II SAB/Wa 365/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie WSA Andrzej Góraj Sławomir Antoniuk (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 marca 2012 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 19 sierpnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej (poz. [...]) 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego I. K. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) powiększoną o kwotę 55,20 zł (słownie: pięćdziesiąt pięć złotych 20/100) stanowiącą 23% podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. W. S. w dniu 9 września 2011 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Wójta Gminy w [...], w której zarzucił organowi nierozpatrzenie jego wniosku z dnia 19 sierpnia 2011 r. o udostępnienie informacji publicznej. Z tego powodu skarżący wniósł o: 1) zobowiązanie organu do niezwłocznego udzielenia żądanej informacji publicznej i stwierdzenie, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 2) wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, iż pismem z dnia 19 sierpnia 2011 r. zwrócił się do Wójta Gminy w [...] o wydanie mu odpisu zarządzenia wójta [...] nr [...] wraz z odpisem wszelkich załączników. Mimo upływu terminu ustawowego, organ nie wydał żądanej informacji i nie odmówił jej wydania w formie decyzji administracyjnej. Tym samym rażąco naruszył prawo - art. 13 i 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z licznymi przypadkami uchylania się przez wskazany organ od realizacji wniosków skarżącego, dotyczących udzielenia informacji publicznej, potwierdzonymi orzeczeniami sądowymi, zasadnym jest wniosek o wymierzenie Wójtowi Gminy [...] grzywny. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej oddalenie, ewentualnie jej odrzucenie. W uzasadnieniu pisma procesowego organ wskazał, że w odpowiedzi na wniosek skarżącego, który wpłynął do urzędu w dniu 22 sierpnia 2011 r. wnioskodawcy została udzielona odpowiedź pismem z dnia 7 września 2011 r. Poinformowano wnioskodawcę, iż żądana przez niego informacja nie figuruje w rejestrze zarządzeń wydanych przez Wójta. Po dokonanej analizie organ stwierdził, że błędnie został wpisany rok w którym zarządzenie [...] zostało wydane. W bip.[...].pl figuruje zarządzenie [...]. Błąd został skorygowany przez administratora strony bip.[...].pI. Niemniej skarżący był wielokrotnie informowany i pouczany przez organ, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie daje podstaw do żądania wydania odpisów dokumentów, a żądane przez niego zarządzenia, uchwały, protokoły są sukcesywnie umieszczane i znajdują się na stronie internetowej bip.[...].pl. Z korespondencji wynika, że skarżący bardzo dokładnie analizuje strony internetowe bip.[...].pl i z łatwością może pozyskać żądane przez siebie informacje, o czym świadczy chociażby załączanie do skarg wydruków ze strony internetowej bip.[...].pl. W piśmie procesowym z dnia 16 lutego 2012 r. pełnomocnik skarżącego ustanowiony w sprawie z urzędu wskazał, iż popiera skargę i wnosi o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 19 sierpnia 2011 r. oraz o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych, a także oświadczył, iż przedmiotowa opłata nie została zapłacona w całości lub w części. W uzupełnieniu argumentów skargi podniósł, że skarżący został przez organ wprowadzony w błąd. Na stronie internetowej organu widniała informacja o istnieniu zarządzenia nr "[...]/2006". W rzeczywistości zarządzenie miało numer "[...]/2005". Urząd nie mógł zatem w odpowiedzi na wniosek stwierdzić po prostu, iż nie posiada żądanego dokumentu. Organ powinien wyjaśnić, czy wnioskodawca wprowadzony w błąd pisemną odpowiedzią z dnia 7 września 2011 r., co do numeracji zarządzenia, żąda udostępnienia zrządzenia nr "[...]/2005" i udzielić żądanej informacji lub wydać decyzję odmowną. W odpowiedzi na powyższe pismo procesowe pełnomocnika skarżącego organ wniósł do akt sprawy pisemne stanowisko z dnia 1 marca 2012 r., w którym stwierdził, iż nie wprowadził wnioskodawcy w błąd. Organ oświadczył, zgodnie ze stanem faktycznym, że nie posiada żądanego dokumentu, do czego miał prawo. Co więcej, zarządzenie będące przedmiotem wniosku nie istnieje, a na stronie BlP omyłkowo w spisie treści zarządzeń Wójta z 2006 r. została zamieszczona pusta zakładka o tytule "[...]/2006" Ponadto skarżący w piśmie z dnia 7 września 2011 r. został wyraźnie poinformowany o istnieniu zarządzenia nr [...] z dnia [...] marca 2005 r. Zatem pełnomocnik skarżącego pozostaje w błędzie, co do ustaleń stanu faktycznego sprawy. Organ pozostaje w przekonaniu, że prawidłowo udzielił informacji skarżącemu wskazując, że zarządzenie [...]