II SAB/Wa 365/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Góraj (sprawozdawca) Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras Sędzia WSA – Adam Lipiński Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi A. Z. na bezczynność Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy W. w przedmiocie informacji publicznej 1. zobowiązuje Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy W. do rozpatrzenia wniosku skarżącego A. Z. z dnia [...] lutego 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Dyrektora Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w Dzielnicy W. na rzecz skarżącego A. Z. kwotę 357 (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2014 r. A. Z. zwrócił się do Zakładu Gospodarowania Nieruchomościami w [...] o udostępnienie informacji publicznej w postaci wskazania wszystkich budynków mieszkalnych i użytkowych, w których [...] ma udziały we współwłasności budynku, a którymi gospodaruje ZGN [...], z informacją o adresie budynku, ilością lokali będących w posiadaniu miasta, udziałem we współwłasności nieruchomości oraz informacją, kto jest zarządcą lub administratorem wskazanej nieruchomości. Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. organ poinformował wnioskodawcę, iż żądania informacja ma charakter informacji przetworzonej i wezwał stronę do wykazania tego, że udostępnienie spornej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W piśmie z [...] lutego 2014 r. strona podniosła, że jej intencją było uzyskanie informacji prostej a nie przetworzonej. Wskazała też, że o szczególnym interesie przedmiotowej informacji świadczy zamiar strony przygotowania publikacji dotyczącej nieruchomości należących do miasta dla usprawnienia procesów związanych z gospodarowaniem tymi nieruchomościami. Wnioskodawca nie otrzymawszy żądanej informacji wywiódł do tutejszego Sądu skargę na bezczynność organu. Pismem procesowym z [...] maja 2014 r. organ wyjaśnił, że w dniu [...] maja 2014 r. udzielono wnioskodawcy odpowiedzi na wniosek. Do przedmiotowego pisma nie została dołączona odpowiedź organu dla strony. Na rozprawie przed tutejszym Sądem w dniu 21 października 2014 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał żądanie skargi, podnosząc że jest ona nadal zasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone przez podmiot zobowiązany, zgodnie z regulacjami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.). Generalną zasadą wyrażoną w wyżej powołanym akcie prawnym jest nieograniczony dostęp do informacji publicznej (art. 2 omawianej ustawy). Osoba żądająca dostępu do informacji publicznej nie musi zaś wykazywać istnienia po jej stronie interesu prawnego lub faktycznego w uzyskaniu tej informacji. Pewne odstępstwo od powyższej reguły wprowadził art. 3 ust. 1 pkt 1 przedmiotowej ustawy, stanowiąc że informacja publiczna, nosząca znamiona informacji przetworzonej, może być udostępniona w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Sformułowanie powyższej normy prawnej prowadzi więc do konkluzji, że w sytuacji gdy przedmiotem wniosku składanego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest informacja przetworzona, na stronie wnioskującej ciąży obowiązek wykazania, że jej udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Kolejną kwestią wymagającą wyjaśnienia było ustalenie tego, od jakiego momentu powyższy obowiązek obciąża wnioskodawcę. Udzielając odpowiedzi na powyższe pytanie należy podkreślić, że wnioskodawca, składając wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie musi wiedzieć tego, czy dla jej udostępnienia organ będzie musiał wykonać jakąś pracę dodatkową w postaci np. zestawień, czy porównań. Stąd też, jako nieracjonalne jawią się twierdzenia, że już na etapie składania wniosku, strona wnioskująca musiałaby wykazywać istnienie po jej stronie interesu publicznego. Byłoby to także sprzeczne z regulacją art. 2 omawianej ustawy. Ocena żądanej informacji publicznej pod kątem tego, czy posiada ona cechy informacji przetworzonej, czy jest informacją prostą, należy więc do organu, do którego trafia wniosek. Tak więc to dopiero adresat żądania dokonuje kwalifikacji tej żądanej informacji jako prostej lub przetworzonej. W sytuacji zaś gdy dojdzie do przekonania, że żądana informacja jest informacją przetworzoną, musi poinformować o tym wnioskodawcę, wzywając jednocześnie do wykazania, że udzielenie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W sytuacji zaś, gdy wnioskodawca nie uczyni zadość powyższemu żądaniu i nie wykaże tego, że udzielenie tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, organ winien wydać decyzję, mocą której odmówi udzielenia informacji będącej przedmiotem wniosku. Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, że okolicznością niesporną jest, iż strona zobowiązana do udzielenia informacji, zakwalifikowała żądaną informację jako należącą do kategorii informacji przetworzonej. Poza sporem pozostaje również to, że adresat wniosku przesłał do organu pismo przedstawiając swoje stanowisko odnośnie wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego. W świetle powyższego, organ mógł więc postąpić w jeden z dwóch sposobów: - jeśli uznał, że strona wykazała istnienie po jej stronie szczególnie istotnego interesu publicznego, przemawiającego za udostępnieniem spornej informacji, winien udostępnić tą informację, lub, - jeśli uznał, że strona nie wykazała istnienia po jej stronie szczególnie istotnego interesu publicznego, przemawiającego za udostępnieniem spornej informacji, winien wydać decyzję odmawiającą udostępnienia spornej informacji. Analiza akt administracyjnych sprawy prowadzi do konkluzji, że organ nie postąpił w żaden z ww. sposobów. Co prawda organ w piśmie procesowym do Sądu oświadczył, że udzielono stronie odpowiedzi na jej wniosek, lecz nie wskazał tego, jaka to była odpowiedź. Tutejszy Sąd nie miał więc możliwości zweryfikowania twierdzeń organu, iż nie popadł on w bezczynność. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do uwzględnienia oceny prawnej, wyrażonej przez tutejszy Sąd w powyższym uzasadnieniu. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Tutejszy Sąd nie dopatrzył się zaś tego, aby bezczynność organu miała cechy bezczynności kwalifikowanej. Organ prowadził bowiem postępowanie w związku z wnioskiem strony, a uchybienia, jakich się dopuścił, mogą wynikać z braku doświadczenia w rozpoznawaniu wniosków tego rodzaju.