ARiMR w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej poprzez nierozpatrzenie wniosku z dnia [...] listopada 2015 r. wniosła o: 1. zobowiązanie Prezesa ARiMR do rozpatrzenia wniosku poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji lub wydanie decyzji administracyjnej w terminie 14 dni od zwrotu Prezesowi ARiMR akt administracyjnych wraz z odpisem prawomocnego wyroku - art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., 2. stwierdzenie, że bezczynność Prezesa ARiMR miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa – art. 149 § 2 p.p.s.a., 3. zasądzenie od Prezesa ARiMR na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych – art. 200 p.p.s.a., 4. wymierzenie Prezesowi ARiMR grzywny w wysokości 37.834,60 PLN – art. 149 § 2 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi M.L. po przedstawieniu stanu faktycznego sprawy, podniosła, że do chwili obecnej Prezes ARiMR nie przekazał wnioskowanej informacji publicznej, ani nie wydał zgodnie z art. 16 u.d.i.p. decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji. Zgodnie z art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji publicznej o działalności organów władczy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania publiczne i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Konkretyzację tego uprawnienia stanowi u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne. ARiMR jak wynika z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa jest państwową osobą prawną realizującą zadania publiczne wskazane w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Zadanie te jak wynika z art. 3 ust. 2 u.d.i.p., realizowane są ze środków publicznych wskazanych w tym przepisie, zatem ARiMR jest jednostką organizacyjną wykonującą zadania publiczne i dysponującą majątkiem publicznym. Art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. wskazuje jednocześnie, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty reprezentujące adresatów wniosków wskazane w tym przepisie. Do reprezentowania ARiMR na zewnątrz uprawniony jest, zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o ARiMR jest Prezes ARiMR. Zgodnie z art. 1 u.d.i.p informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. stanowi, że informacją publiczną podlegającą udostępnieniu jest w szczególności informacja o majątku publicznym, w tym o pomocy publicznej. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem, informacja o dopłatach realizowanych przez ARiMR, dokonywanych ze środków publicznych, w tym ze środków unijnych, stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu na podstawie u.d.i.p.- (wyrok WSA w Kielcach z dnia 6 lutego 2013 r. Sygn. akt II SAB/Ke 41/12, Lex – nr 1278033). W niniejszej sprawie wnioskowane dokumenty dotyczyły dotacji na rzecz Spółki dokonanej przez ARiMR w ramach programu [...] wykorzystującego środki unijne i krajowe. Dotacja miała więc miejsce ze środków publicznych. Dokumenty, które wnioskodawczyni żądała to dokumenty wytworzone przez ARiMR, czyli podmiot gospodarujący mieniem publicznym. Mając powyższe na uwadze M.L. stwierdziła, że nie ulega wątpliwości, iż wszystkie dokumenty, o których udostępnienie wnioskowała należy zakwalifikować jako informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., zatem na podstawie art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Prezes ARiMR był obowiązany bez zbędniej zwłoki wnioskowane informacje udostępnić. Termin na udostępnienie informacji upłynął 4 grudnia 2015 r, nie została też wydana decyzja odmawiająca przyznania takiego dostępu. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. W uzasadnieniu, powołując się na art. 1 ust.1 u.d.i.p. stwierdził, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach i trybie określonym w ustawie. O tym czy dana informacja ma status informacji publicznej nie decyduje sam fakt jej posiadania przez podmiot zobowiązany do stosowania ustawy lecz to, czy dana informacja dotyczy sprawy publicznej. Jeżeli informacja nie dotyczy sprawy publicznej to nie stanowi też informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu na zasadach i trybie określonym w ustawie, pomimo że może znajdować się w posiadaniu podmiotu zobowiązanego do stosowania u.d.i.p. Przykładowy katalog informacji publicznej określony został w art. 6 u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną jest m.in. informacja o pomocy publicznej- art.6 ust. 1 pkt 5 lit. g u.d.i.p. Ponadto, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (DZ. U. z 2007 r., poz.404) pracownicy podmiotów realizujących zadania określone w ustawie są zobowiązani do ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, jak również informacji podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów, o których powzięli wiadomość w związku z toczącymi się postępowaniami lub realizacją innych zadań określonych w ustawie. W myśl zaś ust. 2 powołanej normy, przepisu tego nie stosuje się do informacji powszechnie dostępnych, wskazania podmiotu ubiegającego się o pomoc, beneficjenta pomocy, informacji o wielkości i formie udzielonej pomocy. Beneficjentem natomiast jest podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w tym podmiot prowadzący działalność w zakresie rolnictwa lub rybołówstwa, bez względu na formę organizacyjno – prawną oraz sposób finansowania, który otrzymał pomoc