/2006 nie figuruje, natomiast zarządzenie nr [...]/2005 dostępne jest w BlP. W załączeniu do pisma procesowego organ dołączył kserokopie spisu treści zarządzeń Wójta z 2005 r. oraz 2006 r., a także zarządzenie nr [...]/2005, które znajduje się na stronie BIP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których wydawane są decyzje i postanowienia oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty (inne niż decyzje i postanowienia) lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W takich sprawach skargę na bezczynność można wnieść skutecznie, jeżeli organ administracji (podmiot zobowiązany z mocy ustawy) nie załatwia sprawy w terminie określonym przepisami regulującymi sposób postępowania organów administracji. Aby można było mówić o bezczynności organu (podmiotu zobowiązanego) należy jednak przede wszystkim stwierdzić, iż ciąży na nim wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (stosownej czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego, w nakazanym prawem terminie, nie wypełnia. Przepis art. 61 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (ust. 1). Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów ... (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3). Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). W świetle tych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 powołanej ustawy. Z treść tych przepisów wynika, iż informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących go. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzonych, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części go dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Oczywistym jest, że Wójt Gminy [...] pozostaje w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organem władzy publicznej. Zatem jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Organ nie kwestionuje także, że zarządzenia organu gminnego odnoszące się do zasad funkcjonowania urzędu gminy, w kontekście art. 6 ust. 1 pkt 3 powołanej ustawy, stanowią informację publiczną. Ustawa o dostępie do informacji publicznej, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, przewiduje różne sposoby jej udostępniania. Zgodnie z art. 7 ust. 1 tej ustawy, udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8, 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 (na wniosek) i 11 (udostępnienie wglądu), 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia. Stosownie do postanowień art. 10 ust. 1 powołanej ustawy, informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej, jest udostępniana na wniosek. Natomiast jeżeli podmiot zobowiązany nie posiada wnioskowanej informacji to pisemnie o tym fakcie informuje wnioskodawcę. W niniejszej sprawie Wójt Gminy [...] nie pozostaje w bezczynności, albowiem poinformował skarżącego, iż wnioskowanej przez niego informacji nie posiada, albowiem zarządzenie o nr [...]/2006 nie figuruje w rejestrze zarządzeń wydanych przez Wójta Gminy [...]. Tym samym organ udzielił zainteresowanemu wnioskowanej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w kręgu zainteresowania skarżącego pozostawało także zarządzenie ww. organu o nr [...]/2005, to strona miała do tego aktu dostęp na stronie Urzędu Gminy [...] w BIP. Jak wynika z pisma procesowego organu z dnia 1 marca 2012 r. oraz załączonych do niego załączników, treść zarządzenia Wójta Gminy [...] nr [...]/2005 w sprawie Regulaminu Organizacyjnego Urzędu Gminy [...] wraz załącznikami: nr 1 Schemat organizacyjny urzędu Gminy, nr 2 Zasady podpisywania pism, znajduje się w BIP. Skoro wnioskodawca może pozyskać treść interesujących go dokumentów w BIP, organ nie ma obowiązku ich udzielenia na wniosek strony. Skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony przez NSA w wyroku z dnia 17 czerwca 2011 r. nr I OSK 462/11 (publik. LEX nr 990254), iż "udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego, nawet wówczas gdy udostępnienie informacji w Biuletynie nastąpiło już po złożeniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej". W tym stanie rzeczy nie można uznać zasadności skargi, jak też uwzględnić zawartych w niej wniosków. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji. O przyznaniu radcy prawnemu z urzędu wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej, orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).