publiczną – art. 2 pkt 16 powołanej ustawy. W niniejszej sprawie informację publiczną stanowiła informacja o wielkości udzielonej pomocy finansowej. Natomiast dokumenty związane z rozliczeniem realizowanej inwestycji tj. wniosek o płatności wraz z załącznikami (faktury, potwierdzenia przelewów, protokoły odbioru/protokoły dostawy, umowy/kontrakty, zawierane przez beneficjenta z dostawcami robót/usług/zadań realizowanych w ramach inwestycji, kosztorysy inwestorskie/powykonawcze, decyzje/zaświadczenia/opinie wydawane przez organy zewnętrzne), dokumenty z czynności pokontrolnych przeprowadzanych w trakcie procedowania wniosku itd. nie stanowią informacji publicznej. W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że odpowiedź organu, iż żądana informacja nie ma cech informacji publicznej, stanowi czynność materialno – techniczną. W takiej sytuacji niedopuszczalna jest forma decyzji odmawiającej udzielenia informacji, gdyż decyzja odmowna może zostać wydana tylko wtedy, gdy u.d.i.p. znajduje zastosowanie. Natomiast o bezczynności organu możemy mówić w sytuacji, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno – technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje. W ocenie organu w przedstawionym stanie faktycznym nie może być mowy o bezczynności, gdyż ARiMR udzieliła odpowiedzi na przedmiotowy wniosek w dniu 3 grudnia 2015 r. Bez znaczenia dla oceny czy organ pozostaje w bezczynności pozostaje fakt, czy dana odpowiedź satysfakcjonuje wnioskodawcę. Mając na uwadze powyższe, zdaniem organu, działaniom ARiMR w przedstawionej sprawie, będącym w zgodzie z ustawowym trybem oraz przewidzianymi u.d.i.p. terminami, nie można przypisać znamion bezczynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a, odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 ze zm.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 - 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności, lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Wniosek o udostępnienie informacji publicznej podlega rozpatrzeniu w drodze czynności materialno-technicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. lub decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.). Oczywistym zatem jest, że w przypadku niepodjęcia przez adresata wniosku takich prawnych form działania, strona może zwalczać stan jego opieszałości w drodze skargi na bezczynność w trybie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Strona ma prawo kwestionowania bezczynności organu zawsze, gdy uznaje, że żądane przez nią informacje są informacjami publicznymi i powinny być jej udzielone w trybie u.d.i.p. W przypadku takiej skargi, sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru, podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynności organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku, zapewniając stronie niezbędną ochronę sądową w zakresie dostępu do informacji publicznej. U.d.i.p. służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca precyzuje zastrzeżone w Konstytucji RP obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa ta reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy. Odnośnie zakresu podmiotowego wskazać należy na treść art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Przepis ten stanowi, iż zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby i jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. nie budzi wątpliwości, że Prezes ARiMR jest podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem, obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2014 r., poz. 1438 ze zm.), Agencja jest państwową osobą prawną. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił natomiast w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zdaniem obu stron niniejszego postępowania informacja o pomocy publicznej jest informacją publiczną, co wynika wprost z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit g u.d.i.p. Sporne jest natomiast, czy zawarte we wniosku z dnia [...] listopada żądanie udostępnienia decyzji (pozytywnej bądź negatywnej) ARIMR w zakresie rozliczenia dotacji, a w przypadku wydania negatywnej decyzji w przedmiocie rozliczenia dotacji – uzasadnienia odmowy jej rozliczenia stanowi informację publiczną. W opinii Prezesa ARiMR informację publiczną stanowiła jedynie informacja o podmiocie, któremu udzielona została pomoc publiczna i jej wysokość, natomiast dokumenty związane z rozliczeniem realizowanej inwestycji tj. wniosek o płatność wraz z załącznikami, dokumenty z czynności kontrolnych przeprowadzane w trakcie procedowania wniosku itd. nie stanowią informacji publicznej. Informacje te w odróżnieniu od kwoty przyznanych środków publicznych, nie dotyczą spraw publicznych, a jedynie indywidualnej sprawy osoby ubiegającej się o przyznanie pomocy. Taką argumentację ARiMR wywodzi z powołaniem się na przepis art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (DZ. U. z 2007 r., poz.404), który stanowi, że pracownicy podmiotów realizujących zadania określone w ustawie są zobowiązani do ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, jak również informacji podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów, o których powzięli wiadomość w związku z toczącymi się postępowaniami lub realizacją innych zadań określonych w ustawie. Zdaniem organu są to dokumenty prywatne, stanowiące integralne części wniosku o dofinansowanie lub załączniki do wniosku o dofinansowanie i jako takie nie są informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W ocenie skarżącego żądane dokumenty dotyczą sfery funkcjonowania organu i stanowią podstawę wydawanych rozstrzygnięć, co kwalifikuje je jako informację publiczną. Przechodząc do oceny wniosku skarżącej z dnia [...] listopada 2015 r. należy stwierdzić, iż wnioskodawczyni wystąpiła o udostępnienie decyzji (pozytywnej bądź negatywnej) ARIMR w zakresie rozliczenia dotacji, a w przypadku wydania negatywnej decyzji w przedmiocie rozliczenia dotacji o uzasadnienie odmowy jej rozliczenia stanowi informację publiczną. Zatem przedmiotem żądania skarżąca uczyniła wybraną dokumentację kontrolą w przedmiocie rozliczenia prawidłowości realizacji programu o dofinansowanie, którego warunki wykonania określała stosowna umowa z beneficjentem. W ocenie Sądu, żądnie skarżącej mieści się w katalogu informacji publicznej określonym przez ustawodawcę w art. 6 u.d.i.p. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna o danych publicznych, w tym treści i postaci dokumentów urzędowych, w szczególności m.in. dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających. Informację publiczną stanowi zatem dokumentacja pokontrolna z rozliczenia beneficjenta w ramach działania [...] bowiem program ten jest realizowany poprzez zaangażowanie publicznych środków finansowych. Tym samym zasadne jest twierdzenie skarżącej, iż ARiMR pozostaje w bezczynności, bowiem nie udzielił stronie żądanej informacji publicznej, jak też nie wydał decyzji odmawiającej udzielenia tejże informacji. Zdaniem Sądu dokumenty, których wydania domaga się skarżąca zawierają informację publiczną, gdyż zostały wytworzone na potrzeby toczącego się postępowania administracyjnego przed ARiMR. Podkreślić ponadto trzeba, że w niniejszej sprawie Sąd rozpoznawał jedynie kwestie bezczynności ARIMR. Zobowiązanie do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji nie oznacza nakazu jego uwzględnienia. Rozpoznając taki wniosek jego adresat może udostępnić informację, odmówić jej udostępnienia ze względu na ograniczenia wskazane w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej lub umorzyć postępowanie na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Należy wskazać, iż prawo dostępu do informacji publicznej nie jest uprawnieniem bezwzględnym, o czym stanowi art. 5 u.d.i.p. Zgodnie z art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Powołany ARiMR art. 41 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej stanowi w istocie przepis mający za zadanie zapewnić ochronę prawną tajemnicy przedsiębiorcy, co wynika wprost z jego treści. Odnosi się on do pracowników podmiotów realizujących zadanie określone w ustawie, których zobowiązuje do ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa, jak również innych informacji podlegających ochronie na podstawie odrębnych przepisów, o których powzięli wiadomość w związku z toczącymi się postępowaniami lub realizacją innych zadań określonych w ustawie. Podkreślenia wymaga, iż skarżąca ubiega się o udostępnienie przez ARiMR dokumentacji pokontrolnej. Zatem powołany przepis art. 41 ust. 1ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej nie ma wprost zastosowania do niniejszej sprawy i nie wyłącza, jak przyjął to ARiMR, żądania strony spod regulacji ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jeżeli natomiast ARiMR stwierdzi, iż dokumentacja, o którą występuje skarżąca zawiera dane wymienione w przepisie art.41 ust. 1 powołanej ustawy, to te ustalenia będą dawały podstawę do wydania stronie decyzji odmownej z powołaniem się na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle powyższego, organ pozostawał w bezczynności zarówno na dzień wniesienia skargi, jak też pozostaje w bezczynności w dniu orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie. Wobec tego, że żądana informacja publiczna nie została udostępniona w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, jak też nie została udostępniona do dnia orzekania przez sąd administracyjny w niniejszej sprawie, a jednocześnie organ nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej, Sąd zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku z dnia [...] listopada 2015 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.- art.149 § 1pkt 1 w związku z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. – pkt 1 wyroku Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Stanowisko organu wyrażone w piśmie z dnia 3 grudnia 2015 r. w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej było wynikiem niewłaściwej interpretacji pojęcia informacja publiczna. ARiMR pozostawał przy tym w błędnym przekonaniu, że udzielenie informacji o beneficjencie i wysokości kwoty dofinansowania w ramach działania [...] stanowi zaspokojenie żądania wnioskodawcy, co nie pozawala w ocenie Sądu na przypisanie bezczynności organu charakteru rażącego naruszenia prawa – art. 149 § 1a p.p.s.a. - pkt 2 wyroku. Z powyższych względów Sąd nie stwierdził wystąpienia przesłanek do wymierzenia Spółce grzywny w trybie art. 154 § 6 p.p.s.a. – art. 149 § 2 p.p.s.a.- pkt. 3 wyroku. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. - jak w pkt 4 sentencji wyroku. Kwota 100 zł stanowi wpis od skargi.